Wymieniłem pospiesznie spojrzenie z elfem i ruszyłem za Ĺźołnierzem, oddalającym się z kaĹźdym krokiem. Przystanąłem, gdy zorientowałem się, Ĺźe elf szepcze mi coś do ucha… Lepiej rĂłb, co ci każą. Spojrzałem na współwięźnia z niepokojem. Wpatrywaliśmy się tak w siebie bez słowa, na twarzy elfa malował się smutek. Chyba go nie stracą, pomyślałem sobie w duchu i spojrzałem jeszcze raz na smutnego towarzysza, ktĂłry usiadł zrezygnowany na podłodze. Usłyszałem nagle za sobą chrząknięcie i odwrĂłciłem się szybko, by ujrzeć zdenerwowaną minę straĹźnika z załoĹźonymi rękoma. Ruszyłem ponownie za nim w kierunku wyjścia, oglądając się jeszcze ten jedyny raz, moĹźe ostatni, na ciemnego elfa siedzącego samotnie na końcu ładowni. Spojrzałem teraz w kierunku drabiny, stojącej kilka krokĂłw przede mną. StraĹźnik gestem dłoni kazał mi wejść piętro wyĹźej, usłuchałem więc rady ciemnego elfa i wszedłem na drabinę, mimo nieuprzejmego tonu Ĺźołnierza.

To piętro nie różniło się specjalnie od poprzedniego, z tym, że na końcu korytarza znajdowała się mała kabina przeznaczona dla kapitana statku. Po wdrapaniu się na piętro stanąłem, by przyjrzeć się postaci czytającej jakieś zwoje w owym pomieszczeniu, gdy obok minął mnie strażnik znowu coś mrucząc pod nosem. Robił dziwnie długie kroki, toteż przyspieszyłem, by go dogonić. Znów ruszyłem za nim i gdy zbliżyliśmy się do drabiny prowadzącej na pokład, usłyszałem kobiecy głos postaci, która zerknęła na mnie znad swoich zwojów. Obróciłem się w kierunku dobiegającego głosu; strażnik stanął obok mnie.
- Im szybciej się stąd wyniesiesz, tym szybciej ruszymy w dalszą drogę – powiedziała sucho. Przyjrzałem się małemu pomieszczeniu, w ktĂłrym przebywała i dostrzegłem na jego końcu stół z koszami pełnymi bochenkĂłw chleba. Obok niego stały duĹźe zniszczone skrzynie. Dziwiłem się, Ĺźe wytrzymywały jeszcze ciężar kurzu, jaki na nich zalegał. Mimo, Ĺźe stała obok miotła, nikt najwyraĹşniej nie czuł potrzeby pozamiatania korytarzy pod pokładem.

Kobieta odłoĹźyła swoje pergaminy na jedną ze skrzyń, na ktĂłrej stała latarnia oświetlająca pomieszczenie, i zbliĹźyła się do Ĺźołnierza dając mu klucz, do otworzenia klapy prowadzącej na pokład. Kapitanka miała rude włosy i strasznie bladą cerę, przypominała raczej śmierć niĹşli „coś Ĺźyjącego”, jej fioletowa, zniszczona koszula wystawała spod brązowej bluzki. Spostrzegła mnie, gdy tak rozglądałem się po pomieszczeniu i zirytowana ponagliła, Ĺźebym wreszcie ruszył się…. Tak? Czekamy. Powiedziała suchym tonem, gdy poczułem jak ktoś popycha mnie gwałtownie w stronę drabiny prowadzącej na pokład. Usłyszałem za sobą twardy głos straĹźnika.
- WyłaĹş na pokład. Dobrze ci radzę – nie stawiaj oporu – słysząc te słowa „zachęty”, prędko wspiąłem się po drabinie i otworzyłem jednym ruchem ręki klapę. ZmruĹźyłem oczy, gdy promienie słońca padały na mą twarz. Trzeba teraz przywyknąć, w końcu od kilku dni siedziałem ciągle pod pokładem, Grunt to przyzwyczaić się do światła.

Niepewnie wdrapałem się na pokład i zamknąłem cicho klapę. Ujrzałem ciemnoskórego żołnierza odzianego w ciężki pancerz, wyglądającego przez burtę, najwyraźniej cieszącego się, że nie musi na pełym morzu oglądać ciągle horyzontu. Z całą pewnością, gdy się zorientuje, że już jestem na pokładzie, każe mi zejść po trapie na ląd. Postanowiłem więc się jeszcze przez kilka chwil porozglądać się, przywyknąć do światła słonecznego.

Kilka metrĂłw od statku stał wielki budynek zwany „Biurem SpisĂłw i Opodatkowania”, taka budowla stała przewaĹźnie w miastach, w ktĂłrych znajdował się port. JuĹź stąd mogłem dostrzec ludzi poruszających się po placu miasta. Niedaleko od okrętu, w powietrzu unosiło się wielgachne stworzenie, powszechnie znane w Vvanderfall, zwane łazikami. Przypomniałem sobie, jak niegdyś podróşowałem właśnie na takich stworzeniach z miasta do miasta, omijając dzikie, nieznane tereny, ktĂłre często mogły okazać się zgubą nieostroĹźnego podróşnika. Wspaniałe uczucie, usiąść na takim stworzeniu i oglądać z róşnych wysokości rozległe krainy. Bardzo szybki sposĂłb przemieszczania się w powietrzu na takich istotach… lepszy niĹź mozolna wędrĂłwka po nieznanych ziemiach. Trzeba oczywiście mieć, czym zapłacić przewoĹşnikowi za taką podróş.

PowrĂłciłem do rzeczywistości, słysząc kroki straĹźnika o ciemnej karnacji i przerzedzonymi czarnymi włosami, zmierzającego w moim kierunku…
- Tutaj wysiadasz. ZejdĹş na przystań, a Ĺźołnierz zaprowadzi cię do Biura SpisĂłw – powiedział owy straĹźnik, wskakują ruchem głowy kierunek. Spojrzałem na uzbrojonego mężczyznę na pomoście, najwyraĹşniej czekającego, aĹź zejdę na ląd. Kolejny zbrojny, pomyślałem… czułem się jak skazaniec, eskortowany na kaĹźdym kroku. Czy nigdzie nie mogę pokazać się bez Ĺźołnierzy obok?

Morrowind: Prolog