Pillars of Eternity: The White March Part II

Informacje o grze Nazwa gry: Pillars of Eternity: The White March Part II Gatunek: cRPG (dodatek DLC) Producent: Obsidian Entertainment Dystrybutor: Cenega Cena: 49,90 PLN Recenzent: Piotr „Klemens” Kociubiński Ocena: 65%

Pillars of Eternity było udanym powrotem do klimatu gier crpg z lat 90. Minionego wieku, a The White March Part I mogło aspirować do miana w miarę wdzięcznego dodatku, w odniesieniu do ktĂłrego literki DLC mogłyby być uwaĹźane za obraĹşliwe. Samo uĹźycie w tytule frazy „Part I” z natury rzeczy imputuje powstanie części drugiej i w rzeczy samej ta wreszcie zawitała. Czy jest ona godną kontynuatorką?

Konstrukcja tego dodatku jest zbliżona do poprzedniego, to jest raczy on nas tyleż nowymi wyzwaniami związanymi z Twierdzą gracza, co również poszerza niejako świat Białej Marchii, tak pod względem terytorialnym, jak i fabularnym.

Na nieliniowość fabuły oraz brak swobody nie można narzekać

Jeśli idzie o nasze Caed Nua, to po prostu pojawia się szlachetka z pretensjami do naszej zdobyczy, ktĂłrych jednak nie dane nam będzie bronić w sądzie, lecz będziemy musieli uczynić to z mieczem w dłoni. Jak rzadko kiedy gra wymusza tu na nas działanie, gdyĹź zwłoka będzie wiązała się z uszczerbkiem dla okolicznego chłopstwa – a więc i naszych dochodĂłw – a i zdolność do obrony miast rosnąć moĹźe po prostu maleć. Szkoda jednak, Ĺźe twĂłrcy nie zaoferowali Ĺźadnej alternatywy wobec rozwiązania siłowego.

W Białej Marchii nowym życiem zaczyna oddychać Krzepa, która zaczyna wracać do gospodarczego krwiobiegu Jelenioborza, co rzecz jasna wiąże się z nowymi questami do wykonania. Poniekąd tego brakowało przy okazji Odsłony Pierwszej, chwała więc autorom za te rozwinięcie.

Brawura, buńczuczność, duma, groźba, ironia, zrezygnowanie, proste stwierdzenie faktu

Szczerze jednak fabuła dodatku mnie nie porwała, w odróżnieniu od poprzedniczki, która miała specyficzny klimat. Może samo zakończenie okazało się dość wdzięczne i interesujące, gracz jednak odczuwa niedosyt wobec krótkości całości.

Najlepszym tego symbolem moĹźe być postać nowej towarzyszki – barbarzynki Manehy – ktĂłra nie jest ani specjalnie intrygującą personą (choć od czasu do czasu roześmiejemy się z jej dialogĂłw i przekomarzań), daleko jej do kolorytu Diablicy z Caroc czy Zahuy. Zresztą, sama jej „pojedynczość” moĹźe urosnąć do rangi symbolu.

Dla odmiany nie-smok

Całość wymagałaby takĹźe dodatkowego szlifu od strony scenariuszowej. Tytułem przykładu moĹźemy wyrzynać dziesiątkami akolitĂłw wyznawcĂłw Ondry czy teĹź po prostu ich oszukiwać, a wspomniana Maneha – będąca jedną z nich – kornie będzie nas w tym wspierać.

Z drugiej strony jednak twĂłrcy zaimplementowali (w końcu!) tzw. Tryb Opowieści (ang. Story Mode), ktĂłry odsuwa walki na dalszy plan, pozwalając graczowi nade wszystko cieszyć się samą fabułą. Znowu jednak przewidzieli oni najtrudniejsze potyczki, z jakimi graczowi dane będzie się zmierzyć (uwzględniając rĂłwnieĹź „podstawkę” z jej zakończeniem) i aĹź grzechem jest ot tak po prostu uniknąć tego wyzwania.

Pillars of Eternity: The White March Part II to niestety jednak mało spektakularny krok twĂłrcĂłw ze studia Obsidian, ktĂłrzy myślami są juĹź chyba bardziej przy swoich nowych pełnoprawnych produkcjach. Miast wielkiego zwieńczenia smakowitej uczty zostaliśmy uraczeni li tylko przystawką…