A skoro juĹź o zadaniach mowa – są one sobie mocno nierĂłwne, ale najczęściej prowadzą do tego samego zakończenia, róşni je zaś wyłącznie prowadząca ku temu droga: moĹźemy zdecydować się na typowy wariant siłowy, lecz rĂłwnie często (właściwie niemal zawsze) dostępna jest droga zorientowana na graczy preferujących bardziej skradankowy sposĂłb gry. Mało tego, często nawet i tutaj wyróşnić moĹźna kilka alternatyw, uzaleĹźnionych nade wszystko od posiadanych przez nas atrybutĂłw, lecz rĂłwnieĹź i sprzętu. Niestety najrzadziej uda nam się rozwiązać problem odwołując się do giętkości własnego języka. O ile taki Torment: Tides of NumenĂŠra moĹźna było przejść właściwie bez wyciągania ostrza z pochwy, o tyle w przypadku Cyberpunka sięgnięcie po broń będzie jednak normą.

Zdarzają się jednak prawdziwe perełki. Przykładem moĹźe być zadanie zorientowane na asystowaniu nawrĂłconemu mordercy w nagrywaniu tzw. braindansu z jego osobistej Golgoty. Deweloperzy niewątpliwie przekroczyli kolejną granicę – aĹź dziwię się, Ĺźe nie stali się przedmiotem masowego pomstowania ze strony niektĂłrych mediĂłw – i choć nawet dla mnie własnoręczne przybijanie ciała zbrodniarza do krzyĹźa było Rubikonem, ktĂłrego juĹź nie miałem ochoty przekraczać, o tyle nie sposĂłb nie docenić ich mimo wszystko niebanalnego podejścia chociaĹźby do tematu roli (realnej) religii w Ĺźyciu, we współczesnym produkcjach właściwie nieobecnego bądĹş banalizowanego przez odwołania do zupełnie wydumanych doktryn właściwych raczej dla fantasy.

O wilku mowa. Ps. Imię Joshui ze wszech miar nieprzypadkowe

A właśnie, wspomniałem o braindansach. Jest to zasadniczo nowa (nie aż tak zresztą unikalna) mechanika pozwalająca nieco zabawić się w detektywa, a to przez analizę różnorakich miejsc zbrodni pod różnymi kątami w celu znalezienia ukrytych poszlak bądź ustalenia tożsamości uczestników. Niestety w teorii brzmi to lepiej niż wypada w praktyce, całość ma charakter zupełnie łopatologiczny i właściwie trudno mi sobie wyobrazić jakiekolwiek realne przeoczenie, w konsekwencji czego niespecjalnie żałowałem, że w ciągu całej rozgrywki miałem okazję brać udział w sesjach, których liczbę mógłbym policzyć na palcach maksymalnie dwóch dłoni.

Nie ukrywam, Ĺźe wraz z upływem czasu rĂłwnieĹź konstrukcja świata zaczęła „trzeszczeć” w moich oczach. O ile bowiem w „stołowym” pierwowzorze podział na gangi czy frakcje miał fundamentalne znaczenie, o tyle w przypadku jego wirtualnej adaptacji jest on miałki. Nie ma Ĺźadnych przeszkĂłd, by na zmianę krzywdzić dane ugrupowanie, by po chwili mu pomagać, nasze grzechy zaś sprzed dosłownie kilku chwil, jeśli tylko przemieścimy się do innej części miasta bądĹş odczekamy kilka wirtualnych godzin zostaną zupełnie zapomniane. Całe mnĂłstwo tytułów znacznie powaĹźniej zwykło traktować opowiadanie się za taką czy inną stroną, i to juĹź od wielu, wielu lat.

