Pathfinder: Wrath of the Righteous

Informacje o grze Nazwa gry: Pathfinder: Wrath of the Righteous Gatunek: cRPG Producent: Owlcat Games Cena: 179,99 PLN Recenzent: Piotr „Klemens” Kociubiński Ocena: 85%

Zaliczam się do grona tych szczęśliwcĂłw, ktĂłrzy swe jakĹźe długie popołudnia nastoletnich lat, jak teĹź i tzw. wakacje mogli spędzać przy tytułach pochodzących od studia Black Isle – a więc odbywać cudowne wyprawy po Faerûnie wraz z Dziecięciem Bhaala czy Planach w towarzystwie Bezimiennego. Niestety po zdecydowanie przedwczesnej śmierci Interplay’a oraz Black Isle przez wiele lat gros swej uwagi musiałem scedować na produkcje operujące chętniej perspektywą pierwszej bądĹş trzeciej osoby – choć i to były czasy nie wolne od dobrych wspomnień. Ostatnio jednak znowu do łask wraca rzut izometryczny, i jakkolwiek chociaĹź takie Wrota Baldura 3 jawią się być nie do końca tym, czym były poprzednie odsłony opatrzone tą marką, to kolejne pokolenie moĹźe poznać magię cRPG-Ăłw z przełomu tysiącleci.

Pathfinder: Wrath of the Righteous to nieoficjalna kontynuacja Kingmakera sprzed trzech lat – owa „nieoficjalność” polega jednak na braku cyferki w tytule, co ma te proste uzasadnienie, Ĺźe poruszana w sequelu opowieść jest zupełnie nową wobec tej przedstawionej w pierwowzorze. TwĂłrcy jednak pozostali ci sami, acz bogatsi o doświadczenie zgromadzone przy produkcji „jedynki”, jak teĹź i środki uzyskane ze sprzedaĹźy tejĹźe, pozwalające im na wdroĹźenie bardziej zaawansowanych technologii. I to czuć.

Stopień rozbudowy karty postaci potrafi zachwycić

Na samym początku zachwyca juĹź sam kreator postaci – jest on naprawdę, ale to naprawdę rozbudowany, bez cienia przesady moĹźna stwierdzić, Ĺźe moĹźe on pochłonąć graczy na więcej niĹź kwadrans. Dla bardziej „casualowych” uĹźytkownikĂłw moĹźna to nawet rozpatrywać w kategoriach wady, choć nie ukrywam, iĹź u mnie – i zapewne wcale licznego grona nerdĂłw, ortodoksĂłw i „hardkorĂłw” – od razu wiązało się to z zyskaniem przez autorĂłw niemałego kredytu zaufania. Jeśli jednak zalicza się do pierwszego wymienionego grona, to pragnę uspokoić – nawet jeśli zdecydujecie się na losowe wybory „byle zacząć”, to gra oferuje później (choć nie zupełnie na Ĺźyczenie) moĹźliwość skorygowania wcześniejszych błędĂłw.

Zresztą to jest miejsce rĂłwnie dobrze jak i inne na akapit poświęcony rozmiarom gry – otóş ta jest naprawdę ogromna, oferując skalę doznań właściwych chociaĹźby dla drugiego „Baldura”. Dotarcie do napisĂłw końcowych wymagało ode mnie ponad osiemdziesięciu godzin gry, i choć nie ignorowałem zupełnie aktywności pobocznych czy róşnorakich „sekretĂłw”, to wcale nie tak mało z nich spotkało się z machnięciem przeze mnie na nie ręką, i to bynajmniej nie z uwagi na ich trywialność.

Serce stratega bije radośnie

Skoro juĹź napisałem o miałkości – nie, takowa w Ĺźadnym razie nie charakteryzuje omawianej pozycji! Główny wątek fabularny jest całkiem zajmujący, potrafi nawet wywołać emocje, choć nie da się ukryć, Ĺźe i tak najciekawsze okazują się niektĂłre questy poboczne, zwłaszcza te dotyczące historii naszych towarzyszy. W drugim Pathfinderze musimy liczyć się z tym, Ĺźe nasi kompani będą do nas dołączali i opuszczali, czasami przy okazji wbijając nóş w plecy, czasami nas w mniejszym bądĹş większym stopniu zaskoczą (Camelia, Camelia i jeszcze raz Camelia!), nigdy teĹź – przy jednym podejściu – nie uda się nam zgromadzić ich wszystkich, albowiem określony wybory otwierają jedne drzwi, zamykając jednocześnie inne.

Bardzo przypadło mi do gustu rĂłwnieĹź bogactwo oferowanych moĹźliwości podejścia do rozwiązania najróşniejszych tematĂłw – moĹźemy decydować się na podejścia siłowe tudzieĹź dyplomatyczne, kształtować swoją postać na najgorszą szumowinę, prawomyślnego fundamentalistę bądĹş kierującego się porywami serca miłośnika cieni oraz szarości. Owszem, niejednokrotnie zwieńczenie i tak będzie z grubsza te same, lecz poziom satysfakcji płynący ze stopnia utoĹźsamienia się z protagonistą potrafi wręcz zachwycić.

Co jest lepsze od smoka? Dwa smoki! A co jest lepsze od dwĂłch smokĂłw?

Niedosyt? Warto więc wskazać, Ĺźe nie mamy do czynienia z „tylko” druĹźynowym roleplay’em, lecz dane nam będzie – podobnie zresztą jak w pierwowzorze – wykazać się rĂłwnieĹź talentami strategicznymi, a to poprzez zarządzanie wojskami krucjaty przeciwko siłom Otchłani, przez ich rekrutowanie, zapewnianie logistyki i fortyfikacji obronnych… po czym będziemy mogli się wykazać zdolnościami taktycznymi poprzez toczenie turowych bojĂłw, wywołujących Ĺźywe skojarzenia z serią Heroes of Might and Magic!

Pathfinder: Wrath of the Righteous - recenzja