Ostatnim aspektem o ktĂłrym chciałam wspomnieć jest parowanie ciosĂłw, ktĂłre najwyraĹşniej było zainspirowane inną grą od From Software – Sekiro. Precyzyjne parowanie pozwala nie tylko na osłonięcie się w 100% przed ciosami, ale rĂłwnieĹź zadaje przeciwnikowi rany, ktĂłre moĹźemy potem potraktować szponem. Dodatkowo moĹźemy dostosować kwestię parowania pod nasze umiejętności dzięki talentom – na przykład zmniejszyć wymaganą precyzję kosztem tego jak rozległe rany zadajemy przy oddanym parowaniu ciosu. JeĹźeli dobrze opanujemy tą zdolność Corvusa, mamy szanse na wygrywanie starć bez zadania ani jednego ciosu mieczem!JednakĹźe trzeba przyznać, w starciach z niektĂłrymi bossami opanowanie sztuki blokowania atakĂłw jest kwestią nie tyle satysfakcji, co konieczności – niektĂłrzy z nich potrafią atakować tak zajadle, iĹź ograniczanie się do unikĂłw przestaje mieć sens.

Wspomniawszy o bossach, zacznę omawianie od aspektĂłw gry, ktĂłre nie do końca kliknęły. Otóş większość starć jest w poprawna, kilka jest bardzo dobrych… ale kolejność w ktĂłrej są one przed nami stawiane jest co najmniej zaskakująca. I tak pierwszy boss (pomijając tego od ktĂłrego mamy zginąć, rzecz jasna) jest ciężkim wyzwaniem z dwoma fazami i atakami, ktĂłrych nie da się w Ĺźaden sposĂłb zablokować, a jedynie uniknąć uciekając jak najdalej od agresora. Następny z kolei jest raczej bardzo słabym bossem zintegrowanym z areną, ktĂłrego zabicie polega na przejściu toru przeszkĂłd wypełnionego szeregowymi przeciwnikami i trującym gazem. Potem mamy znowu wymagającego przeciwnika… a potem dwĂłch tak Ĺźałośnie słabych, Ĺźe moĹźna ich pokonać bez utraty choćby odrobiny zdrowia Corvusa. Sprawia to wraĹźenie, jak gdyby twĂłrcy mieli ciekawe pomysły na bossĂłw z jednej strony, a z drugiej parę zapchajdziur i nie bardzo wiedzieli jak to wszystko ułoĹźyć w sensownej kolejności, więc ciągnęli losy z kapelusza.

Tymczasem taki jest właśnie Bloodborne w domu...

Innym aspektem rozgrywki ktĂłry rzuca się w oczy jest wyjątkowo mała róşnorodność lokacji. KaĹźdy gracz souls-like’Ăłw jest przyzwyczajony do sporych, ściśle zintegrowanych ze sobą i całkiem zróşnicowanych map. Thymesia jest raczej pomniejszym kuzynem Dark Souls i Bloodborne, ktĂłrego da się ukończyć bardzo szybko, ale w ktĂłrym i tak rzuca się fakt, iĹź w porywach mamy tu właściwie tylko cztery niewielkie obszary. Gra wielokrotnie zmusza nas do powrotu w stare miejsca, rozmieszczając nieco inaczej przeciwnikĂłw, skrĂłty i tekstowe znajdĹşki, i szumnie nazywa to dodatkową misją. W praktyce kilkukrotnie przemierzamy tą samą mapkę, tylko np. idziemy w drugą stronę – minimalizm w najgorszym tego słowa znaczeniu. Jest to strasznie przykre, widać na co najbardziej zabrakło czasu i budĹźetu.

Odnośnie grafiki – design w postaci w większości jest całkiem niezły, z będącym czymś pomiędzy dawnym doktorem plagi a skrytobĂłjcą strojem Corvusa na czele. Całkiem dobrze prezentują się teĹź bossowie. OgĂłlnie te projekty dodają grze klimatu, zwłaszcza gdy weĹşmiemy pod uwagę animacje finisherĂłw Corvusa, czy teĹź róşnych atakĂłw sprawiających, iĹź naszemu podopiecznemu nagle wyrastają zabĂłjcze szpony i ostre piĂłra. Niestety z drugiej strony mamy temu przeciwwagę w postaci zwykłych przeciwnikĂłw - to niestety zaledwie kilka wariacji na temat „postaci dzierżącej daną broń”, z kryształami, korzeniami lub wijącymi się rzęskami na ciałach w zaleĹźności od tego na jakim obszarze ich znajdziemy.

