Mędrzec powolnym, ale niebywale opanowanym i spokojnym krokiem ruszył z miejsce w stronę placu, a następnie – jak się później okazało – skierował swoje kroki ku zamkowi krĂłlewskiemu. KaĹźdy kto na niego spojrzał stawał w miejscu tak jakby czas przestawał mieć jakiekolwiek znaczenie, transakcje kupieckie były przerywane, zatrzymywali się przechodnie, a dzieci wpatrywały się w niego w bezruchu swymi wielkimi jak księżyc oczętami.

Było chłodne popołudnie, król postanowił zwołać naradę, na której pragnął poruszyć sprawę stosunków handlowych z sąsiednimi królestwami, miastami czy nawet osadami. Stałem u jego boku gdy ponad dwumetrowe, masywne skrzydła wrót do sali obrad rozsunęły się na boki z charakterystycznym świstem. Straż zareagowała niemal natychmiastowo, dwóch rosłych mężów stanęło po bokach czerwonego dywanu krzyżując srebrzyste halabardy w złowrogi ornament stanowiący barierę. Niemałe było ich zdziwienie gdy pomiędzy pozłacanymi drzwiami ujrzeli sylwetkę wygłodzonego, jednorękiego starca o lasce.
- Broń nie będzie potrzebna, nie przyszedłem tu dokonywać zamachów na wasze życie - wykrztusił budząc tym samym zainteresowanie króla, który dotychczas zajęty był obradami, a z racji tego, że siedział na tronie słuchając swych doradców nie był w stanie zauważyć tego co działo się na drugim planie. Nie tylko okazał swoje zdziwienie, jako że wszyscy inni niczym nieskomplikowany mechanizm odwrócili się w stronę strażników.
- Odejdź, przybłędo, w przeciwnym wypadku poznasz moc królewskiego oręża!
- Targniecie się na życie nieszkodliwego staruszka broniąc swojego króla? Jesteście albo fanatycznie mu oddani, albo po prostu głupi - wypowiadając to uśmiechnął się, a uśmiech był to wyjątkowo demoniczny z wyszczególnieniem żółtych, szpiczastych zębów, które się ukazały.
- Gdy wpakujemy cię do lochu, twój dobry nastrój cię opuści!
- Śmiem twierdzić, Ĺźe raczej do tego nie dojdzie - gdy kończył wypowiadać ostatnie słowa, nieszkodliwy dotąd kij zaiskrzył fioletowym blaskiem i dwĂłch członkĂłw straĹźy padło na ziemię niczym muchy. – Spokojnie, drogi krĂłlu, za jakiś czas się obudzą i gdy wyjdą z błogiego stanu otępienia, nic nie będą pamiętać z dnia dzisiejszego - dodał po chwili ruszając ku doradcom, mnie i krĂłlowi.
Wszyscy zgromadzeni, wraz z moją osobą byli przerażeni tym co zobaczyli ułamek sekundy temu. Wszystko wskazywało na to, że mieliśmy do czynienia z bardzo potężnym czarodziejem, który najwyraźniej przybył tu w konkretnym celu. Wszyscy jednak zastanawiali się po co, tym bardziej, że od kilku lat do miasta nie wtargnął żaden niespodziewany gość, przez co wizyta maga była niekoniecznie miłym zdziwieniem.
- Wynoś się z tej sali! Zabiłeś moich ludzi! Straż! - śmiem twierdzić, że król wykrzykując te słowa, był bardzo zdenerwowany zaistniałą sytuacją.
- Nie zabiłem ich, lecz uśpiłem. Sami się o to prosili, ja muszę dostarczyć powierzone mi informacje więc zamilcz głupcze, bo...
- Jak śmiesz tak się zwracać do króla, ty... - autor tych słów, jeden z wielu stojących obok doradców nim dokończył kierowaną w stronę starca obelgi upadł bezwładnie na ziemię niczym wypchana trocinami kukła.
- Od tego momentu do chwili mojego wyjścia każdy kto mi przeszkodzi w mówieniu zapadnie w taki właśnie sen, z którego przebudzenie nie należy do najprzyjemniejszych, nie wliczając w to oczywiście króla, z którym niestety muszę zamienić kilka słów co mnie przygnębia na samą myśl, że nie grzeszy on mądrością.
Na twarzach pozostałych uczestników tego, jakże ironicznego przedstawienia malował się gniew i niemoc, doskonale wiedzieli że każdy, nawet najmniejszy pisk może się skończyć krótkotrwałym snem. Również król nie miał zbyt wesołej miny, siedział więc i zaczął słuchać tego co ma mu do przekazania zakapturzona postać, która dotychczas nie ujawniła twarzy.
- Twoje królestwo wypala się równie szybko jak Twój żywot, ale dożyjesz jego końca. Nie pytaj mnie dlaczego tak się dzieje, jestem tylko powiernikiem. Strzeż się smoków. Słyszysz?! Gdy nadleci srebrnoskrzydły, po KherShoed nie zostaną nawet zgliszcza. Uciekajcie w kierunku gór, one się was tam nie spodziewają. Ratuj życie swoje i swoich poddanych.
