Brandon Sanderson - Stop prawa

Informacje o ksiÄ Ĺźce Tytuł: Stop prawa (The Alloy of Law) Autor: Brandon Sanderson Ilość stron: 279 Wydawnictwo: MAG Rok wydania: 2012 Cena: 29,99 PLN

Brandon Sanderson, najlepiej znany z dokończenia cyklu „Koło czasu” Roberta Jordana, robi sobie przerwę w Way od Kings i powraca do świata Zrodzonego z Mgły.

Trzysta lat po wydarzeniach opisanych w trylogii „Zrodzonego z Mgły”, Scadrial unowocześnia się, koleje uzupełniają kanały, ulice i domy bogaczy oświetlają elektryczne lampy, a w niebo wznoszą się pierwsze drapacze chmur o Ĺźelaznej konstrukcji.

Kelsier, Vin, Elend, Sazed, Spook i pozostali są teraz częścią historii – lub religii. JednakĹźe, choć nauka i technika wznoszą się na wyĹźyny, stara magia Allomancji i Feruchemii wciąż odgrywa rolę w odrodzonym świecie. Na pograniczu zwanym Dziczą są podstawowymi narzędziami dzielnych mężczyzn i kobiet, ktĂłrzy starają się zaprowadzić tam prawo i porządek.

Jednym z nich jest Waxillium Ladrian, rzadki Podwójny, który dzięki Allomancji może Odpychać metale, a dzięki Feruchemii zmniejszać lub zwiększać swój ciężar. Po dwudziestu latach spędzonych w Dziczy, Wax został zmuszony przez rodzinną tragedię do powrotu do stolicy Elendel. Z dużą niechęcią musi odłożyć broń i przyjąć obowiązki przynależne głowie arystokratycznego rodu. W każdym razie tak mu się wydaje, do chwili, gdy boleśnie przekonuje się, że posiadłości i eleganckie ulice miasta mogą kryć w sobie większe niebezpieczeństwa niż piaszczyste równiny Dziczy.

PowyĹźszy opis recenzowanej książki z jej tylnej okładki wzbudził we mnie duĹźy opĂłr – zbulwersowało mnie bowiem określenie Brandona Sandersona jako osoby głównie znanej z prac nad dokończeniem cyklu „Koła czasu”, tak jakby pozostała twĂłrczość tego pisarza miała charakter poboczny czy wtĂłrny. Tymczasem związek przyczynowo-skutkowy był odmienny – Sanderson napisał kilka tak znakomitych książek, jak choćby wspaniałe „Elantris”, intrygujący „Siewca wojny” czy właśnie seria poświęcona palaczom metali, iĹź został uhonorowany zaszczytem dokończenia tego, na co Robertowi Jordanowi nie stało Ĺźycia.

Nie zmienia to jednak faktu, iĹź „Stop prawa” nie jest pozycją, ktĂłrą moĹźna by jednym tchem wymienić obok wyĹźej wskazanych dzieł jego piĂłra, a to choćby ze względu na jej skromne rozmiary, jakĹźe wszak odbiegających od „ceglastych” standardĂłw Amerykanina.



Co więcej, „Stop prawa” ponownie nas przenosi do świata, ktĂłry był kiedyś zamieszkiwany przez Vin, Elenda czy Kelsiera, pozwalając nam zobaczyć, jak tenĹźe sobie poradził z nowym początkiem w ciągu pierwszych kilku wiekĂłw po wydarzeniach opisanych w pierwotnej trylogii. Tym razem więc czytelnik znający pozostałe odsłony serii z łatwością zaadaptuje się do nowych realiĂłw, pozostali zaś winni raczej sięgnąć najpierw chociaĹźby po „Z mgły zrodzonego”.

„Stop prawa”, oczywiście przy uwzględnieniu specyfiki świata wykreowanego wcześniej przez Sandersona, to przedstawiciel wcale popularnego gatunku steampunk, czyli fantastyki rozgrywającej się w scenerii rewolucji przemysłowej, w tym przypadku raczej w jankeskim niĹşli brytyjskim wydaniu. Oczywiście nie jest to jedyna nowość, autor postanowił bowiem nieco odświeĹźyć juĹź pewne schematy, poprzez umoĹźliwienie połączenia allomancji z feruchemią, ale zarazem wyeliminowanie istnienia jednostek łączących w sobie więcej niĹź dwa talenty.

Mając za sobą bardzo przyjemne doświadczenia płynące z lektury innych wydanych w Polsce książek Sandersona nie potrafiłem się zaskoczyć kunsztem warsztatu tego pisarza, przejawiającego się choćby w kreacji niezwykle ciekawych postaci, choćby pomagiera Wayne’a, człowieka o lepkich rękach, ale teĹź obdarzonego prawdziwą iskrą bożą w relacjach interpersonalnych, jak rĂłwnieĹź – czego sobie w pełni nie uświadamia – słuchem absolutnym.

„Stop prawa” dostarczył mi duĹźej przyjemności z lektury, niestety krĂłtkiej. Jest to książka z pewnością wyróşniająca się wśrĂłd szeregu innych czytadeł z gatunku fantastyki, tak jak i jej autor wyróşnia się z grona twĂłrcĂłw tych ostatnich dziełek. Wypadałoby więc rzec – dziękuję i proszę o jeszcze. A zakończenie sugeruje, iĹź mĂłj apetyt nie pozostanie niezaspokojony.