Zaraz jeszcze dodamy anteny na głowie bóstwa i będzie piękny zasięg na całe królestwo!

Największe rozczarowanie jest powiązane z tematem poprzedniego akapitu – w Thymesii wyjątkowo kuleją zarĂłwno projekty poziomĂłw jak i ich wykonanie. Są one niestety mało oryginalne, łatwo się w nich zgubić ze względu na powtarzalność, oraz ich budowę (i nie jest to bynajmniej celowe załoĹźenie, jak w niektĂłrych lochach w Elden Ring) i są one często pełne wpadek, takich jak obecność obiektĂłw z tymczasowymi teksturami na widoku. Brzydkie są teĹź efekty płynĂłw, co niestety razi, jako iĹź mamy tutaj cały obszar w ktĂłrym wielokrotnie dosłownie brodzimy po kostki w płynącej rzece krwiopodobnej substancji. Nawet nasz hub, WzgĂłrze FilozofĂłw, w ktĂłrym rozmawiamy z Aisemy i z ktĂłrego przechodzimy do innych obszarĂłw, jest wyjątkowo mało imponujący na tle nawet stareńkiej Kaplicy Firelink z pierwszego Dark Souls.

Muzyka za to liczy się na plus. Klimatyczne utwory pełne chĂłrkĂłw i instrumentĂłw smyczkowych wyjątkowo budują nastrĂłj. Mamy tu spokojne, kontemplacyjne melodie, ale teĹź niezwykłe, przypominające zabĂłjczego walca i towarzyszące walce z bossami kawałki. Muzyka do eksploracji jest tajemnicza, a na przykład w toczonym zarazą i trucizną Morzu Drzew moĹźna dosłyszeć w niej dĹşwięki przypominające wszechobecne bicie ogromnego serca… co zresztą zgadza się z tym co na tym obszarze później odkrywamy. Jedynym minusem udĹşwiękowienia jest tutaj niestety brak jakiegokolwiek dubbingu, co na pewno pomogłoby przy zrozumieniu co mĂłwią niektĂłrzy z bossĂłw w trakcie walki – nie zawsze jest czas aby czytać linijki dialogĂłw kiedy prĂłbujemy nie zginąć.

Podsumowując, choć Thymesia stara się jak moĹźe, nadal pozostaje jednak pomniejszym doświadczeniem dla fanĂłw souls-like’Ăłw – choć czerpie inspirację z Bloodborne, nie moĹźe się z nim rĂłwnać. Mimo tego jednak, warto sprĂłbować gry dla jej systemu walki i klimatu. Nie naleĹźy jednak oczekiwać ani długiej rozgrywki, ani cudĂłw. Choć OverBorder Studio starało się jak mogło, widać braki w pewnych kluczowych elementach. Doświadczeni gracze będą w stanie przejść Thymesię naprawdę szybko, ale powiedzmy sobie szczerze - wobec plagi braku czasu trawiącej dużą część społeczności graczy nie liczy się to właściwie jako minus. Mimo wszystko grę warto sprawdzić.

Bardzo dziękujemy serwisowi GOG.com za udostępnienie kodu recenzenckiego w celu umożliwienia powstania niniejszego tekstu - https://www.gog.com/pl/game/thymesia

Grafika 60% Muzyka 90% Grywalność 75% Ocena końcowa 70%

10 20 30 40 50 60 70 80 90 100 10 20 30 40 50 60 70 80 90 100

PLUSY intrygujÄ cy i przemyślany system walki klimat jak na malutkie studio, całkiem ambitny mały souls-like

MINUSY nierówny poziom w kwestii bossów, dziwne stopniowanie wyzwań ledwie trzy obszary (w porywach cztery) do zwiedzenia, mała różnorodność widać sporo niedoróbek w kwestii oprawy graficznej

Intel Core i7 / AMD Ryzen 7, 16 GB RAM, karta grafiki 6 GB GeForce RTX 2060 / 8 GB Radeon RX 580 lub lepsza, 16 GB HDD, Windows 10 64-bit