Otworzył drzwi na mały korytarz, na ktĂłrego końcu było zejście do piwniczki, na prawo zaś jadalnia. Wszedłem do niej i zorientowałem się, Ĺźe w jestem w niej sam, Ĺźe nie śledzą mnie oczy Ĺźadnych Ĺźołnierzy. Zebrałem szybko myśli i rozwinąwszy dokument, przyjrzałem się czerwonej pieczęci z godłem Cesarskim. Dziwny, zawiły, trudny do podrobienia symbol, pomyślałem… nawet trudno powiedzieć, co przedstawiał… Poszukałem wzrokiem drugiego wyjścia z budynku. Znajdowały się tuĹź obok wejścia do tej jadalni. Ominąłem zastawiony stół i szafkę z półkami, na ktĂłrych stały naczynia i sztućce.

Otworzyłem drzwi i wyszedłem na bardzo mały, otoczony wysokim murem podwĂłrzec. Nie było tu właściwie nic, prĂłcz drewnianej beczki i drzwi do kolejnego budynku. Wysoki kamiennym mur o dosyć gładkich ścianach, uniemoĹźliwiał wdrapanie się nań. Co czeka mnie za kolejnymi drzwiami? Przyjrzałem się beczce. Ciekawy jej zawartości, podszedłem do niej z nadzieją, Ĺźe nikt mnie przez ten mur nie widzi, i otworzyłem pokrywę. Przyglądałem się przez chwilę ciemności w beczce, po czym sięgnąwszy do środka, wymacałem jakiś mały przedmiot. Chwyciłem go w dwa palce i wyciągnąłem. Pierścień… przyjrzałem się mu dokładniej… miał jakieś dziwne symbole… Szkoda, Ĺźe nie miałem pojęcia o magicznych pierścieniach, a ten był z pewnością magiczny. Takie runiczne symbole nie widnieją na byle jakim pierścieniu. Schowałem przedmiot do kieszeni spodni i podszedłem do drzwi. MoĹźliwe, Ĺźe za nimi spotkam owego kapitana, ktĂłremu mam dać dokumenty.

Chwyciłem już klamkę, gdy ktoś ją nacisnął z wewnętrznej strony i otworzył, ku mojemu zaskoczeniu, drzwi. Stanął w nich wysoki mężczyzna w złotej, bogatej zbroi i złotych nagolennikach. Przyglądał mi się z pysznym spojrzeniem, odsuwając się i dając mi wejść. Nie podobała mi się jego mina, czułem, że spotkanie to będzie jedną z mniej przyjemnych rzeczy, jakie mnie dzisiaj spotkały.

- Jestem Sellus Gravius. Witaj. A teraz szybko, nie owijając w bawełnę… proszę usiądĹş i słuchaj… - powiedział mężczyzna. Zaskoczyła mnie jego szybka wypowiedĹş, pogubiłem się w niej, ale wolałem nie prosić, o go o powtĂłrzenie słów. Nie usiadłem na krześle. Skoro juĹź tak szybko przeszedł do tematu, na pewno szybko skończy to, co ma mi to powiedzenia… przynajmniej miałem taką nadzieję… Sellus kontynuował - Ten pakiet został dostarczony wraz z informacjami o twym przybyciu. Zanieś go człowiekowi nazwiskiem Caius Cosades w mieście Balmora. IdĹş do oberĹźy „Przy Południowym Murze” i spytaj, gdzie jest Caius Cosades -- będą wiedzieli, gdzie go szukać. SłuĹź mu jak samemu Cesarzowi. Mam teĹź list adresowany do ciebie i przekaz pieniężny na twoje nazwisko – tymi słowy dał do ręki sakwę z pieniędzmi. PrĂłbowałem nadążyć za jego szybkim tempem mĂłwienia, rĂłwnocześnie zrozumieć to, co w ogĂłle do mnie mĂłwi. – to mĂłwiąc, sięgnął po leżącą na stole paczkę.

- KradzieĹź, naruszenie własności, napaść, morderstwo i zniewaga stanowią powaĹźne przestępstwa; karą za ich popełnienie jest rekompensata finansowa lub pobyt w obozie pracy – kontynuował dowĂłdca, zdawało się, jakby całej tej przemowy uczył się na pamięć – Jeśli popełnisz przestępstwo, oddaj się w ręce władzy, reprezentowanej przez StraĹź, i zapłać grzywnę. Jeśli nie masz wystarczająco duĹźo złota, trafisz do obozu pracy. Wierz mi, nie chcesz trafić do obozu pracy… - nie musiał mi tego przypominać. Od razu sobie przypomniałem katusze, jakich doświadczyłem w kopalniach… ciarki mnie przeszły, gdy ponownie to sobie wyobraziłem. – Na zakończenie, dodam coś o naszym cesarzu… - dodał po chwili Ĺźołnierz.

Nie spodziewałem się, Ĺźe coś z tego z mĂłwi, utkwi mi na długo w pamięci. Zdałem sobie sprawę tylko z tego, Ĺźe w Morrowind nie będzie łatwo. Mimo Ĺźe zasady twarde jak w innych krainach. Sellus Gravius odchrząknął nagle i ciągnął swoją wypowiedĹş… - Taaak… - przeciągnął dziwnie, jakby domyślił się, Ĺźe nie mam pojęcia, kto jest obecnie cesarzem - Uriel Septim nadal jest Cesarzem. Według jego osobistych rozkazĂłw miano cię zwolnić z więzienia i przetransportować tutaj. To wszystko bardzo tajemnicze. Ale tak juĹź funkcjonuje Cesarstwo Tamriel. Cisza i tajemniczość - niech lewa ręka nie wie, co robi prawa. Wiesz juĹź wszystko, co miałem ci przekazać. A teraz ruszaj!

Pokazał mi ręką kolejne drzwi, tuż naprzeciwko tych, którymi wszedłem. Miałem nadzieję, że będą to ostatnie drzwi, które zobaczą dzisiaj. Podszedłem do nich i wyszedłem na zewnątrz.

Stałem tak przez chwilę, wpatrując się w mieszkańcĂłw chodzących po placu, rozmawiających ze sobą. Zdałem sobie znowu sprawę z faktu, Ĺźe juĹź nie jestem więźniem… Czas rozpocząć nowe Ĺźycie, wszystko rozpocząć od nowa w tej fantastycznej, pełnej tajemnic krainie. Rozglądałem się tak szczęśliwy, Ĺźe pogrzebałem na zawsze bolesną przeszłość, Ĺźe czułem się jakby nowo narodzony. A jak tu nie być szczęśliwym? Jestem wolny…