David Mitchell - Czasomierze

Informacje o ksiÄ Ĺźce Tytuł : Czasomierze (The Bone Clocks) Autor: David Mitchell Ilość stron: 672 Wydawnictwo: MAG Rok wydania: 2016 Cena: 55 PLN Autor recenzji: Piotr „Klemens” Kociubiński Data recenzji: 2016-06-19 Ocena: 79/100

W pewien upalny dzień w 1984 roku piętnastoletnia Holly Sykes ucieka z domu i spotyka starszą panią, ktĂłra proponuje jej kubek herbaty w zamian za „schronienie”. Minie kilkadziesiąt lat, zanim Holly zrozumie, o jakie schronienie prosiła nieznajoma…

„Czasomierze” to opowieść o meandrach losĂłw Holly, od lat dorastania w Gravesend, na ktĂłrych piętno odciska rodzinna tragedia, po późną starość w Irlandii, w domu nad brzegiem oceanu, kiedy w całej Europie kończą się zasoby ropy naftowej. Ĺťycie Holly jest niby całkiem zwyczajne, a jednak naznaczone przebłyskami z przyszłości, odwiedzinami ludzi pojawiających się znikąd i chwilami, w ktĂłrych rozregulowują się prawa rządzące rzeczywistością. Holly Sykes - cĂłrka, siostra, matka i opiekunka - ma bowiem do odegrania rolę w wojnie toczonej na śmierć i Ĺźycie za kulisami naszego świata. Być moĹźe Holly okaĹźe się ostateczną bronią, ktĂłra zadecyduje o losach tego wielkiego starcia.

W książkach piĂłra Davida Mitchella daje się zauwaĹźyć zafascynowanie zagadnieniem upływu czasu, jak teĹź wzajemnego przenikania się ludzkich losĂłw przypadających na, zdawałoby się, zupełnie róşne epoki i obszary. Pewnego rodzaju ukoronowaniem tego trendu jest książka o wysoce wymownym tytule „Czasomierze”, choć jak to u Mitchella, trudno o banał.

Lektura początkowych rozdziałów moĹźe wywołać u czytelnika wraĹźenie towarzyszące zapoznaniu się z treścią „Widmopisu”, czyli pewnego zbioru opowiadań tylko bardzo luĹşno ze sobą się łączących, właściwie tylko niuansami. W pewnym momencie czytelnik jednak odkrywa, Ĺźe więź pomiędzy poszczegĂłlnymi fragmentami jest znacząco intensywniejsza, tak jak w ludzkim Ĺźyciu pomiędzy dzieciństwem a starością.



Wierni i wnikliwi miłośnicy prozy brytyjskiego pisarza dostrzegą szereg aluzji tak do jego innych pozycji, jak teĹź i autobiograficznych wątkĂłw. Warto chociaĹźby zauwaĹźyć, iĹź autor niejako na marginesie wraca do wątkĂłw z „Tysiąca jesieni Jacoba de Zoeta”, rzucając na tę książkę nowe światło. Paradoksalnie jednak, pomysł ten uwaĹźam za jeden ze słabszych, niejako odzierając wcześniejszą pozycję z tajemniczej otoczki i w sumie ją spłycając.

David Mitchell lubi unikać konwencji, w związku z czym fabuła „Czasomierzy” nie kończy się bynajmniej w momencie, gdy czytelnik zgodnie z przyzwyczajeniami by tego oczekiwał. Epilog pozostaje jak najbardziej w powiązaniu z wcześniejszą częścią, sprawia jednak wraĹźenie nieco przymusowego. Jak się zdaje, autor uczyniłby lepiej, gdyby pomysł nań zachował na potrzeby innej książki.

Pomimo odrobiny dziegciu spływając z powyĹźszych akapitĂłw nie budzi dla mnie wątpliwości fakt, Ĺźe „Czasomierze” to jedno z wydawniczych głównych wydarzeń bieżącego roku, książka odrobinę słabsza od wspomnianego „Tysiąca jesieni”, lecz i tak plasująca się w ścisłej czołówce tegorocznego peletonu, rzekłbym nawet, iĹź pĂłki co opatrzona żółtym plastronem lidera.