The Bard's Tale IV: Barrows Deep

Informacje o grze Nazwa gry: The Bard's Tale IV: Barrows Deep Gatunek: cRPG Producent: inXile entertainment Dystrybutor: Techland Cena: 119,99 PLN Recenzent: Piotr „Klemens” Kociubiński Ocena: 60%

Studio inXile entertainment lubi wracać do początkĂłw – tak gatunku cRPG, by wskazać chociaĹźby wydanie przez nich sequela gry Wasteland, czy teĹź następcy jednego z gigantĂłw kanonu (nieśmiertelny – dosłownie i w przenośni – Planescape: Torment), teraz zaś przyjrzeli się własnemu debiutowi, czyli The Bard’s Tale z 2004 roku. Ta ostatnia produkcja była jednak luĹşno związana ze starszą serią i to właśnie do niej deweloperzy postanowili nawiązać, o czym świadczy kolejna cyferka w tytule, jak i oczywiste odwołania w filmiku (składającym się ze statycznych grafik) otwierającym.

Niestety pierwsze wraĹźenie moĹźe być wysoce niekorzystne, albowiem… moĹźe go nie być. Wystarczy bowiem, Ĺźe w nazwie profilu z uĹźyciem ktĂłrego uĹźytkownik loguje się do Windowsa znajdują się znaki niewystępujące w alfabecie uĹźywanym przez anglofonĂłw (co w Polsce siłą rzeczy będzie dość częste), by produkcja wyrzucała gracza do systemu. Gdy zaś problem ten będzie zwalczony (patch, ktĂłry ukazał się – sic! – w dniu premiery nie usuwał tego babola) – a to przez załoĹźenie odrębnego profilu i przyznanie mu administratorskich uprawnień – frustracja narasta, a to w związku z monstrualnie długimi czasami ładowania poszczegĂłlnych plansz, podkreślić zaś muszę, iĹź grę testowałem na sprzęcie, ktĂłry bez wielkiej przesady moĹźna określić mianem highendowego, rzecz jasna z dyskiem SSD.

Jedno z bardziej oryginalnych rozwiÄ zań, czyli menu poczÄ tkowe podsumowujÄ ce dotychczasowe osiÄ gnięcia

TwĂłrcy zabierają nas do miasta Skara Brae, utrzymanego w typowej średniowieczno-fantastycznej konwencji (raczej mającym niewiele wspĂłlnego ze swym rzeczywistym imiennikiem). Oczywiście miejscowość tą opada/napada Zło – choć o bliĹźej nieco niesprecyzowanej charakterystyce i proweniencji, tak iĹź musimy ratować się ucieczką do podziemi, ktĂłre w istocie stanowią miasto w mieście, z własnymi ulicami czy placami, acz noszącym wyraĹşne ślady zniszczenia i swego rodzaju pauperyzacji. Ale przyjdzie nam odwiedzić rĂłwnieĹź bardziej barwne lokacje.

Po krĂłtkim wprowadzeniu mającym nas oswoić z podstawami sterowania i rozgrywki moĹźemy przystąpić do tworzenia naszej postaci, wybierając spośrĂłd czterech dość typowych klas (wojownik, mag, łotr/złodziej oraz rzecz jasna tytułowy bard) oraz takowej liczby ras, przy czym oprĂłcz typowych ludzi i elfĂłw mamy teĹź do wyboru mniej standardowych chochlikĂłw oraz krasnoludĂłw (ktĂłrych nietypowość polega choćby na tym, iĹź ich aparycja jest znacznie bliĹźsza potocznym wyobraĹźeniom orkĂłw niĹź przysadzistych brodaczy). TakoĹź i przystępujemy do questĂłw…

Totem nad morzem

Świat obserwujemy z perspektywy pierwszej osoby, co jest swoistym nowym dla inXile, i co powiodło się im nawet znośnie. O ile współcześnie nie jest to ani Ĺźaden wielki przełom, ani relikt przeszłości, o tyle w kategoriach swego rodzaju nowalijki – tudzieĹź oldskulowego odświeĹźenia pomysłu sprzed dekad – naleĹźy traktować rĂłwnieĹź fakt, Ĺźe z tejĹźe perspektywy toczymy walki w trybie turowym. Początkowo nawet trudno się w tym zorientować, wbrew pozorom diabeł jednak nie jest taki straszny, rzekłbym, iĹź system nie jest przesadnie skomplikowany, trzeba tylko nieznacznie zmodyfikować wypracowane przy innych produkcjach przyzwyczajenia.

