System rozwoju zastosowany w Dark Messiah wydaje się całkiem prosty, ale zarazem sensowny i praktyczny. Nie narzuca nam wyboru jednej z góry przygotowanych klas postaci, lecz pozwala na wybieranie takich umiejętności, jakie uznamy za stosowne. Nic nie stoi toteż na przeszkodzie w stworzeniu wojownika parającego się dodatkowo magią, czy skrytobójcę specjalizującego się w sztyletach i łukach. Pamiętać jedynie musimy, że naprawdę dobre umiejętności sporo kosztują, przez co stworzenie świetnego multi-klasowego zabijaki nie jest całkowicie możliwe, ze względu na ciągłe braki punktowe.



Kolejnym istotnym elementem w kaĹźdym szanującym się RPG-u jest ekwipunek. W Dark Messiah ogranicza się on tylko do jednego miejsca na broń, tarczę, pancerza i pierścienia, plus plecak z miejscem na dodatkowe przedmioty, ktĂłre moĹźna umieścić na pasku szybkiego dostępu. Z całą pewnością nie prezentuje się to imponująco, choć trzeba przyznać, Ĺźe samych przedmiotĂłw jest sporo. Przede wszystkim mamy ponad 30 rodzajĂłw oręża, poczynając od podstawowych broni takich jak przeróşne miecze, sztylety, łuki, laski (bez skojarzeń proszę ;)) po młotek, topĂłr, hak, pałkę, kilof. Bronie mogą być całkowicie zwyczajne lub magiczne, powodujące dodatkowe obraĹźenia od ognia i tym podobnych efektĂłw. KaĹźda z nich słuĹźy nie tylko do ataku, ale takĹźe pozwala blokować uderzenia przeciwnikĂłw. Jednak najlepsze do obrony są tarcze, ktĂłrych rĂłwnieĹź jest parę rodzajĂłw (w tym choćby taka, ktĂłra pozwala zabijać słabsze kreatury samym blokiem). Jedyną ich wadą jest fakt, Ĺźe jako jedyne z przedmiotĂłw ulegają zniszczeniu podczas uĹźytkowania. Oczywiście nie mogło zabraknąć kilku typĂłw pancerzy, a takĹźe przeróşnych eliksirĂłw (odnowy Ĺźycia, many, antidotum, mikstura kamiennej skĂłry). Są jeszcze przedmioty questowe, racje Ĺźywnościowe, książki, pierścienie, zwoje z czarami, sztaby metalu. Z tymi ostatnimi wiąże się jeszcze taka miła opcja stworzenia – w bardzo fajny zresztą sposĂłb – miecza w kuĹşni.

Ĺťaden z RPG-Ăłw nie mĂłgłby się rĂłwnieĹź obejść bez porządnego bestiariusza. W Mrocznym Mesjaszu zobaczymy kilka standardowych okazĂłw przeciwnikĂłw. Wpierw będą to miejscy straĹźnicy, potem orkowie, gobliny, pająki, zombi, ghoule, nekromanci, cyklopi i... to właściwie juĹź wszystko. Jest co prawda jeszcze kilku bossĂłw, a podani uprzednio przeciwnicy występują w kilku odmianach, jednakĹźe przydałoby się więcej maszkar, zwłaszcza, Ĺźe świat Magii i Miecza jest pod tym względem doprawdy przebogaty. Najgorsza jest jednak monotonność w ich występowaniu. Przykładowo, jeśli gdzieś spotkamy zombiakĂłw to moĹźemy być pewni, Ĺźe przez kilka plansz z rzędu będą występowały jedynie masy identycznych nieumarłych (tyczy się to większości z przeciwnikĂłw). Na szczęście podczas dynamicznych walk nie przeszkadza ten fakt za bardzo. Inną sprawą jest zachowanie naszych wrogĂłw. KaĹźdy typ ma bowiem swĂłj styl walki oraz słabości, a ich pokonanie wymaga trochę odmiennego podejścia. Samotne Gobliny moĹźna z łatwością zabić lub nawet przestraszyć, ale z reguły atakują one całymi hordami. Orkowie są bardzo wytrzymali i odporni, ale nie grzeszą zwinnością. Zombi są strasznie powolne, jednak na bliską odległość atakują chmurą kwasu, w związku z czym lepiej załatwić je z dystansu. Na koniec zostają pająki – prawdziwie śmiertelne bestie (jeśli ktoś cierpi na arachnofobię gwarantuję, Ĺźe nie raz mało nie dostanie zawału na ich widok, bo jak do tej pory w Ĺźadnej innej grze nie były odwzorowane tak dobrze)! TakĹźe wysokie AI komputerowych przeciwnikĂłw urozmaica potyczki.



Jeśli miałbym jeszcze przyrĂłwnać Dark Messiah do gier fabularnych, to za jego największą wadę uznałbym liniowość. Cała rozgrywka opiera się na z gĂłry przewidzianym schemacie. Nie ma Ĺźadnych questĂłw pobocznych (no moĹźe poza jednym – zabicie drugiego cyklopa), ani kilku drĂłg prowadzących do celu. Jeśli masz się gdzieś dostać bądĹş pewien, Ĺźe nie ominiesz Ĺźadnego miejsca, ktĂłre przygotowali autorzy po drodze. Jeśli coś powinno się wydarzyć to na pewno tak się stanie, dzięki masie wcześniej przygotowanych skryptĂłw. Jedyną dowolność jaką zaoferowano graczowi dotyczy moĹźliwości odkrycia sporej ilości sekretnych lokacji, w ktĂłrych ukryto wiele przydatnych rzeczy. Jeśli chodzi o skomplikowaność rozgrywki to nie jest on zbyt wysoka. Większość zadań polega na zdobyciu jakiegoś cennego artefaktu bądĹş pĂłjścia do określonej planszy, likwidując po drodze rzesze przeciwnikĂłw. Czasem przyjdzie przesunąć dĹşwignię lub zdobyć klucz otwierający dalsze przejście. Generalnie przez całą grę nie powinno być problemĂłw z zablokowaniem się podczas jej przechodzenia, zwłaszcza, Ĺźe w chwilach zastoju radą słuĹźy pomocna Xana, dziennik misji, a nawet automatyczne podświetlanie przedmiotĂłw, ktĂłre naleĹźy zniszczyć/przesunąć.

Dark Messiah of Might and Magic