Nie dając krĂłlowi szansy na wyprowadzenie słownej kontry, wymruczał coś w obcej, jak mi się zdawało, mowie, z ktĂłrej niestety nie zrozumiałem ani słowa. Chłodny wiatr, ktĂłrego ĹşrĂłdło znajdowało się u purpurowej mgły wydobywającej się spod szat starca, gwiĹźdżąc za uchem nabierał na sile. Po chwili nastąpił urwisty podmuch i do sali ponownie wtargnęła się harmonia zakłócona przez przybysza, po ktĂłrym zresztą nie pozostał nawet tuman kurzu, rozpłynął się w powietrzu nie pozostawiając po sobie nawet imienia, ktĂłre mogłoby znaleźć się w kartach spisywanej moją ręką księgi. Co do dwĂłch rzeczy miał jednak z pewnością rację, o czym moĹźna było przekonać się juĹź teraz – straĹź i jeden z doradcĂłw właśnie powracali do świata Ĺźywych zdradzając swoją mimiką bĂłl, ktĂłry najwyraĹşniej przeszywał kaĹźdy nerw ich ciała, takoĹź jednak mag miał rację, przebudzenie do najprzyjemniejszych nie naleĹźalo.
- Brednie, kaĹźde plugawe słowo wypowiedziane przez tego szaleńca to brednie! Nie zdaje sobie sprawy z tego co mĂłwi... ucieczka w gĂłry, ma mnie za pozbawionego rozumu wariata? - krĂłl najwyraĹşniej nie skrywał swojej frustracji jaką wywołała ta niezapowiedziana wizyta. W jego poczerwieniałych ze złości oczach mieszało się uczucie złości i bezsilności ukazując jak wielki ciężar na nim spoczywa. Mimika twarzy pozostała jednak w pełni neutralna, co dawało do zrozumienia, Ĺźe słowa wypowiadane przez wróşbitę nie zadziałały na władcę na tyle, aby w nie uwierzył i się do nich zastosował. - Tych trzech zabierzcie do dworskich znachorĂłw, reszta niech się wynosi, koniec audiencji – dodał po chwili wskazując ręką gramolących się z ziemi poszkodowanych.
- Ale najdroĹźszy Panie, przecieĹź jeszcze … - na daremno prĂłbowałem załagodzić sytuację.
- Powiedziałem dosyć! Zejdźcie mi wszyscy z oczu, ty również, Jakubie.
Ostatnie słowa trafiły niczym piorun w drzewo twardo przekonane o swojej pozycji. Pierwszy raz, odkąd sięga moja pamięć, zdarzyło się, żeby król usuwał z sali tronowej swojego najwierniejszego sługę będącego przy nim zawsze i wszędzie, swojego kronikarza. Zaniemówiłem, stanąłem w bezruchu przyjmując chłodną minę, zdezorientowany nie wiedziałem czy wykonać rozkaz (trudno było go bowiem nazwać prośbą) czy niecierpliwie czekać na dalszy rozwój wydarzeń.
- Jakubie – westchnął siedzący na tronie, zmęczony psychicznie monarcha – proszę spełnić mĂłj rozkaz.
- Tak jest... Panie – wiedziałem, Ĺźe przez gardło nie przeciśnie mi się nic innego, dlatego teĹź z trudem wypowiedziałem te słowa, zawrĂłciłem i skierowałem się ku bramie w nadziei, Ĺźe jeszcze mnie zatrzyma rozwaĹźając ponownie swoją decyzję, do czego jednak nie doszło. Zdezorientowany skierowałem się do najbliĹźszej karczmy dworskiej, okrążając okazjonalnie całe krĂłlestwo i zastanawiając się nad czym rozwaĹźa nasz władca, człowiek, ktĂłry zawsze był uśmiechnięty i pogodny, ktoś kto od zawsze traktował mnie jak swojego wieloletniego przyjaciela. Teraz zaś zwrĂłcił się do mnie jak do podrzędnego sługusa, chłodno, oschle, ciężkim tonem. W jego głosie nie było ani krzty uczuć co szczerze mnie niepokoiło. Postanowiłem znaleźć przyczynę tak powaĹźnego wydarzenia i wiedziałem, Ĺźe jest nią mędrzec, ktĂłry dzisiaj wtargnął na teren krĂłlestwa. Zdawałem sobie rĂłwnieĹź sprawę z tego, Ĺźe nie jestem w posiadaniu nawet najdrobniejszego śladu, najmniejszej informacji wskazującej choćby w niewielkim stopniu okolice gdzie mĂłgłbym rozpocząć poszukiwania. Wiedziałem jednak, Ĺźe Ĺźyje człowiek lub raczej strzęp człowieka będącego w stanie mi pomĂłc. Sytuacja była dla mnie tym korzystniejsza, Ĺźe Hilgrad (bo takie imię nosił suweren KherShoed) w chwili obecnej z pewnością nie będzie zakrzątał sobie głowy moją nieobecnością, o ile ją w ogĂłle dostrzeĹźe. Nie było więc czasu do stracenia. W spokoju jednak dopiłem kufel chmielu i pognałem czym prędzej do swojej izby. Nadciągał juĹź zmierzch, a ja doskonale zdawałem sobie sprawę z tego, Ĺźe wraz ze świtem będę zmuszony rozpocząć przygotowania do podróşy chcąc zakończyć ją sukcesem.

Krucza przepowiednia - opowiadanie