Elden Ring

Informacje o grze Nazwa gry: Elden Ring Gatunek: action RPG Producent: FromSoftware Dystrybutor: Cenega S.A. Cena: 239,90 PLN Recenzent: Piotr „Klemens” Kociubiński Ocena: 85%

Nasłuchałem się od redakcyjnego grona tylu „echĂłw” i „achĂłw” pod adresem serii Dark Souls, jak teĹź związanych z tym nadziei pod adresem Elden Ring, a rĂłwnieĹź i szumnych zapowiedzi, w tym poświęconych zaangaĹźowaniu George’a R.R. Martina do prac nad fabułą, Ĺźe w końcu postanowiłem się „ulec przed przemocą” i wyzbyć się skrajnej postaci ignorancji w postaci braku jakiejkolwiek znajomości twĂłrczości studio FromSoftware. PoniĹźszy tekst dla wielu moĹźe więc się jawić jako szarganie świętości przez profana – ale nie casuala! – moĹźe jednak stanowić zarazem zachętę dla innych do neofizmu na religię Hidetaki Miyazakiego. KtĂłremu ze stanowisk będzie mi bliĹźej?

Często-gęsto zwykło się operować etykietką „soulslike”, by podkreślić wysoki poziom trudności produkcji, nieskłonnych do wybaczania jakichkolwiek błędĂłw, a wręcz nastawionych na przyłapanie uĹźytkownika z opuszczonymi spodniami. W konsekwencji przystępując do kreacji bohatera od razu zdecydowałem się postać tzw. łotra, ktĂłra zasadniczo cechuje się tym, Ĺźe swą przygodę rozpoczyna półnaga – i to dosłownie, pomijając bowiem jej przepaskę biodrową (i ewentualnie prowizoryczny stanik) jej jedyne wyposaĹźenie stanowi maczuga, co oznacza, Ĺźe juĹź od pierwszych chwil nie moĹźe ona sobie pozwolić na jakiekolwiek trafienie przez przeciwnika. Pomyślałem, Ĺźe to fajne i w istocie takie się okazało, stopniowo przedzierałem się przez kolejne rzesze przeciwnikĂłw, pieszych i konnych, strzelcĂłw i preferujących walkę w zwarciu, w końcu zaś ubiłem pierwszego bossa w postaci niejakiego Godricka i uznałem, Ĺźe pewnie w tym momencie gra pozwoli mi w końcu nałoĹźyć jakąś zbroję, dotychczas przyzwalała mi bowiem róşne odzienia tylko wyrzucić. Ale jednak nie, wciąż muszę ganiać z gołym tyłkiem… po czym niemal przez przypadek odkryłem, Ĺźe ekwipunkiem zarządzamy nie z ekranu inwentarza – jak to zwykło bywać w przypadku innych „rolplei” – lecz odrębnego menu. Przez długi czas więc biegałem z gołym tyłkiem zupełnie bez potrzeby… Opis ten jednak nie ma słuĹźyć samochwalstwu, jak teĹź nie zamierzam przekonywać czytelnika, Ĺźe ma do czynienia z tekstem osoby upośledzonej (choć…), uświadamia on jednak, iĹź choć nie jest łatwo (oj, zdecydowanie nie jest), to dla gracza doświadczonego produkcjami z przełomu wiekĂłw wcale nie będzie ona cechowała się poprzeczką zawieszoną na poziomie skutkującym traumą. Jest ciekawie, jest wyzywająco, ale bez absurdu – jest dobrze.

A na tej ścianie wisieć będę ja!

Wracając do kreacji postaci – bardzo przypadł mi do gustu fakt, Ĺźe decydując się na wspomnianego łotra wcale nie pozbawiłem się moĹźliwości strzelania z łuku czy rzucania zaklęć, nie ma czegoś takiego jak zdolności „genetycznie przypisane”, teoretycznie moĹźna znać się na wszystkim, w praktyce będzie jednak to oznaczało mistrzostwo w niczym, awanse bowiem są coraz „droĹźsze”, a o punkty doświadczenia – tzw. runy, ktĂłre jednocześnie pełnią funkcję gotĂłwki – nie jest łatwo. MoĹźna tu zresztą nieco utyskiwać nad nie do końca doskonałym balansem między skalą wyzwania a towarzyszącą mu nieadekwatną nagrodą.

Elden Ring to gra o strukturze otwartego świata, co czuje się przez dziesiątki, dziesiątki godzin. Niby mamy fabułę, niby dokonanie takiego czy innego postępu jest konieczne by odblokować kolejne fragmenty mapy, ale niczym w produkcjach Bethesdy przez zdecydowaną większość czasu można ignorować główny wątek fabularny, a wciąż mieć mnóstwo zajęcia.

Koszmar budowlańców, marzenie pejzażystów

„Sandboxowość” Elden Ringa zachwyca tym bardziej, Ĺźe jest to świat wręcz przesycony potencjalnymi aktywnościami, czasami pozwalającymi uzyskać wartościowy ekwipunek, czasami zaś pogłębić wiedzę o historii uniwersum i głębiej wczuć się w opowieść. Podoba mi się rĂłwnieĹź fakt, Ĺźe do całego mnĂłstwa miejsc moĹźna dotrzeć na co najmniej dwa róşne sposoby – z reguły jeden z nich jest preferowanym przez scenarzystĂłw, świadomych jednak faktu kociej natury niektĂłrych graczy, skłonnych chadzać własnymi ścieĹźkami.

Elden Ring - recenzja