Christopher Paolini - Dziedzictwo, t. 2

Informacje o ksiÄ Ĺźce Tytuł: Dziedzictwo, t. 2 (Inheritance) Autor: Christopher Paolini Ilość stron: 437 Wydawnictwo: MAG Rok wydania: 2012 Cena: 39,90 PLN

Jeszcze niedawno Eragon Cieniobójca, Smoczy Jeździec, był zaledwie biednym wieśniakiem, a jego smoczyca Saphira jedynie błękitnym kamieniem w lesie. Teraz to od nich zależy los całej cywilizacji.

Długie miesiące nauki i walki przyniosły zwycięstwa i nadzieję, ale też rozpacz i niepowetowane straty. A najważniejszą bitwę wciąż mają przed sobą: muszą zmierzyć się z Galbatorixem. Zanim do tego dojdzie, będą musieli stać się dość silni, by móc go pokonać, bo jeśli im się nie uda, nikt tego nie dokona. Drugiej szansy nie będzie.

Jeździec i jego smoczyca osiągnęli więcej, niż ktokolwiek śmiał marzyć. Jednakże, czy zdołają obalić złego króla i przywrócić Alagaësii pokój i sprawiedliwość? A jeśli tak, to za jaką cenę?

Przy okazji mych recenzji dwóch poprzednich odsłon cyklu poświęconego postaci Eragona znęcałem się niemiłosiernie nad twórczością amerykańskiego pisarza, nie pozwalając sobie na ani odrobinę pardonu. Poniekąd poziom tychże książek wywołał w mym sercu pewną przewrotną wdzięczność, z łatwością bowiem mogłem zadośćuczynić mroczniejszej stronie swego recenzenckiego ego. W konsekwencji sięgnięcie po ostatnią, ale to już naprawdę część serii było nawet nie tyle przejawem mocnego obowiązku recenzenckiego, lecz swego rodzaju masochizmu, przez łzy dostarczającego niemałej porcji przyjemności. Christopher Paolini sprawił mi jednak psikusa.

Tak jak oczekiwałem osiągnięcia szczytów nieprawdopodobieństwa w przedmiocie rozwikłania głównych wątków fabularnych, o tyle autor uciekł od niebezpieczeństwa monstrualnej deus ex machiny, drażniąc się nieco z czytelnikiem poprzez wykreowanie takowej, a następnie udowodnienie, że i tak ona nie działa i właściwie jest zbędna. Przeciwnie, muszę uczciwie przyznać, iż niektóre rozwiązania fabularne autentycznie przypadły mi do gustu, czasami czyniąc wcześniejsze absurdy nieco mniej groteskowymi.



Wciąż nie mogę rĂłwnieĹź wypracować jednoznacznego stanowiska co do podejścia pisarza rodem z Montany w przedmiocie „sklonowania” tolkienowskiego rozwiązania zakończenia, a mianowicie niejako „rozciągnięcia” go na ponad sto stron. Tak jak zniszczenie Jedynego Pierścienia w ogniu GĂłry Przeznaczenia nie było kresem opowieści o Frodo Bagginsie vel Bagoszu, tak teĹź wielce-spodziewane-zwieńczenie historii walki z Galbatorixem nie poprzedza bezpośrednio słowa „koniec”. Z pewnością jednym to rozwiązanie przypadnie do gustu, podczas gdy przez innych zostanie uznane za przedłuĹźające i przynudnawe, o tyle muszę przyznać, iĹź całość jest zdecydowanie bardziej sensowna niĹşli w przypadku „Władcy Pierścieni”.

Nie oznacza to, iĹź autor niczym zanurzając się w odmętach Jordanu zmazał wszystkie swoje winy. Nie był on bowiem w stanie uporać się z niektĂłrymi wątkami, rzekomo celowo pozostawiając je tajemniczymi i nieodkrytymi, nie mam jednak większych wątpliwości, Ĺźe w istocie stanowią one przejaw osiągnięcia impasu niczym skraju przepaści – kaĹźdy krok naprzĂłd prowadziłby wyłącznie do klęski.

Recenzowana pozycja nie stanowi wielkiego dzieła, choć jest z pewnością jedną z najlepszych części cyklu. KaĹźdy czytelnik, ktĂłry odnalazł w sobie dość fascynacji, by dotrzeć do tego etapu, będzie zadowolony z lektury drugiego tomu „Dziedzictwa”. I jakkolwiek autor nieodmiennie sprawia wraĹźenie, Ĺźe w dzieciństwie usłyszał zbyt duĹźo komplementĂłw, niemniej trzeba mu oddać, Ĺźe zwieńczenie udało mu się naprawdę wdzięcznie. MiłośnikĂłw serii z pewnością zaś ucieszy fakt, Ĺźe Paolini wprost deklaruje chęć powrotu do świata AlagaĂŤsii.