Dark Messiah jako RPG wypada raczej tak sobie, jednak swĂłj prawdziwy pazur pokazuje dopiero w sferze akcji. Mimo, Ĺźe gra naleĹźy do gatunku FPS, to pojedynki w świecie fantasy odwzorowano nadzwyczaj dobrze. Walka przy uĹźyciu czarĂłw lub łuku prezentuje się poprawnie, ale dopiero posługiwanie się bronią białą oraz laską pozwala czerpać pełną satysfakcję z rozgrywki. „Obsługa” typowej broni do walki bezpośredniej jest bardzo prosta, ale jednocześnie daje duĹźe moĹźliwości. Za całe sterowanie wystarczy lewy przycisk myszy odpowiedzialny za atak, prawy za obronę, a takĹźe klawisze odpowiedzialne za przemieszczanie się. Odpowiednie połączenie ich wszystkich pozwala wykonywać wspaniałe cięcia, pchnięcia, machnięcia, itp. Przeciwnika moĹźna rozbroić, przewrĂłcić, a nawet pozbawić kończyn oraz głowy (i to nie w przenośni ;) czy w końcu dobić leżącego. Cały czas trzeba takĹźe pamiętać o blokowaniu się oraz unikach. SkrytobĂłjca zamiast otwartej walki moĹźe z kolei zakraść się w cieniu, aby znienacka poderĹźnąć od tyłu gardło wroga swymi dwoma sztyletami, a łucznik dzięki funkcji przycelowania odstrzelić z daleka jego głowę. W trakcie walki z kaĹźdą chwilą rośnie wskaĹşnik adrenaliny, a gdy osiągnie odpowiedni poziom moĹźna wykonać jedno ze specjalnych uderzeń, ktĂłre w widowiskowy sposĂłb zabijają od razu przy chwilowym spowolnieniu czasu.



Zabijanie za pomocą broni to jedno, ale jak załatwić kogoś bez jej pomocy? W Dark Messiah mamy szeroką gamę możliwości w tym względzie. Nie jednokrotnie okazuje się tu bowiem, że łatwiejszym i szybszym sposobem na zabicie przeciwnika jest zasadzeniu mu zwykłego kopa, po którym zleci w przepaść niż machanie mieczem. Zresztą z kopnięcia często będziesz korzystał nie tylko do zrzucania z wysokości i niszczenia przedmiotów, ale także jako skuteczna metoda powalania na ziemię lub wrzucania wrogów do ogniska. Skuteczną metodą jest również spychanie oponentów na ścianę pełną metalowych kolców. Kiedy wchodzimy do nowego pomieszczenie zawsze warto się dokładnie przyjrzeć czy nie ma jakichś elementów, które mogłyby ułatwić potyczkę. Może to być np. kilka beczek umieszczonych na platformie (którą łatwo zniszczyć zrzucając jej ładunek na czyjąś głowę), albo lina, po przecięciu której spadnie wielki żyrandol na niczego niespodziewających się strażników. W tej grze nawet stołek może być śmiertelną bronią, jeśli tylko rzucimy nim prosto w głowę. Możliwości zabicia, dla wszelkich domorosłych sadystów, jest naprawdę sporo. Gdyby tylko tak ten cały system walk przenieść do Obliviona mielibyśmy chyba grę ideał...

Jeśli przejdziesz juĹź kampanię moĹźesz pokusić się o sprawdzenie swych sił w multiplayerze. Maksymalnie 32 graczy będzie się mogło zmierzyć w pięciu trybach rozgrywki: Deathmatch, Team Deathmacht, Capture The Flag oraz najciekawszy tryb Krucjaty. Ten ostatni przypomina trochę rozgrywkę znaną z serii Battlefield. Zdobywamy punkty strategiczne i eliminujemy przeciwnikĂłw. Strona, ktĂłra wygra na danej mapie przechodzi na następną bliĹźej twierdzy wroga, ktĂłrej zdobycie jest ostatecznym celem. W trybie dla wielu graczy mamy do wyboru pięć klas postaci – łucznik, kapłan, mag, zabĂłjca, wojownik – a kaĹźda z nich odmienne umiejętności, ktĂłre wraz z postępami w grze moĹźna odblokowywać. Cały tryb multiplayer został dość rozbudowany, ale mi jakoś pomysł deatmatcha na miecze, w konwencji FPS-a, nie przypadł do gustu.



