Pillars of Eternity II: Deadfire

Informacje o grze Nazwa gry: Pillars of Eternity II: Deadfire Gatunek: cRPG WWW: http://eternity.obsidian.net/ Producent: Obsidian Entertainment Dystrybutor: Cenega Cena: 179,99 PLN Recenzent: Piotr „Klemens” Kociubiński Ocena: 85%

Zaliczam się do osĂłb, ktĂłre bez skrępowania mogą stwierdzić, Ĺźe miały szczęśliwe dzieciństwo, i to świadomie, mając na uwadze rĂłwnieĹź nieco bardziej pochmurne dni. SpośrĂłd setek przyczyn tego stanu moĹźe dalekim od, ale niepomijalnym pod względem wagi jest fakt swego rodzaju złotej epoki rozrywki wideo, ktĂłra przypadła na te lata. Bynajmniej daleki jestem od utyskiwania nad współczesnością, ale mimo wszystko takie Torment: Tides of NumenĂŠra okazało się nie być kolejnym Planescape: Torment, a Pillars of Eternity było jednak pozycją mniejszą od pierwszego Baldur’s Gate. Niemniej były to pozycje godne uwagi, tak Ĺźe z niemałymi nadziejami wyglądałem moĹźliwości powrotu do Jelenioborza? Czy było warto?

To niekoniecznie jest gra dla dzieci

Nie warto! Ale bynajmniej nie dlatego, Ĺźe gra jest kiepska – jej jakości zostanie bowiem poświęconych jeszcze wiele dalszych akapitĂłw – lecz z uwagi na prosty fakt, Ĺźe Los i decyzje bogĂłw (w osobach deweloperĂłw) rzucają nas hen daleko od dobrze juĹź znanego nam regionu. Caed Nua runęło w gruzy (świętokradztwo!), my zaś budzimy się osamotnieni i świadomi marności wszystkich swych dotychczasowych zabiegĂłw.

Przyznaję, Ĺźe tego rodzaju zabieg wywołał u mnie dość intensywne skojarzenia z drugą odsłoną WrĂłt Baldura, ktĂłre bynajmniej nie pozwalały odwiedzić tegoĹź miasta – podobnie jest rĂłwnieĹź w przypadku sequelu FilarĂłw Wieczności, ktĂłre rĂłwnieĹź rzucają nas na zupełnie inny kraniec uniwersum.

Astrolabium wiruje, kręci się

Tego rodzaju skojarzeń zresztą nie sposób ominąć, widać bowiem, że autorzy niewątpliwie wzorowali się na legendarnej serii Black Isle, czasami niemal wprost podprowadzając pomysły (jak dla przykładu dzielnica świątynna z Athkathli), lecz na szczęście zachowali oni dalece posuniętą autonomię, tak że Aloth byłby z nich zadowolony.

Mimo wszystko jest to jednak pozycja budĹźetowa, wciąż w niemałym stopniu sfinansowana z wykorzystaniem idei crowdfundingu – trzeba pamiętać, Ĺźe twĂłrcy nie mogli się pochwalić wielkim finansowaniem właściwym chociaĹźby dla erpeegĂłw Bethesdy czy wspomnianych wyĹźej produkcji działających w oparciu o silnik Infinity. W konsekwencji czasami natkniemy się na pozłotę, skrywającą potiomkinowską pustkę – podzielam zarzut Wojmana, Ĺźe większość lokacji obiecuje więcej niĹź w istocie oferuje (choć bynajmniej nie jest tragicznie), brakuje teĹź mechaniki losowo generowanych questĂłw, świat przez nas eksplorowany bynajmniej nie Ĺźyje własnym Ĺźyciem.

I Ty moĹźesz być IndianÄ Jonesem!

Deweloperzy okazali się jednak całkiem kreatywni w zakresie ograniczonych środkĂłw. Największą nowością jest osadzenie rozgrywki w wyspiarskim światku inspirowanym po trosze Ocenią, po trosze Karaibami, co sprawia, Ĺźe nie tyle Ĺźegluga będzie nierzadkim zjawiskiem, lecz w istocie będzie stanowiła immanentny element zabawy. Będziemy więc dorabiali się kolejnych statkĂłw, werbować doń załogę i nią zarządzać (uwaga! marynarze muszą jeść i pić, a i za bezdurno nie robią!) – no i toczyć morskie starcia – takĹźe (choć niekoniecznie) w trybie taktycznym – z piratami… bądĹş samemu oddać się korsarskiej profesji.

Pillars of Eternity II: Deadfire - recenzja