Solasta: Crown of the Magister

Informacje o grze Nazwa gry: Solasta: Crown of the Magister Gatunek: cRPG Producent: Tactical Adventures Cena: 145 PLN Recenzent: Piotr „Klemens” Kociubiński Ocena: 75%

Nie ukrywam, Ĺźe obcowanie z wczesną wersją trzeciej odsłony serii Baldur’s Gate było dla mnie pewnym rozczarowaniem. Owszem, jest to tytuł bardzo zaawansowany technologicznie, cieszący rozbudową mechanik rozgrywki, jak teĹź cieszący oczy, ale… brakowało mi w nim magii pierwowzoru (o ile za takowy uznać dzieła Black Isle a nie serię Divinity), a więcej frajdy uświadczałem chociaĹźby przy obcowaniu z Pillars of Eternity. Z radością przyjąłem więc wiadomość o pracach nad Solastą, ktĂłra niedawno doczekała się swej oficjalnej premiery. Czy jest ona w stanie rĂłwnać się tyleĹź ze słynnymi poprzednikami, co i obecnym konkurentem od studia Larian?

Niemałą frajdę już na samym początku sprawia proces kreacji własnej postaci, zakorzeniony w systemie Dungeons & Dragons, acz niestety bez oficjalnych praw do korzystania zeń. Twórcy jednak starali się ów feler przekuć w atut, mogli bowiem wykazać pewną swobodę, z której jednak nie korzystali zbyt śmiało, lecz minimalizmu nie sposób im zarzucić. Jak rzadko kiedy, okazuje się, że z reguły tylko ornamentacyjne wybory w zakresie pochodzenia postaci bądź języków, którymi ona włada, okazują się mieć fabularne przełożenie.

Dzięki Ci wielkie, Panie Pratchett, za chleb krasnoludów!

Muszę przyznać, iĹź autentycznie oczarował mnie samouczek omawianej produkcji, tj. sposĂłb, w jaki został zintegrowany z główną opowieścią. Nasze wykreowane postacie raczą się bowiem zupami chmielowymi w tawernie (klasyk nad klasyki!) i opowiadają sobie swoje wcześniejsze przygody – i wtedy gracz przejmuje nad nimi kontrolę odtwarzając Ăłw przebieg wypadkĂłw, oswajając się z kolejnymi mechanikami. Jest niebanalnie, jest nienudnie, jest edukacyjnie. MoĹźna? MoĹźna!

Akcja gry rozgrywa się w typowym uniwersum fantasy – niestety nie jest to Faerûn, ale siłą rzeczy trochę go przypomina. Przed wiekami było ono zdominowane przez elfie imperium o nazwie Manacalon, ktĂłre jednak uświadczyło tajemniczego Kataklizmu o niemal zapomnianej juĹź współcześnie naturze. Pozostałości po nim są jednak wciąż obiektem zainteresowania – oraz pożądania – ze strony róşnorakich śmiałkĂłw, my zaś mamy zbadać losy jednej z takowych ekspedycji, ktĂłra nie wrĂłciła…

Na Tinderze szanse nie byłyby zbyt wielkie, ale na bezrybiu...

OprĂłcz wątku głównego podczas rozgrywki dane nam będzie zmierzyć się z kilkunastoma zadaniami pobocznymi – trzeba przyznać, iĹź nie jest to zbyt imponująca liczba, lecz z kolei podkreślić naleĹźy, iĹź niemal kaĹźde z nich zostało starannie dopieszczone. Nie czekają nas wyzwania w postaci „ubij szczury”, przeciwnie, często będziemy musieli się zmagać z róşnymi łamigłówkami, czasami o środowiskowym charakterze, chwilami wymagających stosownego rozstawienia druĹźyny itp. – trudno ktĂłrekolwiek z nich uznać za skrajnie nowatorskie bądĹş zapadające na dłuĹźej w pamięć, nie trącą one jednak rĂłwnieĹź banałem.

PoszczegĂłlne lokacje eksplorujemy w czasie rzeczywistym, w chwili jednak rozpoczęcia konfliktu walkę przyjdzie nam jednak toczyć w turach – ech, a początkowo tak się rozmarzyłem o aktywnej pauzie… Tu zresztą ujawnia się bodaj jeden z największych atutĂłw gry, albowiem korzystając ze stosownych czarĂłw bądĹş artefaktĂłw moĹźemy poruszać się nawet po ścianach bądĹş latać (acz to samo dotyczy niektĂłrych przeciwnikĂłw), w konsekwencji czego wiele starć moĹźna rozstrzygnąć na szereg róşnych sposobĂłw. Owszem, niektĂłre z nich z uwagi na strukturę lokacji i/lub specyfikę przeciwnika wymuszają pewne rozwiązania (np. preferencja walki dystansowej bądĹş zarzucenie korzystania z magii), lecz z reguły i tak pozostawiając kilka alternatyw. Nazwa deweloperĂłw naprawdę nie jest tu przypadkowa ani na wyrost!

CRPG fantasy bez smoka się nie liczy!

Po pewnym czasie rzuca się jednak w oczy stosunkowa skromność liczby tak dostępnych do odwiedzenia miejsc, jak teĹź przeciwnikĂłw, z ktĂłrymi dane nam będzie się zmierzyć. Nie dajcie się zwieść chociaĹźby screenshotom z mapą świata gry – większość z jej obszarĂłw nigdy nie zostanie przez nas odwiedzona, bo po prostu fabuła nie umieści na nich Ĺźadnej lokacji „szczegółowej”, ku ktĂłrej moglibyśmy się udać.

Solasta: Crown of the Magister - recenzja