George R.R. Martin - Ogień i krew. Część II

Informacje o ksiÄ Ĺźce Tytuł : Ogień i krew. Część II (Fire & Blood vol. 1) Redaktor: George R.R. Martin Ilość stron: 518 Wydawnictwo: Zysk i S-ka Rok wydania: 2019 Cena: 59 PLN Autor recenzji: Piotr „Klemens” Kociubiński Data recenzji: 2019-01-29 Ocena: 70/100

Targaryenowie przeżyli Zagładę Valyrii i osiedlili się na Smoczej Skale. Ta książka opowiada dzieje ich legendarnej dynastii od Aegona Zdobywcy aż po krwawy Taniec Smoków, wojnę domową między Aegonem II a jego przyrodnią siostrą Rhaenyrą, walczącymi o tron swego ojca, która ogarnęła całe Westeros i omal nie doprowadziła do upadku dynastii Targaryenów. Opisuje też pokłosie tego konfliktu i wstąpienie na tron króla Aegona III, zwanego Zgubą Smoków.

Co naprawdę wydarzyło się podczas Tańca Smoków? Dlaczego Rhaenyra uważała się za prawowitą królową? Jakie było pochodzenie trzech smoczych jaj, które dano w prezencie Daenerys? Dlaczego król Aegon III nienawidził smoków?

To tylko niektóre z pasjonujących pytań, na które odpowiada ta szczegółowa kronika, spisana przez uczonego arcymaestera Gyldayna z Cytadeli.

Pierwsza odsłona kronikarskiego cyklu piĂłra George’a R. R. Martina była udanym dziełem i dostarczyła czytelnikowi niemało satysfakcji i najzwyklejszej przyjemności płynącej z lektury. W istocie była to właściwie pierwsza część pierwszej odsłony, albowiem polski wydawca zdecydował się na podzielenie tej pozycji na dwie kolejne i teraz – niedługo po pierwszej publikacji – doczekaliśmy się premiery niejako „uzupełnienia”.



Drugi tom „Ognia i krwi” moĹźna określić mianem uzupełnienia, gdyĹź jego rozmiary są skromniejsze niĹź poprzednika (o około 100 stron), przy czym fani twĂłrczości amerykańskiego pisarza momentalnie rozpoznają część poświęconą „Tańcowi SmokĂłw” jako znane im opowiadanie z antologii „Niebezpieczne kobiety”. Jest to o tyle istotne, gdyĹź „fragment” ten wyczerpuje właściwie połowę nowej publikacji, sprawiając, Ĺźe jej ukończenie to wyzwanie raptem na kilka godzin.

Niestety druga jej część, poświęcona rządom Aegona II i Aegona III, sprawia wraĹźenie nieco pisanej na siłę. By nie zostać Ĺşle zrozumianym – nie jest tak, Ĺźe da się odczuć zmęczenie autora, bo tak nie jest, lecz po prostu uznał on za celowe pewne przyhamowanie rozwoju wydarzeń, by uczynić go bardziej wiarygodnym. Od razu zaznaczę rĂłwnieĹź, iĹź uwaĹźam dane posunięcie za słuszne, acz z pewnością uczyni to doznania towarzyszące pływowi akcji mniej angaĹźującym i zajmującym.

Nie do zlekceważenia jest również specyficzne poczucie humoru autora, który dotychczas rzadko miał okazję do jego ujawnienia. Czytelnik wygląda odwołań do zapisków niejakiego Grzyba niczym kania dżdżu, albowiem sposób, w jaki pisarz z Santa Fe sprowadza popularne zwroty do poziomu bruku trudno określić mianem innym niż maestrii.

Drugi tom „Ognia i krwi” to pozycja dość hermetyczna, albowiem w istocie swej adresowana wyłącznie do fanĂłw sagi amerykańskiego autora. Z drugiej strony nie sposĂłb jej uznać za przejaw odcinania kuponĂłw, ci ostatni bowiem raczej nie będą Ĺźałowali ani złotĂłwki wydanej na tę rĂłwnieĹź całkiem estetyczną pod względem edytorskim pozycję.