Odwiedzimy również mniej zatłoczone miejsca

Największe emocje w pierwszych dniach po premierze gry towarzyszyły jej stanowi technicznemu. Cóş, nie ukrywam, Ĺźe nawet po wspomnianych na początku kilku łatkach sam co najmniej kilkukrotnie uświadczyłem „crashy”, w przypadku ktĂłrych jednak najbardziej irytowała mnie dalece niesatysfakcjonująca mechanika autozapisĂłw stanu gry. Niemniej jednak tytuł ten sprawia wraĹźenie całkiem nieĹşle zoptymalizowanego, niemal ani razu rĂłwnieĹź nie uświadczyłem „doczytywania” lokacji, mimo wszak ogromu eksplorowanego świata. Róşne bugi w postaci przenikających się obiektĂłw nie są ewenementem, nie stanowią jednak jej normy. Zdecydowanie bardziej irytujące – bo po prostu brutalnie psujące przyjemność – są błędy uniemoĹźliwiające ukończenie nie aĹź tak nielicznych zadań czy chociaĹźby ich „pchnięcie” w bardziej pożądanym kierunku.

Niewątpliwym atutem gry jest jej oprawa, acz właściwie pod Ĺźadnym względem nie wyznacza ona nowych kanonĂłw. Ot, aparycjom postaci daleko do tych znanych z Death Stranding, Ĺźaden motyw muzyczny nie porywa tak jak „The Fields of Ard Skellig” z trzeciego „Wieśka”, choć właściwie gracz o kaĹźdym guście znajdzie tu coś dla siebie. Złego słowa nie powiem teĹź o dubbingu i szeroko rozumianym aktorstwie – nie chodzi mi bynajmniej tylko o Keanu Reevesa czy Michała Ĺťebrowskiego, ale rĂłwnieĹź role drugo- i trzeciorzędne. Właściwie ani przez chwilę nie miałem ochoty powrĂłcić do wersji angielskiej (od ktĂłrej zacząłem).

Do wyboru, do koloru

Cyberpunk 2077 to gra, ktĂłra niewątpliwie przez kolejne miesiące i lata nie zniknie z dyskusji, będąc wskazywana jako wzĂłr bądĹş antyprzykład. Właściwie trudno wskazać sferę, w odniesieniu do ktĂłrej moĹźna by szczerze powiedzieć, Ĺźe jest ona krĂłlem oczekującym dopiero na detronizację – pomijając przytaczane powyĹźej przykłady rĂłwnieĹź chociaĹźby pod względem technicznym, gameplay’owym czy contentowym wciąż dzieli ją niemały dystans do majstersztyku Red Dead Redemption 2 - no, moĹźe poza wspominanym poczuciem realności prezentowanego miasta-świata. Śmiem twierdzić, Ĺźe mimo swych nie tak rzadkich przywar jest to wciąż świetna gra, dowodząca nie tylko wielkiego talentu oraz iście tytanicznej pracy w dopieszczaniu szeregu detali deweloperĂłw - lecz jednakĹźe niestety dość przeciętny role-play. No chyba Ĺźe ktoś do tej kategorii zalicza rĂłwnieĹź serię Diablo…

Grafika 90% Muzyka 85% Grywalność 80% Ocena końcowa 85%

10 20 30 40 50 60 70 80 90 100 10 20 30 40 50 60 70 80 90 100

PLUSY RE-WE-LA-CYJ-NA kreacja miasta niebanalność wielu motywĂłw wiele drĂłg do celu w przypadku większości questĂłw zniewalajÄ ce poczucie swobody powaĹźne podejście do stołowego oryginału oprawa

MINUSY bugi, bugi, bugi, bugi, bugi... fabularna miałkość duĹźych części gry mnĂłstwo niewykorzystanych pomysłów (pływanie, frakcje, braindensy...) niesatysfakcjonujÄ ca mechanika autozapisu niezbyt duĹźo roleplay'a w roleplay'u

Intel Core i7-4790 3.6 GHz / AMD Ryzen 3 3200G 3.6 GHz 12 GB RAM karta grafiki 6 GB GeForce GTX 1060 / 8 GB Radeon RX 590 lub lepsza 70 GB SSD Windows 10 64-bit