RĂłwnie waĹźną sprawą, mającą wpływ na klimat, jest fabuła gry. Ona takĹźe jest co najmniej rĂłwnie dobra, co w części pierwszej. Wciągająca, zawiła, tajemnicza, bez bezsensownych rozwiązań czy uderzających w oczy niedopowiedzeń. Jej kolejne elementy odkrywamy nie tylko wraz z postępem w rozgrywce, ale takĹźe dzięki odnajdywanym nagraniom mieszkańcĂłw Rapture, na ktĂłrych wyraĹźają oni poprzez opinie, relacje czy dialogi ich uczucia związane z wydarzeniami dziejącymi się w mieście. Jest ich całe multum i jeĹźeli trochę poszukasz, to odnajdziesz w nich odpowiedzi na nurtujące cię pytania, a wydarzenia zaczną układać się w sensowną całość. Grze towarzyszy syndrom „jeszcze 5 minut”, ktĂłry powoduje, Ĺźe w nieskończoność przedłuĹźasz rozgrywkę i co chwila mĂłwisz sobie: „Jeszcze tylko sprawdzę ten pokĂłj i kończę... Jeszcze tylko dojdę do tej lokacji i kończę...”, a w konsekwencji siedzisz przy komputerze godzinę lub dwie dłuĹźej, niĹź zaplanowałeś. To jest jednak magia Rapture, ktĂłrej wielu ulega.

Misio!

Przejdę teraz do kwestii technicznych. Grafika w grze nie zmieniła się znacząco, jednak wymagania sprzętowe nieco wzrosły. Tak przynajmniej wykazuje mĂłj blaszak, ktĂłry szybciej się nagrzewa przy tej pozycji, niĹź przy części pierwszej gry. MĂłwiąc ogĂłlnie, jest bardzo ładnie, ale bez cudĂłw. Genofagi mają paskudne twarze, krew się leje, nie dochodzi do nakładania się tekstur, czy do przekłamań graficznych. Oczywiście nie doświadczysz tu fajerwerkĂłw rodem z Crysisa, ale część wizualna spełnia całkowicie swoje główne zadanie – czyli tworzenie wspomnianego przeze mnie wielokrotnie klimatu. A część audio? Jak dla mnie jest fenomenalna. Muzyka nam towarzyszy w odpowiednich momentach – dynamiczna i gwałtowna podczas ataku Wielkiej Siostry czy bandy genofagĂłw, spokojna i nastrojowa gdy ratujemy Siostrzyczkę. Czasem w pomieszczeniu szafa grająca czy gramofon odtwarza jakąś nutę typową dla lat 50. i 60. ubiegłego stulecia (a nawet zdarzy nam się spotkać parę genofagĂłw tańczącą do jej rytmu). Wrogowie mają takĹźe multum kwestii dialogowych – w zaleĹźności od sytuacji mogą kląć na niedziałającą maszynę, kłócić się ze sobą czy drwić z ciebie. Oczywiście o ile umieją mĂłwić. Nie mam nic do zarzucenia części dĹşwiękowej gry, a wręcz przeciwnie – Bioshock 2 to jedna z gier z najlepsza oprawą audio, z jaką miałem styczność.

SkÄ d ja znam te ręce?

Teraz chciałbym napisać coś o trybie multiplayer. Niestety, jest on wspomagany przez Windows Live - usługę nieobsługiwaną w Polsce, więc mieszkańcy naszego kraju nie pograją sobie z graczami z reszty świata. Jedyną możliwością gry z innymi jest stworzenie profilu offline i rozgrywka poprzez lokalną sieć LAN. W konsekwencji muszę się w tej kwestii opierać na opiniach i relacjach innych.

BioShock 2 - recenzja gry