Nieco na przekĂłr współczesnym trendom w Solaście nie mamy do czynienia z grindem – co i rusz natykamy się na najróşniejsze utensylia czy porzucone miecze, miłośnicy craftingu będą zaś zachwyceni wielością opcji tworzenia nowych przedmiotĂłw, ale mi jakoś zabrakło w tym jarmarcznym zalewie prawdziwych cudeniek, do ktĂłrych mĂłgłbym się ślinić. Ot, w takim pierwszym „Baldurze” mĂłj wojownik dzierĹźył dwa miecze Drizzta, co czyniło z niego prawdziwego prze-woja (choć następnie czekało go przykre dictum od mrocznego elfa w „dwĂłjce”), tymczasem w przypadku dzieła Tactical Adventures ani przez chwilę nie poczułem tej dawnej namiętności.

Lepiej nie patrzeć na ten ekosystem okiem ekologa...

Solasta czyni rĂłwnieĹź zadość oczekiwaniom w zakresie oprawy audiowizualnej – choć daleko jej do piękna grafiki wspomnianego BG3 czy motywĂłw muzycznych serii PoE. Zapewne przemawia przeze mnie sentyment, ba, wręcz nostalgia za wspaniałymi roleplayami z przełomu tysiącleci, całość sprawia wraĹźenie wręcz idealnie wywaĹźonej. Pewną nowalijką jest jednak zaimplementowanie filmowego modułu dialogĂłw – w tym jednym przypadku kamera porzuca „suchy” rzut izometryczny, co nadaje całości nieco większego realizmu i wzmaga immersję.

Największą słabością tytułu jest jednak niestety jego budĹźetowość. Autorzy byli zmuszeni sięgnąć do finansowania w drodze crowdfundingu i wyraĹşnie widać, Ĺźe mieli oni szereg pomysłów, ktĂłre jednak zmuszeni byli porzucić. Z dwojga złego zdecydowali się oni jednak na lepsze moim zdaniem podejście, a mianowicie miast hołdować hasłu „duĹźo wszystkiego, choćby miałkiego” ograniczyli oni ilość mechanik, jednakĹźe stosownie je dopieszczając.

NiektĂłre lokacje zdecydowanie odbiegajÄ od standardu

Osobiście najbardziej boleję nad spłyceniem mechanik niebitewnych, z gĂłry uprzedzam, iĹź rozwijanie zdolności perswazyjnych czy „inteligenckich” jest zwyczajnie nieopłacalne – owszem, kilka (dosłownie) razy moĹźe nam to oszczędzić takiego czy innego starcia, lecz w sumie to wszystko. Osoby preferujące niesiłowe rozwiązania czy tzw. drugie dna bądĹş „kuchenne wejścia” czeka tylko zawĂłd. Gra ta absolutnie nie preferuje bezmyślnego klikania, lecz nade wszystko trzeba ją rozpatrywać w kategoriach „bitewniaka”, swego rodzaju Icewind Dale trzeciej dekady XXI wieku.

Co więcej, istnieją realne szanse na dalszy rozwój tego tytułu. Odniósł on bowiem całkiem spory sukces pod względem liczby aktywnych użytkowników, deweloperzy zaś zaimplementowali (póki co jeszcze na zasadzie bety, lecz widocznie cyzelowanej i rozwijanej) moduł tworzenia własnych scenariuszy. Biorąc pod uwagę perły, o jakie modderzy potrafią rozwinąć chociażby gry Bethesdy dość śmiało można wierzyć, że najlepsze tak naprawdę dopiero przed graczami.

Czy może być coś lepszego nad smoka? Dwa smoki!

Solasta: Crown of the Magister zaskoczyło mnie swoją złoĹźonością, nawet jak na współczesne standardy: autorzy wyraĹşnie zakochani w znanych „przodkach” śmiało – lecz rĂłwnieĹź ze znajomością tematu – wzbogacili rozgrywkę o całe mnĂłstwo elementĂłw, takich jak linia wzroku, moĹźliwość oddawania skokĂłw czy korzystania ze ĹşrĂłdeł światła bądĹş interakcji z elementami otoczenia. I choć ich świat jest dość skromnych rozmiarĂłw i mimo wszystko pusty – to jakoś niespecjalnie to zauwaĹźałem podczas kilkudziesięciu godzin wcale przyjemnych zmagań.

Grafika 75% Muzyka 70% Grywalność 80% Ocena końcowa 75%

10 20 30 40 50 60 70 80 90 100 10 20 30 40 50 60 70 80 90 100

PLUSY rozbudowany system kreacji i rozwoju postaci niebanalny samouczek rozbudowana mechanika walk liczne opcje rzemiosła nieustajÄ ce wsparcie tytułu

MINUSY liniowa rozgrywka liczne ograniczenia niedopieszczenie atutĂłw i wariantĂłw perswazyjnych

Intel Core i5-7400 3.0 GHz / AMD Ryzen 3 1300X 3.5 GHz 8 GB RAM karta grafiki 6 GB GeForce GTX 1060 / 8 GB Radeon RX 590 lub lepsza 40 GB HDD Windows 10