Bardzo mocną stroną Dark Messiah jest oprawa graficzna. Silnik graficzny Source, znany głównie z Half Life 2, po raz kolejny pokazał, Ĺźe ma jeszcze wiele do zaoferowania. Przede wszystkim świetnie prezentują się lokacje – wysokiej jakości tekstury otoczenia, ich „ziarnistość”, wszędzie jest pełno detali oraz obiektĂłw. Zwłaszcza widać to na otwartych przestrzeniach, ktĂłre swym rozmachem i wykonaniem nieraz zapierają dech w piersiach. TakĹźe wykonanie wszelkich postaci stoi na wysokim poziomie (nie mĂłwię tutaj tylko o tych strasznych pająkach;)). Efekty specjalne aĹź promieniują z monitora: oświetlenie HDR, shadery, bumpmapping, prześliczna woda, widowiskowe czary (nigdzie nie widziałem tak fajnie zrobionej kuli ognia) – wszystko to robi wraĹźenie. Nie moĹźna rĂłwnieĹź zapomnieć o bardzo dobrej fizyce, ktĂłra zawsze była reklamĂłwką Source’a. Większość przedmiotĂłw moĹźna wziąć, rzucić, zniszczyć, czy co tam się z nimi chce zrobić. Cieszą takie drobiazgi jak latające ptaki, rybki w stawach, „fizyczna” obecność postaci ktĂłrą kierujemy (a nie, jak w większości FPS-Ăłw, tylko latająca kamera zawieszona ok. 2 metrĂłw nad ziemią), broń, ktĂłra po długim uĹźytkowaniu pokrywa cała masa krwi, itp. Szkoda jedynie, Ĺźe nie ze wszystkim jest tak pięknie. Wiele tekstur broni oraz tarcz uĹźytkowanych przez gracza jest wręcz obleśna. Przeszkadza rĂłwnieĹź fakt, Ĺźe większość czasu spędza się łażąc po jaskiniach, w ktĂłrych silnik gry nie ma moĹźliwości rozwinięcia skrzydeł i pokazania na co go naprawdę stać.

Końcowa ocena Dark Messiah of Might and Magic jest dość kłopotliwa. Wszystko bowiem zaleĹźy od tego, czego od niej wymagamy. Jeśli szukasz dobrego RPG-a to moĹźesz się na niej zawieść. Takie rzeczy jak liniowość, mały inwentarz, niewielka długość rozgrywki, ubogie dialogi, dość ograniczony rozwĂłj postaci dają o sobie znać. NaleĹźy wĂłwczas szybko uzmysłowić sobie, Ĺźe przede wszystkim jest to gra akcji. Tutaj po prostu musi się duĹźo dziać na ekranie, a cała reszta jest tylko miłym dodatkiem. Gdy spojrzymy na nią od tej strony wszystko nabiera sensu. Jeśli więc jest ktoś zatwardziałym RPG-owcem warto, aby odrzucił swe przesądy o grach Action-RPG i sięgnął po Mesjasza. „Zwykłych” fanĂłw FPS-Ăłw tym bardziej nie muszę przekonywać. Dynamiczne oraz bardzo efektowne walki, ciekawa fabuła, piękna grafika na pewno sprawią, Ĺźe czasu spędzonego z tym tytułem nikt nie uzna za zmarnowany.

Grafika 85% Muzyka 70% Grywalność 80% Trudność 60% Ocena końcowa 80%

10 20 30 40 50 60 70 80 90 100 10 20 30 40 50 60 70 80 90 100

PLUSY wyśmienite walki nawet sporo elementów RPG jak na FPS-a bardzo ładna oprawa graficzna fabuła rozbudowany multiplayer

MINUSY liniowość szkoda, że to nie prawdziwy RPG wykonanie broni i tarcz mogłaby być dłuższa

Procesor 2.2 GHz, 512 MB pamięci RAM, karta graficzna 128 MB, 6 GB wolnego miejsca na dysku twardym, Windows 2000/XP