Brandon Sanderson - Siewca wojny

Informacje o ksiÄ Ĺźce Tytuł: Siewca wojny (Warbreaker) Autor: Brandon Sanderson Ilość stron: 620 Wydawnictwo: Mag Rok wydania: 2010 Cena: 49 PLN

Obecny KrĂłl-BĂłg Hallandren rządzi państwem juĹź od około pięćdziesięciu lat. Kapłani uznali, Ĺźe najwyĹźsza pora, aby ich Pan znalazł małżonkę, ktĂłra urodzi mu martwego noworodka, godnego bycia boskim następcą. Tak się składa, Ĺźe najlepiej byłoby, gdyby była nią księżniczka Idris – potomkini prastarego rodu, władającego Hallandren w czasach Wielowojnia. Podpisując traktat z władcą Idris, duchowieństwo juĹź ponad dwadzieścia lat temu zadbało o to, aby KrĂłl-BĂłg pojął za Ĺźonę odpowiednią kobietę; teraz jednak, po upływie umĂłwionego czasu, jej ojciec niezbyt rwie się do wysłania cĂłrki w podróş do stolicy odwiecznego wroga.

Niewielu pisarzy jest w stanie pogodzić twĂłrczą płodność z wysoką jakością swych kolejnych dzieł, przeciwnie, obszerna bibliografia przy stosunkowo młodym wieku pisarza zazwyczaj jest dobrym probierzem chałturnictwa, zaś poszczegĂłlne utwory typowo zasługują na określenie nie lepsze niĹź „produkcyjniak”. Od kaĹźdej reguły są jednak wyjątki, jednym z nich zaś jest osoba Brandona Sandersona, pisarza tyleĹź o lekkim piĂłrze, co obdarzonego talentem i doprawdy bezkresną wyobraĹşnią.

Zaiste, jestem pełen podziwu i uznania dla amerykańskiego pisarza, który wręcz czerpie perwersyjną przyjemność z odmalowywania ponurych i złych postaci, które ostatecznie okazują się wcieleniami dobroci, podobnie jak poczciwcy okazują się niegodziwcami, bogowie zwykłymi śmiertelnikami, a śmiertelnicy istotami nadprzyrodzonymi. Można by rzec, iż cechą stylu Sandersona jest przewidywalna nieprzewidywalność.



…ale nie tylko ona. Po raz kolejny bowiem jedną z głównych postaci okazuje się kobieta (dodajmy, iĹź stojąca dopiero na progu dorosłego Ĺźycia), po raz kolejny czytelnikowi dane będzie się zmierzyć z nietypowymi systemami religijnymi i istotami roszczącymi sobie pretensje do boskości, kolejny raz zetknie się on z nowym systemem magii, wewnętrznie koherentnym, a zarazem zadziwiającym swoją pomysłowością. Choć poniekąd to rĂłwnieĹź moĹźna uznać za przejaw przewidywalnej nieprzewidywalności.

U Sandersona cenię sobie również to, jak bardzo potrafi on snuć opowieści na kolejne i kolejne setki stron, ani przez moment nie pozwalając czytelnikowi na zniecierpliwienie czy odczucie nudy. Przeciwnie, cały czas pobudza on głód lektury, przez co uczucie przesytu jest czytelnikowi zupełnie obce, i tak aż do samego końca.

„Siewcę wojny” nieopatrznie potraktowałem jako pozycję, ktĂłra miała słuĹźyć mi zajęciem czasu w nie tak znowu częstych chwilach przestoju w wyścigu codziennego Ĺźycia, tymczasem książka ta niczym zazdrosna kochanka-hetera wymagała ode mnie pełnej atencji, zmuszając mnie do odłoĹźenia na bok wszystkiego, co nie było niezbędne, wliczając w to jedzenie czy sen. Warto sięgnąć po tę książkę, ale wyłącznie pod warunkiem, Ĺźe zewnętrzne okoliczności mogą być bez jakiegokolwiek uszczerbku w znacznej mierze zignorowane.