Ale miało być o zachwycie, czyĹź nie? Otóş gdy twĂłrcy w końcu pozwolili mi opuścić ciasne koleiny wątku głównego i oddać się eksploracji Night City – autentycznie wsiąkłem. Niby grałem bez Ĺźadnych gogli wirtualnej rzeczywistości, korzystając ze zwykłego monitora o mało imponującej przekątnej ekranu, a jednak przenosiłem się w czasie i przestrzeni. Szczerze mĂłwiąc trudno mi sobie przypomnieć, kiedy ostatni raz miałem wraĹźenie obcowania z rĂłwnie realnym, a przecieĹź fikcyjnym światem. Ulice naszej metropolii są pełne ludzi (o ile nasz sprzęt na to pozwala) niemal niezaleĹźnie od pory dnia i nocy, ktĂłrzy sprawiają wraĹźenie podążania za własnymi sprawami, niejednokrotnie na granicy naszego postrzegania będzie dochodziło do wymuszeń oraz rozbojĂłw, nieraz warto się zatrzymać i posłuchać rozmĂłw mijanych postaci. Rozumiem doskonale miłośnikĂłw przemieszczania się pojazdami, ale i tak najfajniejsza była obserwacja ulic z miejsca pasaĹźera, sam zaś nade wszystko preferowałem najbardziej czasochłonne wędrĂłwki piesze, nie tyle nawet w pogoni za „sekretami” bądĹş z uwagi na irytację nad jednak nieco odbiegającym od doskonałości modelem prowadzenia pojazdĂłw, co by sycić się atmosferą aglomeracji.

Warto rĂłwnieĹź dodać, Ĺźe nasze miasto nie ogranicza się bynajmniej do klasycznego biznesowego centrum, przeciwnie, będziemy mieli okazję penetrować dzielnice przemysłowe oraz swego rodzaju przedmieścia i slumsy, trafimy na rozrywkowe nabrzeĹźe, lecz rĂłwnieĹź dane nam będzie udać się na pustynne odludzia juĹź za granicami miasta (pamiętajmy, Ĺźe Night City jest stylizowane na Los Angeles, z elementami San Francisco – zgodnie zresztą z mitologią uniwersum jest ono ulokowane właśnie pomiędzy tymi dwiema metropoliami). Wiele z tych miejsc musimy odkryć sami, albowiem wątek główny w ogĂłle nie pokieruje nas w ich rejony, ewentualnie ukaĹźe tylko niewielki wycinek.

Najcudowniejszyjest fakt, że to nie tylko piękna panorama, lecz i widok miejsc, które możemy osobiście odwiedzić

Night City nie ogranicza się jednak wyłącznie do poziomu takich czy innych ulic. Całe mnóstwo budynków może być bowiem przez nas penetrowanych, oferując kolejne i kolejne poziomy wzwyż, których swego rodzaju ukoronowaniem jest podniebna estakada turystyczno-handlowa. Autorzy obiecywali, że objętość świata trzeba mierzyć nie tylko powierzchnią, lecz również wysokością, i nie były to tylko czcze przechwałki marketingowców.

Zaliczam się prawdopodobnie do tych dość nielicznych graczy, ktĂłrzy mieli okazję obcować rĂłwnieĹź z fabularnym pierwowzorem, choć uczciwie się przyznam, Ĺźe niezbyt Ĺźywiołowo i raczej w aptecznych dawkach. Pewnym zaskoczeniem więc był dla mnie fakt, iĹź szereg motywĂłw budził w mej głowie kościelne dzwony. Autorzy bowiem całkiem serio potraktowali rĂłwnieĹź oryginalne koncepty fabularne Mike’a Pondsmitha i Night City z 2077 roku bynajmniej nie tylko nazwą i klimatem nawiązuje do oryginalnej wizji jego historii ponad pół wieku wcześniej, przeciwnie, jeden z głównych wątkĂłw wprost nawiązuje do ĹşrĂłdeł. Jak wspomniałem, większość uĹźytkownikĂłw tego w ogĂłle nie zauwaĹźy, dla innych – jak choćby mnie – nie będzie się to wiązało z jakimś szczegĂłlnym emocjonalnym doznaniem, z uznaniem jednak naleĹźy się odnieść do tak pełnego szacunku potraktowania nośnego, choć obcego brandu.

Kwintesencja amerykańskości (jedna z)

Niestety wraz z kolejnymi dziesiątkami godzin w oczy coraz bardziej rzuca się nie tylko potencjał tej gry, co rĂłwnieĹź skala jego niewykorzystania oraz uproszczeń. Ta gra wręcz doprasza się o sekret na sekrecie, poupychane w najdziwniejszych miejscach łatwe do przeoczenia zadania poboczne itp. – tymczasem nic z tych rzeczy. Po upływie około czterdziestu, pięćdziesięciu godzin (ok, wiem, to mimo wszystko całkiem godny rezultat) odkryłem, iĹź właściwie nie mam juĹź nic więcej do zrobienia (poza dokończeniem wątku głównego, dość krĂłtkiego zresztą, i to nawet gdy zdecydujemy się poznać wszystkie jego zakończenia), poza ubijaniem kolejnych przestępcĂłw.

Cyberpunk 2077 - recenzja