Krucza przepowiednia

Nic nie trwa wiecznie. Dla każdego człowieka nadchodzi czas narodzin i czas śmierci. Dla każdej rzeczy owy człowiek przypisuje określoną datę ważności, po której upłynięciu produkt nadaje się jedynie do śmieci. Z czasem żelazo rdzewieje, a drewno próchnieje tak jak wygasa życie. Czasami życie jednego, a czasami setek, tysięcy. Albowiem nic nie trwa wiecznie.

Całe moje Ĺźycie było rĂłwnie interesujące co Ĺźywot stojącego na uboczu drzewa, ktĂłre czasem obsika przebiegający obok pies. Miałem jednak swe fascynacje, ktĂłre do dzisiaj nie dają mi spokoju. Przedwczoraj postanowiłem ten jeden, ostatni raz wybrać się do ruin połoĹźonych niedaleko mojego domu, pomyślałem „a nuĹź coś znajdę”. I co się okazuje? Okazuje się, Ĺźe mimo, iĹź jestem starym prykiem blisko osiemdziesiątki, to wzrok mam niezgorszy. W piwnicach tutejszego zamku (a raczej tego co po nim pozostało) znalazłem księgę. Była cała mokra i nieco spleśniała oraz cholernie ciężka, ale w końcu dotarłem z powrotem do swej chatki. Wyczyściłem, wysuszyłem i, o dziwo, dało się co nieco z niej odczytać. JuĹź na starcie moĹźna się było zorientować, Ĺźe jest to absolutny oryginał, jak na moje oko – XII, XIII wiek naszej ery, toĹź to średniowiecze! I niech zamilkną głupcy niewierzący w magię, to jest ta chwila, aby w nią uwierzyć, tak jak ja w tym momencie.



Dla krĂłlestwa KherShoed nastały czasy zmierzchu. Coraz bardziej napięta sytuacja wewnętrzna, podupadająca gospodarka i często spotykane zamieszki na ulicach dobrze naszej ziemi nie wróżą. Szczęście mi przysłuĹźyło podczas narodzin, co sprawiło, Ĺźe wyszedłem z łona arystokratki. Byłem synem wielkiego kronikarza, dlatego i mi w wieku 17 lat powierzono kontynuować dzieło mego ojca. JuĹź od małego przebywałem przy boku rodziny krĂłlewskiej zgłębiając tajniki kronikarstwa. Gdy ojciec zmarł, przekazane zostało mi jego piĂłro i oddano w moje ręce dwie księgi – jedną, po brzegi zapełnioną zapiskami Adgarda, mego taty, a takĹźe przyjaciela i przewodnika, druga zaś, oprawiona w skĂłrę czarnego wilka, przygotowana została specjalnie dla mnie. Po odprawieniu ceremonii podpisania pierwszej strony własną krwią (upuszczoną wedle tradycji z palca wskazującego dłoni, w ktĂłrej trzyma się piĂłro) została oddana pod moją opiekę. JuĹź od 10 lat stanowię więc część historii KherShoed, ktĂłrą sam spisuję. Jeszcze kilka lat temu było tu cicho i spokojnie, zarĂłwno państwo jak i narĂłd były bogate, Ĺźyczliwość i współpraca były rzeczami spotykanymi na co dzień. O tak, stosunki międzyludzkie były wręcz wspaniałe, podobnie jak cała atmosfera panująca na ulicach. Co się zatem stało? Co sprawiło, Ĺźe obecnie mieszkańcy patrzą na siebie tak obco jakby nigdy przedtem się nie znali, a w oczach kaĹźdego z nich wyczuć moĹźna strach przeszywający kaĹźdy nerw wychudzonych ciał? Dlaczego nawet sam krĂłl, z na co dzień uśmiechniętego, Ĺźyczliwego człowieka stał się zgorzkniałym, wyniszczonym od środka przez brzemię popełnionego błędu władcą? Cóş... wszystko zaczęło się z nadejściem wiosny niespełna 3 lata temu, kiedy to bramy miasta przekroczył jednoręki mędrzec...



Gdy stanął w bramie wszyscy zamarli w niemrawym bezruchu. Sierpy rolnikĂłw zastygły w blasku południowego Ĺźaru ani razu więcej nie zatapiając się w złociste kłosy zboĹźa, urzędnicy kolejny raz nie spojrzeli na dokumenty, w ktĂłre dotychczas byli zapatrzeni niczym w bĂłstwo, a następny krok przechodniĂłw ustał w bezruchu tak jakby czas nagle stanął w miejscu. Plebs, chłopi, straĹźnicy – wszyscy przyglądali się jemu, odzianemu w czarne niczym smoła szaty ze wszytymi tu i Ăłwdzie potarganymi kruczymi piĂłrami mężczyĹşnie, ktĂłry miał trochę Ĺźycia za sobą. Z lewego rękawa szaty wystawała chuda, szpakowata wręcz ręka z dłonią zakończoną ostrymi jak brzytwa pazurami. W ręce zaś ściskał coś co na pierwszy rzut oka mogło się zdawać pierwszym lepszym kijem znalezionym na polnej drodze. Gdyby się jednak bliĹźej przyjrzeć tajemniczemu przedmiotowi moĹźna było jednoznacznie stwierdzić, Ĺźe ten kawałek drzewa jest starszy niĹź wszyscy mieszkańcy krĂłlestwa razem wzięci. Poczerniała ze starości laska zakończona była odciętą głową kruka, do ktĂłrego z pewnością naleĹźały rĂłwnieĹź piĂłra obecnie na stałe „zrośnięte” z tuniką starca. Prawy rękaw zaś wypełniony był pustką, co najwyraĹşniej dawało do zrozumienia, Ĺźe nowo przybyły posiadał tylko jedną rękę, jednak nikt nie miał odwagi wydusić z siebie nawet słowa, a co dopiero zapytać się właśnie o tę jedną rzecz. Przywitania zatem nie oczekiwała Ĺźadna ze stron...

Krucza przepowiednia - opowiadanie