Pathfinder: Kingmaker

Informacje o grze Nazwa gry: Pathfinder: Kingmaker Gatunek: cRPG Producent: Owlcat Games Dystrybutor: Techland Cena: 139,90 PLN Recenzent: Piotr „Klemens” Kociubiński Ocena: 70%

Urokiem czasów crowdfundingu jest fakt powstawania licznych tytułów, nawiązujących do bardziej niszowych systemów czy tworów popkultury, niedostatecznie atrakcyjnych w oczach marketingowców wielkich wydawców, ale zarazem po wielokroć tańszych. Tego rodzaju egranizacją jest Pathfinder: Kingmaker.

Na początku pragnę zaznaczyć, iĹź z oryginalnym systemem nigdy wcześniej nie miałem do czynienia, aczkolwiek nie odczuwałem tego faktu zbyt dotkliwie. Zapewne nie potrafiłem docenić kaĹźdego niuansu ni nawiązania, lecz całość na tyle mieści się w typowych ramach – wyznaczanych chociaĹźby przez Lochy i Smoki – Ĺźe przestawienie się w sposobie myślenia, porzucenie niektĂłrych przyzwyczajeń nie jest zbyt kłopotliwe, o ile naturalnie zachowa się otwarte podejście.

Krasnoludem być - to zawsze brzmi dumnie

Na początku vveterani gatunku crpg zostaną oczarowani złożonym systemem kreacji własnej postaci, w którym to elemencie może trudno utonąć aż tak, jak to miało miejsce w przypadku takowego Pillars of Eternity II, niemniej będzie nad czym pogłówkować, o ile się tylko zechce. Tu jednak miejscami wychodzi również budżetowość rzeczonej pozycji, przejawiająca się w niewielkiej liczbie portretów i głosów, spośród których możemy dokonać wyboru, nie jest to jednak wielka czy istotna przywara.

Już niemal na początku przekonujemy się, iż dokonane przez nas wybory ze wszech miar mają znaczenie. Tutorial danej pozycji jest bowiem czytelny, lecz wcale wymagający. W Internecie można odnaleźć dość masowe utyskiwania na jego absurdalny poziom trudności, których osobiście nie podzielam (a sięgnąłem po jedne z bardziej zaawansowanych ustawień), lecz nie mogę stwierdzić, iż są one kompletnie bezpodstawne. W istocie wejście w świat Pathfindera jest od razu twarde, miejscami wręcz bolesne.

...czasami nawet szlachecko

Recenzowana produkcja w rzeczy samej jest wymagająca, lecz rĂłwnieĹź oferuje całkiem sporo w zamian. Fabuła zasadniczo jest satysfakcjonująca, dość szybko ucieka ona od miałkości i oklepanych konwencji, konstrukcja poszczegĂłlnych postaci zaś potrafi wręcz zachwycić, sprawiają one wraĹźenie osĂłb z krwi i kości, a juĹź z pewnością niebanalnych (ile razy w role-play’ach zetknęliście się z paladynami, ktĂłrzy utracili wiarę i od podstaw kształtują swĂłj nowy, ateistyczny światopogląd?). Zabrakło mi jednak pewnych „iskier” w tych relacjach, jak teĹź stosunkĂłw pomiędzy samymi towarzyszami, prawdziwego poruszenia jak w szczytowych produkcjach Black Isle.

Ale przecież jesteśmy pelnoletni!

Niestety wiele rozwiązań gry jest w swym nowatorstwie irytujących i świadczy o tym, Ĺźe w ślad za pragnieniem oryginalności nie poszła cierpliwość w rozwadze tzw. drugich myśli. Ot, choćby na początku raczeni jesteśmy questami pobocznymi, ktĂłrych w razie innego niĹź modelowego (z perspektywy scenarzystĂłw) rozwoju postaci nijak rozwiązać nie będziemy. Jeśli się nad tym głębiej zastanowić, to jest to dość realistyczne (wszak na początku w piwnicy wcale nie muszą na nas czekać szczury, lecz rĂłwnie dobrze moĹźe to być jakiś upiĂłr czy inny szpon śmierci), lecz niestety średnio się sprawdzające pod kątem usatysfakcjonowania gracza. To przykre, Ĺźe autorzy nie potrafili znaleźć panaceum na zaproponowanie uĹźytkownikowi alternatyw – przyznali mu dość znaczną swobodę, lecz zarazem wręcz go każą za wszystkie wybory odmienne od preferowanych przez nich, jak teĹź niejednokrotnie skazują go na konieczność porzucenia danych lokacji z uwagi na potrzebę ich odwiedzenia w jakimś miałkim celu.

Pathfinder: Kingmaker - recenzja