Ostatnią przyczyną zakwalifikowania rzeczonej pozycji do gatunku cRPG jest zaś fabuła. Ta bowiem jest poruszająca i pełna symboliki aĹź do szpiku kości (sprĂłbujcie wymĂłwić „z angielska” imię głównej bohaterki – 2B – i zastanowić się z jaką słynną frazą wywołuje ona skojarzenia)… pod warunkiem, Ĺźe nie poprzestaniemy na obejrzeniu listy twĂłrcĂłw po raz pierwszy. Autorzy mieli bowiem dość niezwykłe podejście do trybu Nowej Gry+, w istocie oferującej odrębną fabułą i nakazującej w zupełnie inny sposĂłb spojrzeć na znany wcześniej rozwĂłj wydarzeń. Nie chcę zdradzić zbyt wiele, niemniej juĹź dawno nie spotkałem się z tak sensownie przewrotnym podejściem scenarzystĂłw gier, co najwyĹźej w przypadku w przypadku serii Steins;Gate oraz Zero Escape.

Inna rzecz, Ĺźe rozwiązanie te cechuje się pewną kontrowersyjnością. Dwa kolejne podejścia, tak naprawdę potrzebne dla poznania całości konceptu autorĂłw (przy załoĹźeniu dokonania zapisĂłw stanu gry w odpowiednich momentach), nie cechują się aĹź taką róşnorodnością typowej rozgrywki „pomiędzy”, by gracz nie odczuł znuĹźenia i nie odniĂłsł wraĹźenia, Ĺźe ma w istocie do czynienia ze sztucznym „spulchnieniem” czasu rozgrywki.

Czasami jest sterylnie, lecz nieodmiennie pięknie

Wielkim atutem tej produkcji jest sposĂłb, w jaki rodzi ona emocje. Pierwotnie jawi się ona jako dość pretensjonalna bajka o robotach odkrywających u siebie uczucia i poczucie niezaleĹźności. Nagle jednak, w zupełnie niespodziewanych momentach potrafi ona skonfrontować uĹźytkownika z iście poruszającą sceną… sprowadzoną następnie do poziomu bruku. I właśnie towarzyszące temu wzburzenie prowadzi do refleksji, Ĺźe to wcale nie jest jednak taka „głupia gra-rozwałka”.

Podchodząc do rzeczonej produkcji naleĹźy mieć na uwadze, Ĺźe jest ona obarczona pewnymi cechami właściwymi dla produkcji konsolowych, postrzeganych przez graczy w kategoriach feleru. Nade wszystko doskwiera brak moĹźliwości dokonania swobodnego zapisu stanu gry, tenĹźe wymaga bowiem udania się do określonego punktu, ktĂłry czasami potrafi być znacznie oddalony od problematycznego miejsca, co – nie ukrywam – kilkakrotnie doprowadziło mnie do szewskiej pasji. Z drugiej strony chyba juĹź dawno nie miałem do czynienia z tak wygodną implementacją iście „padowego” systemu sterowania na klawiaturę, choć nie da się ukryć, iĹź sterowanie z uĹźyciem kontrolera i tak będzie bardziej intuicyjne.

Aż poleje się kre... to znaczy smar

Wielkim atutem rzeczonej produkcji jest niewątpliwie jej oprawa wizualna. Produkcja ta może nie oszałamia rozpościerającymi się przed oczami gracza widokami, lecz po dłuższym obcowaniu z nimi użytkownik potrafi w nich odnaleźć prawdziwy spokój i uczucie harmonii. Jak wskazywałem jednak wyżej, istnym majstersztykiem jest jednak animacja postaci, płynność ich niejednokrotnie ekstrawaganckich ruchów, taneczność.

Pewne zastrzeĹźenia jednak budzi seksualizacja głównej bohaterki oraz innych postaci. Trudno mi sobie wyobrazić jakąkolwiek kobietę, ktĂłra na co dzień – choćby z myślą udania się na jakiś uroczysty raut tudzieĹź ceremonię przyzwalającą na ekscentryzm – rozwaĹźyłaby załoĹźenie stroju, w przypadku ktĂłrego moĹźna zauwaĹźyć nawet przednią stronę stringĂłw (ech, ci japońscy fetyszyści…). Co więcej, pomijając domyślny strĂłj naszej bohaterki dodatek DLC 3C3C1D119440927 (swoją drogą tyleĹź skromny, co intrygujący sam w sobie) oferuje jeszcze bardziej frywolne ciuszki…

Bajki robotĂłw

Czymś jednak absolutnie bajecznym jest muzyka NieR: Automata! Naturalnie jej estetyka nie musi przemawiać do każdego ucha, śmiem jednak twierdzić, że grono (potencjalnych) sceptyków jest bardzo skromne. Przeciwnie, nie trzeba być miłośnikiem muzyki instrumentalnej, by dać się nawet nie oczarować, co po prostu porwać serwowanym utworom, doskonale współbrzmiącymi z rozwojem wydarzeń i budzącymi emocje w sposób iście pierwszoplanowy. W kategoriach zgrozy należy traktować fakt, iż tak produkcja w wersji podstawowej, jak i żaden z dodatków DLC nie oferuje możliwości nabycia ścieżki dźwiękowej w postaci cyfrowej.

Od tysiącleci zgodnym peanom na cześć piękna towarzyszą zajadłe spory o jego definicję, wskazanie elementów koniecznych bądź wystarczających. Dyskusje te odbijają się w kolejnych stylach, wzajemnych przytykach, czasami zaś niestety próbowano znaleźć nań odpowiedź z wykorzystaniem zorganizowanej przemocy. I choć zwykło się mawiać, że o gustach się nie dyskutuje, zaś jedni lubią, gdy im Cyganie na skrzypkach grają, inni zaś preferują zapach swoich skarpet, czasami nie sposób zakwestionować faktu, że ma się do czynienia z prawdziwym dziełem sztuki stanowiącym istne wcielenie piękna. Takowym zaś niewątpliwie jest NieR: Automata.

Grafika 90% Muzyka 100% Grywalność 80% Ocena końcowa 85%

10 20 30 40 50 60 70 80 90 100 10 20 30 40 50 60 70 80 90 100

PLUSY oszałamiajÄ ca w wielu elementach bardzo urozmaicona MU-ZY-KA! niesamowity tryb Nowej Gry+ zaskakujÄ co filozoficzna

MINUSY dość miałkie zwieńczenie podstawowego wÄ tku fabularnego niezbyt satysfakcjonujÄ cy model zapisu stanu gry zbędne przerysowanie niektĂłrych elementĂłw (np. seksualizacja głównej bohaterki)

Intel Core i5-4670 3,4 GHz, 8 GB RAM, karta grafiki 4 GB pamięci Nvidia GeForce GTX 980 / AMD Radeon R9 380X, 50 GB na HDD, Windows 7/8.1/10 64-bit