Podobnie rzecz się ma z zarządzeniem swoim własnym krĂłlestwem, co miało nieco „ustrategicznić” grę, a zarazem wyróşnić ją na tle konkurencji. MoĹźe faktycznie „śmierć jest lekka jak piĂłro, obowiązek zaś cięższy od gĂłry”, niemniej jednak szybko przekonujemy się, Ĺźe w istocie jest to pułapka – nie czerpiemy Ĺźadnych korzyści ze swego uprzywilejowanego statusu, zaś konsekwencje zaniedbań są bardzo powaĹźne. W przypadku tych ostatnich nie chodzi mi bynajmniej o smutek związany z cierpieniami poddanych etc., lecz po prostu zderzenie się z komunikatem „game over”. Niby z drugiej strony proces ten moĹźna w całości (ale i nieodwracalnie) zautomatyzować, niemniej chyba nie o to chodziło…

Ta schadzka chyba nie zakończy się powodzeniem...

PorĂłwnywalnie rzecz się ma z limitem czasowym dla questu głównego, ktĂłry przecieĹź nie jest niczym aĹź tak szalenie nowym (wystarczy pomyśleć chociaĹźby o pierwszym Falloucie), kontrowersyjny jest jednak jego wymiar. Uporanie się z nim wymaga tak naprawdę zignorowania bardzo duĹźej części zadań pobocznych, co tylko wzmaga uczucie niedosytu. Jeśli to miał być pomysł na zwiększenie „replayability” tytułu, to był on zły.

Przykro wylewać powyższe nawet nie łyżki, co wiadra dziegciu, bo Kingmaker naprawdę potrafi oczarować. Pokochać można go chociażby za oprawę audiowizualną, która może nie wyznacza nowych kanonów gatunku, lecz autentycznie cieszy oko i ucho, i to w ramach dość skromnych środków. Śmiem twierdzić, iż im starszy będzie gracz, tym bardziej usatysfakcjonowany tym elementem, a to z uwagi na wielość skojarzeń z dawnymi hitami gatunku oprawa graficzna przywodzi na myśl drugiego Baldura, zaś muzyka, cóż, może niezbyt cechuje się oryginalnym stylem, lecz szeregiem eklektycznych nawiązań do klasyków.

Zdecydowanie nie zakończyła się

Niestety kroplą, ktĂłra przelała w moim przypadku czarę goryczy okazała się niestabilność produkcji. Pomijam fakt, Ĺźe w kategoriach stanowczego przegięcia uwaĹźam wydawanie na przestrzeni 24 godzin dwĂłch patchy (co miało miejsce) bądĹş łatek o rozmiarach po 5 Gb (co rĂłwnieĹź się zdarzyło), to niestety nie sposĂłb powaĹźyć się na konstatację inną niĹź stwierdzającą, Ĺźe beta-testy produkcji zostały po prostu odklepane. Osobiście uświadczyłem wielokrotnych crashy, i to w sumie w tak niewinnych okolicznościach jak otwieranie okna ekwipunku… Po kilku pierwszych łatkach sytuacja uległa znaczącej poprawie, przestały rĂłwnieĹź występować absurdalne (i raczej niezbyt wybaczalne) błędy przy awansowaniu postaci, lecz nie da się stracić z oczu faktu, Ĺźe betatety były raczej fanowskie niĹşli profesjonalne.

Współcześnie boli rĂłwnieĹź fakt, Ĺźe gra ta nie doczekała się oficjalnego spolszczenia o choćby kinowym formacie. Tego rodzaju wypominek świadczy o pewnym rozbestwieniu recenzenta, ktĂłry zresztą z angielszczyzną w wydaniu gier wideo nie zwykł miewać problemĂłw, lecz ktĂłremu obecnie moĹźna przypisać charakter pewnego standardu, nawet jeśli skutkującego czasami „polskawymi” potworkami jak w przypadku The Bard’s Tale IV.

Estetyczna mapa świata od razu podwyĹźsza ocenę końcowÄ (tip)

Pathfinder: Kingmaker to gra, ktĂłra nie ulatuje łatwo z pamięci – jej twĂłrcy niewątpliwie są osobami o duĹźej wyobraĹşni i talencie, ktĂłry potrafi przyciągnąć ku kolejnym i kolejnym prĂłbom po następujących po sobie interwałach przeplatanych kreatywnymi wulgaryzmami oraz zgrzytaniem zębĂłw. Z jednej strony z narkomańskim wręcz przyciąganiem wracałem co rusz do tego tytułu, z drugiej zaś ponownie i ponownie odkrywałem, Ĺźe w istocie mnie on nie bawi, na tyle, bym nie musiał odwoływać się do recenzenckiego obowiązku i zakończenia nie witał z autentyczną radością, bez cienia sentymentu. Niestety zabrakło niewątpliwie kosztownej pracy organicznej u podstaw, ktĂłry to brak potrafi zetrzeć z twarzy nawet najszerszy uśmiech zachwytu. Pathfinder: Kingmaker przywodzi na myśl nieco pierwszą odsłonę Baldur’s Gate i przedstawia, w ktĂłrą stronę mogłaby podążyć seria, gdyby nie powstały Cienie Amn. Sęk w tym, Ĺźe wspomniany sequel okazał się daniem bardziej smakowitym niemal pod kaĹźdym względem, a wszak twĂłrcy Kingmakera mogli go juĹź poznać na wylot. Paradoksalnie, być moĹźe za rok czy dwa – po kolejnych patchach i aktualizacjach – oceny tej produkcji mogą jednak wzrosnąć. Lecz jeszcze nie teraz.

Bardzo dziękujemy serwisowi GOG.com za udostępnienie kodu recenzenckiego w celu umożliwienia powstania niniejszego tekstu - https://www.gog.com/game/pathfinder_kingmaker_explorer_edition

Grafika 85% Muzyka 85% Grywalność 65% Ocena końcowa 70%

10 20 30 40 50 60 70 80 90 100 10 20 30 40 50 60 70 80 90 100

PLUSY złożoność systemu zaawansowana rozbudowa zadań długa warstwa strategiczna oprawa audiowizualna

MINUSY karanie gracza za zboczenie z preferowanej przez scenarzystĂłw ścieĹźki brak kary a nie nagroda w razie zaangaĹźowania w sprawy swego krĂłlestwa trochę puste lokacje frustrujÄ co częste spotkania losowe niezbyt zbalansowany poziom trudności bugi brak lokalizacji

Intel Celeron 1037U 1.8 GHz, 4 GB RAM, karta grafiki Intel HD 3000 lub lepsza, 30 GB HDD, Windows 7 64-bit