Detroit: Become Human

Informacje o grze Nazwa gry: Detroit: Become Human Gatunek: przygodĂłwka Producent: Quantic Dream Dystrybutor: Sony Interactive Entertainment Polska Cena: 289 PLN Recenzent: Piotr „Klemens” Kociubiński Ocena: 70%

Nie zdradzę wielkiej tajemnicy ujawniając, Ĺźe „Blade runner” zalicza się do moich ulubionych filmĂłw wszech czasĂłw. Najbardziej fascynujące w nim pytanie brzmiało: „czym człowiek róşni się od otaczającego świata, co czyni go bytem wyjątkowym?”. Kwestia ta poruszana była tak przez popkulturę, jak i kulturę wysoką, a nawet naukę i filozofię, teraz zaś stała się ona kanwą gry wideo.

Detroit: Become Human to produkcja, której głównymi bohaterami są androidy. Zewnętrznie nie różnią się one właściwie niczym od ludzi, wyróżnia ich tylko dioda na skroni. Są również nie mniej inteligentni, doskonale potrafią zasymulować uczucia, w tym rodzicielską miłość, czy też stworzyć dzieło sztuki. I z racji tych swych właściwości, jak też niemal zupełnego braku własnych pragnień stają się oni niewolnikami idealnymi. Aby jednak na pewno?

Akcja rzeczonej pozycji rozgrywa się w nieodległej przyszłości, rzekłbym nawet, iż zbyt bliskiej, by sprawiała ona wrażenie prawdopodobnej. Twórcy budują klimat przez różne elementy poboczne w postaci materiałów prasowych i telewizyjnych, zawierających mniej czy bardziej luźne i komiczne nawiązania do znanej nam współczesności.

Nie ma to jak karuzela zimÄ

W istocie jednak akcja rzeczonej pozycji przyspiesza dość szybko, rzekłbym nawet, iĹź z pewnym brakiem poszanowania dla wiarygodności. SposĂłb uporania się z tym problemem dawniej zaprezentowali twĂłrcy Grim Fandango, a ledwie kilka lat temu choćby Tales from the Borderlands. Tu zaś raz jeden broniłbym swego „czepiactwa się”, gdyĹź śmiem twierdzić, iĹź przy tak waĹźkim temacie wiarygodność winna być kluczem.

Pod tym względem zaś autorzy popełniają znacznie więcej błędów. Nade wszystko nie podnoszą sztandarowej wątpliwości, czy aby człowiek znany nam współcześnie sam nie jest deterministyczną maszyną działającą jedynie w oparciu o węgiel a nie krzem. Detroit nie prezentuje nic nowego, czego weteran cyberpunku nie uświadczyłby przy innych produkcjach.

Czy roboty śniÄ o homoseksualizmie?

Sama mechanika gry jest dość wdzięczna, na przemian toczymy dyskusje, lokalizujemy różne interaktywne punkty czy wypełniamy mniej czy bardziej skomplikowane sekwencje QTE (które zasadniczo można przegrać wyłącznie na własne życzenie). Pod tym względem wyraźnie widać pokrewieństwo z Heavy Rain, czasami aż doskwiera brak głębszego nowatorstwa.

Trzeba przyznać, Ĺźe poszczegĂłlne decyzje w Detroit cechują się większa wagą niĹşli to miało miejsce w przypadku produkcji Telltale Games – nawet śmierć jednego z głównych bohaterĂłw nie musi oznaczać końca rozgrywki, a zakończenia mogą być jednak dość rozbieĹźne. Czasami nasze słowa bądĹş zachowania otwierają przez nami nowe ścieĹźki, nie pozbawiają jednak moĹźliwości podążenia innym szlakiem. Niemniej jednak nie ma mowy o ucieczce od przeznaczenia, trudno daną produkcję określić mianem nieliniowej – ot, te linie czasami tylko w mniejszym czy większym stopniu się rozgałęziają.

Wizualnie produkcja ta też wywołuje nieodparte skojarzenia z dotychczasowymi dziełami Quantic Games, przy czym rzecz jasna jest od nich ładniejsza. Niektóre postaci sprawiają już zupełnie realistyczne wrażenie, choć wciąż nie sposób pomylić faktur ich twarzy z rzeczywistymi. Gra nie wyznacza nowych standardów, lecz zawiesza dla potencjalnej konkurencji poprzeczkę dość wysoko.

Serve the Hiv...pardon, nie ta gra

Z kolei przypadła mi do gustu muzyka towarzysząca podczas gry, zwłaszcza Ĺźe… tak naprawdę Ĺźaden jej motyw nie zapada głęboko w pamięć. Autorzy nie ustrzegli się łatwych rozwiązań w postaci przyprawienia całości nie aĹź taką odrobiną patosu, nie raz jednak w mniej spodziewanych momentach potrafią uraczyć uĹźytkownika prawdziwie ujmującym taktem.

Detroit: Become Human nie jest grą ponadczasową, nie doczeka się rĂłwnieĹź kultu. Brakuje jej chociaĹźby małego acz nie mizernego elementu zaskoczenia jak to miało miejsce w przypadku Heavy Rain, wolna jest teĹź od prawdziwej głębi w postaci słynnego wątku jednoroĹźca czy monologu Roy’a Batty’ego. Podaje niejako wszystko niczym kawę na ławę, gubiąc subtelność mistrzĂłw cyberpunku. Nie moĹźna jednak tej produkcji odmĂłwić pewnego uroku, zainteresowania uczuciami gracza, ktĂłre wśrĂłd innych producentĂłw „duĹźych” przygodĂłwek w ostatnim czasie niemal zaginęło.

Grafika 90% Muzyka 75% Grywalność 70% Ocena końcowa 70%

10 20 30 40 50 60 70 80 90 100 10 20 30 40 50 60 70 80 90 100

PLUSY klimat wybory majÄ znaczenie niemała liczba zakończeń

MINUSY cena sztampowa fabuła

PS4, 74,5 GB HDD