Zero Escape: Virtue's Last Reward

Informacje o grze Nazwa gry: Zero Escape: Virtue's Last Reward Gatunek: przygodĂłwka Producent: ChunSoft Dystrybutor: Sony Cena: 119 PLN Recenzent: Piotr „Klemens” Kociubiński Ocena: 85%

Pojęcie „pargrafĂłwek” zwykło się kojarzyć z grami, przez ktĂłre naleĹźy po prostu „się przeklikać”. Z kolei termin „przygodĂłwki” jest juĹź rozumiany szerzej, acz klasycznie zwykło się za takową uwaĹźać grę o niezbyt wartkiej akcji, polegającej na kojarzeniu róşnorakich interakcji i/lub rozwiązywaniu łamigłówek. Przy takich definicjach jednak dość trudno jest zaklasyfikować taką grę jak Zero Escape: Virtue’s Last Reward.

Teoretycznie mechanikę gry byłoby łatwo opisać jako grę logiczną z elementami pozycji z cyklu „znajdĹş aktywny piksel”, podlaną fabularnym sosem. Byłby to jednak opis krzywdzący, gdyĹź jest to produkcja bardzo niebanalna, jakkolwiek łatwa do spłycenia w opisie.

Wcielamy się w studencko młodego chłopaka (choć…) z bardzo nieodległej przyszłości, ktĂłry zostaje porwany i budzi się nagle w tajemniczej windzie. Szybko odkrywamy, Ĺźe znajdujemy się w tajemniczym kompleksie, jedyną drogą wydostania się z ktĂłrego jest zebranie w szaleńczej grze odpowiedniej ilości punktĂłw, ktĂłre moĹźna gromadzić bądĹş współpracując z innymi ofiarami dewianta, ewentualnie dopuszczając się wobec nich zdrady, co przy zaufaniu z drugiej strony wiąże się z dodatkowymi bonifikatami.

Jak przystało na dalekowschodnie produkcje bez aluzji erotycznych nie mogło się obejść...

Jeśli czytając powyĹźszy opis komuś nasunęło się skojarzenie z dylematem więźnia z teorii gier, to i słusznie, sami bohaterowie takĹźe szybko zaczynają rozwaĹźać ich połoĹźenie w tych kategoriach. Ale znowu – bynajmniej jeszcze nie dotarliśmy do dna, przeciwnie, czego nas jeszcze „po drodze” kot SchrĂśdingera, czasoprzestrzeń Minkowskiego i wiele, wiele innych pojęć i terminĂłw kojarzących się z reguły z Nauką.

Gra dzieli się niejako na dwie płaszczyzny – fabularną, w trakcie ktĂłrej graczowi pozostaje przebijać się przez kolejne i kolejne ekrany tekstu (a naleĹźy tutaj zwrĂłcić uwagę, iĹź właściwą jednostką miary dla tychĹźe byłyby tony), oraz przygodowo-logiczną, w trakcie ktĂłrej zostajemy zamknięci w pomiszczeniu wybranego rodzaju (łącznie jest ich kilkanaście), a naszym zdaniem jest wydostać się zeń poprzez właściwą interakcję z elementami wyposaĹźenia, czasami zresztą wymagającej mniej bądĹş więcej pomyślunku i wysiłku szarych komĂłrek. Brzmi trywialnie, wcale jednak takowe nie jest.

...ani bez robotĂłw ni innych pokemonĂłw

Raz na jakiś czas przyjdzie nam podjąć decyzję mającą wpływ na dalszy przebieg gry, czy to poprzez głosowanie, czy to poprzez obiór tych a nie innych drzwi. Nie ma ich zbyt dużo, lecz są absolutnie kluczowe, prowadząc do zupełnie innych zakończeń.

Co istotne, po osiągnięciu określonego zakończenia nie ma potrzeby wczytywania gry bądĹş, co gorsza, przechodzenia jej od nowa, lecz rĂłwnie dobrze rozgrywkę moĹźna rozpocząć w punkcie „rozejścia”. Ba, czasami jest to wręcz konieczne, gdyĹź poczynienie postępĂłw w danej linii nie jest moĹźliwe bez uzyskania wiedzy w innej linii. Co ciekawe, twĂłrcy potrafili to nawet sensownie wytłumaczyć fabularnie, choć nie od razu.

Gra pomimo dość infantylnej oprawy wizualnej bynajmniej takową nie jest – przeciwnie, mamy do czynienia ze zdradami, morderstwami, samobĂłjstwami itp. itd., klimat czasami potrafi być bardzo ciężki. Od czasu do czasu jednak takĹźe roześmiejemy się głośno, jakkolwiek bowiem znacznie więcej tutaj tragi- niĹşli komedii, to elementy tej ostatniej takĹźe nie są pojedyncze.

Jako Ĺźe nasz protagonista jest mężczyznÄ , wybĂłr towarzystwa dwĂłch kobiet nie moĹźe dziwić

Najsłabszym elementem gry jest jej oprawa audiowizualna. Zasadniczo mamy do czynienia z pseudotrójwymiarem, który jest niespecjalnie przekonujący ani estetyczny. Chyba byłoby lepiej, gdyby producenci zdecydowali się na czysto rysunkową konwencję. Także muzyka nie jest porywająca, choć kilka taktów potrafi zapaść w ucho. Drażnią też przejścia pomiędzy poszczególnymi etapami gry.

Zero Escape: Virtue’s Last Reward okazało się grą oferującą znacznie więcej, niĹş po opisach czy trailerach mogłoby się zdawać. Fabuła świadczy o niebanalności scenarzystĂłw, umiejętności kreacji klimatu i emocji, łamigłówki potrafią dać się we znaki, uporanie się z całością wymaga zaś poświęcenia grubo ponad dwudziestu godzin, przy bardzo ostroĹźnych szacunkach. I będzie to bardzo satysfakcjonująco spędzony czas.

Grafika 60% Muzyka 65% Grywalność 90% Ocena końcowa 85%

10 20 30 40 50 60 70 80 90 100 10 20 30 40 50 60 70 80 90 100

PLUSY opowieść co się zowie autentyczny wpływ na charakter zakończenia niebanalna niektĂłre łamigłówki potrafiÄ być wymagajÄ ce brak jakichkolwiek elementĂłw zręcznościowych zabawa na wiele godzin

MINUSY oprawa audiowizualna irytujÄ ce przejścia brak jakiejkolwiek moĹźliwości przyspieszenia dotychczas niewysłuchanych dialogĂłw

PS Vita lub 3DS