Wasteland 2

Informacje o grze Nazwa gry: Wasteland 2 Gatunek: cRPG Producent: inXile entertainment Dystrybutor: Cenega Cena: 129,99 PLN Recenzent: Piotr „Klemens” Kociubiński Ocena: 70%

Zaliczam się do grona tych podeszłych wiekiem graczy, ktĂłrzy doskonale pamiętają czasy pierwszego Fallouta (a później kontynuacji), ktĂłry skradł mi niejedną godzinę z Ĺźyciorysu. Nie jestem jednak aĹź na tyle leciwy, by pamiętać pierwsze Wasteland, ktĂłre, nie oszukujmy się, nie było aĹź tak wielkim hitem – gdyby było, juĹź duĹźo wcześniej doczekałoby się sequelu, quod erat demonstrandum. Zapewne jednak gra ta wywarła faktyczny wpływ na twĂłrcĂłw Opadu, skoro jeden z głównych z ich grona, Brian Fargo, postanowił wskrzesić daną produkcję i uczynić z niej pierwszą część serii. I jakkolwiek dwa najnowsze Fallouty dostarczyły niĹźej podpisanemu – i wielu innym fanom – mnĂłstwa frajdy, tym niemniej gdzieś z tyłu głowy tkwiło pragnienie ponownego zagłębienia się w izometrycznej postapokalipsie, na co szansę daje właśnie Wasteland 2.

JuĹź na samym początku zetkniemy się ze specyficznym poczuciem humoru twĂłrcĂłw, gdy na planszy głównej raczeni jesteśmy Ĺźarcikiem o moĹźliwości zakupu dodatku DLC za „zaledwie” niespełna 50 dolarĂłw. Autorzy mogli jednak sobie pozwolić na tego rodzaju kpinę ze względu na swą niezaleĹźność uzyskaną dzięki zbiĂłrce na Kickstarterze.

Przystępując do gry stajemy przed moĹźliwością stworzenia czteroosobowej druĹźyny, co szybko okazuje się zresztą nieodzowną koniecznością chociaĹźby ze względu na potrzebę róşnorakiej „specjalizacji” poszczegĂłlnych postaci. Element ten jest dość rozbudowany i od razu nasuwa nieodparte skojarzenia z klasycznym Falloutem, choć muszę przyznać, iĹź zabrakło mi „perkĂłw”, czyli umiejętności specjalnych – przyzwyczajenie drugą naturą człowieka.

To dopiero prawdziwa szkoła życia!

Następnie raczeni jesteśmy intrem, wskazującym jednak na pewną budĹźetowość gry – otóş całość nie ma postaci animacji czy choćby scenki generowanej na silniku gry, lecz jest to po prostu prawdziwy film krĂłtkometraĹźowy z udziałem rzeczywistych aktorĂłw. Na początku byłem nastawiony wobec tego konceptu niekoniecznie pozytywnie, szybko wszakĹźe dostrzegłem w tym pewien urok retro, jak i uświadomiłem sobie, Ĺźe właściwie trudno o większy realizm.

W końcu ruszamy w bĂłj – jakkolwiek gra jest wyposaĹźona w system podpowiedzi, nie ma co się spodziewać jakiegokolwiek samouczka – szybko więc odbywamy pierwsze rozmowy i rekrutujemy NPC-Ăłw, wyposaĹźamy się w róşnorakiego rodzaju sprzęt i toczymy pierwsze walki, rzecz jasna z niespecjalnie wymagającymi przeciwnikami (choć juĹź w trakcie pierwszego starcia jedna z mych postaci „oberwała” ciągłym krwotokiem, więc takĹźe musiałem się od razu wdroĹźyć w chirurgię).

Lizusostwo i cwaniactwo zawsze w cenie

Wasteland 2 ustrzegło się charakterystycznego dla wielu współczesnych pozycji „prowadzenia za rączkę” – owszem, otrzymujemy zadanie główne rzucające nas do kolejnych i kolejnych miejsc, nie ma jednak przeciwwskazań, by w ogĂłle zacząć je ignorować i skupić się na misjach pobocznych, mało tego, w ogĂłle wędrować po mapie „na ślepo”. Inna rzecz jednak, Ĺźe dostęp do zupełnie nowych lokacji uzyskamy dopiero po wykonaniu kilku głównowątkowych zadań.

Atutem gry jest szeroki zakres swobody pozostawiony graczowi przy okazji zmagania się ze stawianymi przed nim wyzwaniami. Właściwie kaĹźdy problem moĹźemy rozwiązać na drodze siłowej, często, a często, ba, niemal zawsze, istnieje jednak droga alternatywna, czy to o charaketrze „dyplomatycznym”, czy teĹź „łotrzykowskiej”. Inna rzecz jednak, Ĺźe jest to z reguły wybĂłr dychotomiczny, mnogości rozwiązań jak to było w przypadku Arcanum nie uświadczymy.

Wasteland 2 - recenzja