DuĹźym felerem wspomnianej perspektywy pierwszej osoby jest jednak fakt, Ĺźe autorzy mocno ograniczyli swobodę gracza w poruszaniu się – ot, sprowadza się on do typowego WSAD-u i myszki, najgorsze jednak jest to, iĹź jesteśmy pozbawieni moĹźliwości podskakiwania bądĹş kucania. Oznacza to, iĹź jeśli autorzy postanowili nas gdzieś nie wpuścić, to wystarczyło im postawić niewielką kupkę gruzu czy krzak, ktĂłre będą dla naszego wirtualnego alter ego stanowić przeszkodę toĹźsamą ze spiĹźowym murem. MoĹźe i tak drzewniej bywało, ale niespełna dekadę – czyli istnej epoce w przypadku tej branĹźy – po premierze takiego Skyrima jest to juĹź grzech wołający o pomstę do nieba.

NiektĂłre widoki będÄ urokliwe...

Rzeczona wada daje się mocniej we znaki gdy skonfrontuje się ją z iście paranoidalną konstrukcją poszczegĂłlnych lokacji, ktĂłrych rozplanowanie obraĹźa po prostu logikę. Co gorsza, uczucie to narasta pod wpływem szeregu sztucznych ograniczeń wprowadzonych przez autorĂłw. Tytułem przykładu – zwiedzając Las Inshriacha nieraz natkniemy się na przeszkodę w postaci cierni. Ich sforsowanie wymaga uĹźycia specjalnej umiejętności, ktĂłrej uczymy się po dołączeniu do druĹźyny określonej postaci. Co jednak istotne, wystarczy skierować swe kroki w stronę przeciwną od umyślonej przez autorĂłw i dotarcie do innych zarośli, a skrypt uczący nas danej zdolności po prostu się nie załączy…

WyĹźej wspominana wada stanowi zresztą element większej przywary – bolesnej wręcz liniowości tej pozycji. Prowadzenie dialogĂłw z napotkanymi postaciami zawsze daje identyczny efekt (co najwyĹźej moĹźemy nie podjąć się zadania pobocznego), trudno to nazwać „odgrywaniem rĂłl”… TwĂłrcy mieli określony pomysł na ścieĹźkę, ktĂłrą powinien podążyć gracz, i biada mu, jeśli postanowiłby on z niej zboczyć bądĹş poszukać skrĂłtu.

...ale to naprawdę urocze

To samo dotyczy zresztą poszczegĂłlnych wyzwań – autorzy zgodnie z dawnymi zwyczajami (i po trosze własnymi preferencjami, ktĂłre zresztą pochwalam) starali się nie kłaść zasadniczego nacisku na toczenie walk, przeciwnie, rĂłwnie obficie raczą gracza róşnymi łamigłówkami (nawet jeśli z perspektywy psychologii są one kompletnie nieprawdopodobne), niejednokrotnie zresztą całkiem frapującymi i wciągającymi. Problem w tym, Ĺźe nie pozostawiają oni w tym zakresie graczowi Ĺźadnego wyboru. Wcieliłeś się w wojownika, bo preferujesz proste (intelektualnie) rozwiązania? Mowy nie ma, i tak będziesz musiał namęczyć się ze skłonieniem wróşek do odbywania lotĂłw po optymalnej trasie. The Bard’s Tale IV to nie jest gra przeznaczona dla miłośnikĂłw klasycznych hack&slashy – ale amatorzy filozoficznych dysput w rodzaju najnowszego Tormenta rĂłwnieĹź będą rozczarowani.

Deweloperzy czerpiąc garściami z przeszłości, jak teĹź nawiązując doń wykazali się z kolei nie lada poczuciem humoru – ich produkcja jest przesycona komizmami wszelkiego rodzaju, a takĹźe rozlicznymi nawiązaniami tyleĹź do popkultury, jak i gatunku. Co jednak istotne, odwołania te mają charakter nienachalny, udało im się w niemal fantastycznym stopniu zachować właściwy balans.

