Andrzej Sapkowski - Sezon burz

Informacje o ksiÄ Ĺźce Tytuł : Sezon burz Autor: Andrzej Sapkowski Ilość stron: 404 Wydawnictwo: superNOWA Rok wydania: 2013 Cena: 42,90 PLN Autor recenzji: Piotr „Klemens” Kociubiński Data recenzji: 2013-11-10 Ocena: 70/100

Miecz wiedĹşmina.

Miecz pierwszy jest stalowy. Stal syderytowa, ruda pochodząca z meteorytu. Kuta w Mahakamie, w krasnoludzkich hamerniach. Długość całkowita czterdzieści i pól cala, sama głownia długa na dwadzieścia siedem i ćwierć. Wspaniałe wyważenie, waga głowni precyzyjnie równa wadze rękojeści, waga całej broni poniżej czterdziestu uncji. Wykonanie rękojeści i jelca proste, ale eleganckie.

Miecz drugi, podobnej długości i wagi, srebrny. Na jelcu i całej klindze znaki runiczne i glify.

Cena wywoławcza tysiąc koron za komplet.

Andrzej Sapkowski jest pisarzem na wskroś polskim – przekornym i niepozbawionym przywar, niejednokrotnie wszakĹźe dość w sumie sympatycznych. Gdy więc tylko rozkochał miliony czytelnikĂłw – bynajmniej nie tylko nadwiślańskiej proweniencji – w przygodach Geralta z Rivii, zakończył cykl i zapowiedział, iĹź jest to historia zamknięta, po czym zasiadł do tworzenia opowieści osadzonych w czasach husytyzmu, a następnie interwencji ZSRR w Afganistanie. Gdy tylko jednak Biały Wilk zaczął podnosić głowę wobec udatnej adaptacji komputerowej, a pisarz odniĂłsł się wobec tego faktu, najdelikatniej mĂłwiąc, z lekcewaĹźeniem, moĹźna było się spodziewać jego odpowiedzi na cudzy sukces.

„Sezon burz” nie jest kontynuacją historii zwieńczonej „Panią jeziora”, nie jest on takĹźe klasycznie rozumianym prequelem, nie ma więc co oczekiwać szczegółów dzieciństwa popularnego rębajły czy szkolenia w Kaer Morhen. NajbliĹźej przedmiotowej pozycji do koncepcji zbioru opowiadań, daleko jej jednak choćby do „Ostatniego Ĺźyczenia” – wszystkie rozdziały (juĹź samo zastosowanie tej jednostki redakcyjnej jest wymowne) są ze sobą dość ściśle powiązane fabularnie. Zarazem Geralt jest juĹź postacią dojrzałą, zaprzyjaĹşnioną z Jaskrem (tudzieĹź Julianem), mającą za sobą juĹź burzliwe doświadczenia z Yennefer.



Warsztat Andrzeja Sapkowskiego pozostał niezmienny, wciąż więc uświadczymy szeregu złośliwostek, ironicznych jeśli nie wprost cynicznych komentarzy, jak też konceptów fabularnych. Nie obejdzie się także bez szeregu archaizmów, których znaczenia idzie się domyślić z konceptu, wzbudzających jednak wrażenie czasami wręcz na siłę wyszperanych po jakichś pradawnych słownikach czy kompendiach dla miłośników krzyżówek.

„Sezon burz” nie jest jednak tak obrazoburczy, jak się zdarzało wcześniej jego autorowi, a i piersi niewieścich postaci w końcu – tym razem bez szczegółowych opisĂłw – nie są koniecznie opatrzone epitetem „niewielkie”. Tak naprawdę jednak autor „rozkręca się” dopiero około połowy całej książki, wcześniej choćby dialogi jego postaci nie przekraczają granicy zaskoczenia – pod tym kątem całość uratował dopiero – a jakĹźe! – krasnolud Bach ze swymi komentarzami co do osĂłb pewnych grasantĂłw. Z kolei kilka pomysłów autora rodzi podejrzenia co do jego mniej czy bardziej satysfakcjonujących doświadczeń w Ĺźyciu prywatnym.

Niestety, około czternastoletnia przerwa w przyjaĹşni Andrzeja Sapkowskiego z Geraltem z Rivii jest widoczna choćby brakiem klarownego konceptu co do charakteru niniejszej książki. W epilogu natykamy się nawet na odwołanie do kontrowersyjnego zakończenia cyklu głównego, co sprawia, Ĺźe książkę tę winno się czytać dopiero po wspomnianej „Pani jeziora”, co z kolei rodzi uczucie pewnego zaburzenia chronologicznego. Co więcej, niektĂłre sceny – jak choćby tytułowej burzy – wydają się niezrozumiałe, tak naprawdę zbędne, tak naprawdę ostatnich pięćdziesięciu stron mogłoby w ogĂłle nie być, co uczyniłoby całość bardziej mroczną.

„Sezon burz” był dla mnie dość przyjemną podróżą w czasie do okresu mej młodości, a takĹźe najlepszych lat Geralta z Rivii. Jak kaĹźda jednak tego rodzaju podróş, ktĂłrej wektor jest zorientowany na przeszłość, była to tylko podróş pozorna, kończąca się pewnym rozczarowaniem. MoĹźe to ja wydoroślałem, chyba jednak bliĹźsza jest mi teza, iĹź to jednak opowieść o najsłynniejszym wiedĹşminie stała się bardziej infantylna, a to tylko w celu udowodnienia, kto nad nią sprawuje pełną władzę.