Niestety na dzień dzisiejszy gra ugina się pod ciężarem rozmaitych bugĂłw – wspomniane przeze mnie kilka akapitĂłw temu to tylko niechlubny przedsmak tego, co gracza będzie czekało na dalszym etapem. Niestety „zwis” produkcji nie jest niczym niezwykłym, co jest szczegĂłlnie frustrujące w sytuacji, gdy twĂłrcy pozbawili uĹźytkownika moĹźliwości zapisu stanu gry w dowolnym momencie – moĹźemy to uczynić wyłącznie przy punktach uosobionych przez specjalne totemy. Co najbardziej kuriozalne, podczas tej czynności rĂłwnieĹź moĹźe dojść do „fatalnego błędu”…

To wcale nie będzie takie komiczne starcie

Oprawa wizualna gry jest estetyczna, choć nieco brakuje jej do czołowych produkcji gatunku – fotorealizm nie jest jej mocną stroną, autorzy postanowili to skompensować graczowi pewną róşnorodnością lokacji i ich bajkową wręcz kolorystyką. Słabość tą odsuwa w cień jednak udĹşwiękowienie – jest AB-SO-LUT-NIE FE-NO-ME-NAL-NE! Postacie przemawiają do nas angielszczyzną z ordynarnie piktyjskim (czyt. szkockim) akcentem – voice acting jest najwyĹźszej prĂłby (a dodajmy, iĹź zdubbingowane zostały wszystkie wypowiedzi postaci „nierandomowych”) – ale i tak mają się nijak do licznych i róşnorodnych towarzyszących nam pieśni. Muzyką tej produkcji zasłuchuję się od tygodnia w dosłownie kaĹźdej chwili i nie mam cienia wątpliwości, Ĺźe stanie się ona pewnego rodzaju odnośnikiem i porĂłwnaniem nie tylko dla niĹźej podpisanego, lecz rĂłwnieĹź rzeszy innych recenzentĂłw. Maestria!

Z reguły pomijam w swych tekstach materię lokalizacji gier, zwłaszcza gdy ma ona charakter kinowy – ot, przejaw rozbestwienia, gdy bydlę zapomniało, jak w jego cielęcych latach stanowiło to chwalebny wyjątek a nie standard. JednakĹźe w przypadku czwartego Barda materii tej pominąć nie sposĂłb – nie dajcie bowiem się zwieść, wbrew pozorom bowiem język polski nie jest dostępny – lecz wyłącznie polskawy. Szereg fraz nie został bowiem w ogĂłle przetłumaczony, strasząc gracza mieszanymi językowo zbitkami, w przypadku innych widać, Ĺźe tłumaczom nie został przedstawiony kontekst wypowiedzi, tak Ĺźe formy nie są dostosowane do płci rozmĂłwcy. Niestety, ale jest to kolejny przejaw pewnego pośpiechu i budĹźetowości towarzyszących produkcji tej pozycji, ktĂłre to piętno jest dostrzegalne i w innych sferach.

A to jest nawiÄ zanie do - hę, drogi Czytelniku?

Słowem-kluczem do oceny The Bard’s Tale IV: Barrows Deep jest ambiwalencja – dosłownie na przestrzeni kilku minut potrafiłem doznać opadu szczęki czy nie lada rozbawienia przemieszanych z momentami furii przepełnionymi inwencją w kierunku wulgarnych neologizmĂłw. Powiada się, iĹź obojętność jest gorsza od nienawiści i ludzie z inXile entertainment mocno wzięli sobie te słowa do serca – rzeczoną pozycję moĹźna kochać albo nienawidzić. Często zresztą jednocześnie.

Bardzo dziękujemy serwisowi GOG.com za udostępnienie kodu recenzenckiego w celu umożliwienia powstania niniejszego tekstu - https://www.gog.com/game/the_bards_tale_iv_barrows_deep_standard_edition

Grafika 70% Muzyka 100% Grywalność 55% Ocena końcowa 60%

10 20 30 40 50 60 70 80 90 100 10 20 30 40 50 60 70 80 90 100

PLUSY komizm pomimo poczÄ tkowych zastrzeĹźeń system walki oryginalność szeregu rozwiÄ zań gra nie przechodzi się sama świetny voice acting jeszcze lepsza, bo znakomita muzyka

MINUSY bugi, bugi, bugi, bugi, bugi... bolesna liniowość i zbyt widoczne oskryptowanie brak możliwości swobodnego zapisu stanu rozgrywki niezbyt udana lokalizacja

Intel Core i5-2500K 3.3 GHz, 8 GB RAM, karta grafiki 2 GB GeForce GTX 760 / 3 GB Radeon HD 7970 lub lepsza, 55 GB HDD, Windows 7/8/8.1/10 64-bit