Zszedłem pospiesznie po trapie na ląd, przyglądając się fantastycznym krajobrazom na oddalonym brzegu. Już za kilka chwil będę się swobodnie poruszać po tej krainie. Jestem wolną osobą. Czuję już przypływ adrenaliny na myśl, że będę mógł odkrywać tajemnice tych terenów. Zatrzymałem się przed zbrojnym żołnierzem stojącym na pomoście, który przyjrzał mi się uważnie z grobową miną, jakby oceniając, czy nie jestem aby groźną osobą.

- Jesteś nareszcie! Nie wiemy jeszcze skąd przybywasz… - zaczął straĹźnik. Trochę mnie to zaskoczyło, myślałem, Ĺźe będę miał na takie rzeczy odpowiadać w Biurze SpisĂłw, lecz Ĺźołnierz jakby wyczytał to z mych oczach – Świetnie. Będziesz tu pasował. ChodĹş za mną do biura. Tam wystawią ci potrzebne dokumenty – tymi słowy pokazał gestem dłoni, drzwi do duĹźego budynku znajdującego się na końcu pomostu. Ruszyłem w ich kierunku. Tak idąc porządkowałem sobie myśli, na jakie pytania przyjdzie odpowiadać urzędnikom, jakie dokumenty każą mi wypełnić. Postanowiłem ostatecznie oczyścić umysł z tych pytań. O to będę się martwić za tymi drzwiami… stanąłem przed nimi i spojrzałem w prawo na drewnianą furtkę zamkniętą na kłódkę. Słyszałem odgłosy rozmĂłw zza budowli, widocznych przez szpary w furtce. Jeszcze tylko udać się do biura i mam być wolny… myślami przebiegłem po niedalekiej przeszłości, gdy musiałem pracować z innymi w kopalniach jaj Kwama. ObraĹźany na kaĹźdym kroku, smagany batem, poganiany bez przerwy… Musiałem pracować po kilkanaście godzin dziennie w ciemnych korytarzach jaskiń, rozświetlonych blaskiem pochodni. Odpędziłem od siebie te myśli i odwrĂłciłem się, by dostrzec straĹźnika. Nikogo jednak za mną nie było, Ăłw Ĺźołnierz najwyraĹşniej udał się na statek. Poczułem ulgę, Ĺźe wreszcie się ode mnie odczepili…

Otworzyłem drzwi Biura Spisów i wszedłem do oświetlonego, bogatego pomieszczenia, gdzie zastałem starego mężczyznę o poczciwym spojrzeniu, w brązowej szacie sięgającej kostek. Na mój widok, uśmiechnął się serdecznie, pogładził siwą brodę i zaproponował gestem dłoni, bym usiadł. Zamknąwszy za sobą drzwi, podszedłem do wolnego, drewnianego krzesła, stojącego przy stole. Spojrzałem na wysoką świecę stojącą na stole, przy piórze w kałamarzu, i oświetlającą całe pomieszczenie. Na blacie stała też taca z butelką i dwoma bogato zdobionymi kielichami. Starzec sięgnął po butelkę i nalał do obu naczyń płyn, po czym podał mi do ręki jeden z kielichów. Spojrzałem podejrzliwie na jego zawartość, zaufałem jednak gospodarzowi i przybliżywszy naczynie do ust, wypiłem jednym haustem jego zawartość do dna.

Starzec ocknął się z zamyślania, stał przez chwilę nieruchomo, jakby śnił… był przez chwilę taki nieobecny.

- Ach, tak! – zaczął nagle – Czekaliśmy na ciebie. Przed oficjalnym zwolnieniem musimy cię wpisać do ksiąg. MoĹźemy to zrobić na kilka sposobĂłw, wybĂłr naleĹźy do ciebie.

Na stole leżała do góry nogami, w połowie zapisana kartka papieru, która przyciągnęła moją uwagę. Spojrzałem na nią i próbowałem przeczytać wyrazy, gdy starzec sięgnął właśnie po nią.
- Jakie to sposoby? – zapytałem po chwili.
- WeĹş te dokumenty i wypełnij je naleĹźycie…

Tymi słowy sięgnął po jakąś księgę i wyjął z niej luĹşno włoĹźony pergamin z herbem cesarskim. Przyjrzałem się ozdobnym literom na dokumencie i wolnym miejscom, ktĂłre mam uzupełnić. Tak jak się spodziewałem, miałem napisać skąd pochodzę. Dobre pytanie… Nie miałem pojęcia skąd, mieszkałem w tylu miastach, Ĺźe trudno było wybrać te najwaĹźniejsze. Pozostałe pytania były w formie krĂłtkich opisĂłw sytuacji, musiałem napisać, jak bym się w takiej zachował. Śmieszne, pomyślałem, ale wypisałem cokolwiek, byleby mnie szybciej wypuszczono. Nie zniĂłsłbym kolejnych dni na okręcie, w ciasnej ładowni, lub w mrocznej kopalni, harując dziesiątki godzin. Ostatnie pytania tyczyły się mojej znajomości walki. Sięgnąłem pamięcią odległych czasĂłw, nim pojmali mnie Ĺźołnierze Cesarstwa, gdy to specjalizowałem się w łucznictwie i walce na miecze… Nie jestem pewien, czy byłbym po tylu latach w stanie tak dobrze władać orężem jak kiedyś.

Podałem wypełniony dokument starszemu mężczyźnie, który przeleciał szybko wzrokiem po zapisanych rubrykach. Skorzystałem z okazji i rozejrzałem się po pomieszczeniu. Przy ścianie stał duży, intarsjowany kredens, na którym stały ozdobne, srebrne tace i kielichy. Obok, przy drugich drzwiach stał kolejny odziany w kirys żołnierz, przyglądający mi się bacznie.

- Znakomicie. Poprzedzający cię list wspomina coś o twoim znaku zodiaku. Co to za znak, jeśli moĹźna wiedzieć? – spytał nagle starzec.

Nie miałem pojęcia, jakie w Vvanderfall są znaki zodiaku. Miałem jednak nadzieję, Ĺźe nie róşniły się one zbytnio od tych, ktĂłrych uĹźywano w krainach poza Morrowind. Cień odpowiedziałem, mając nadzieję, Ĺźe urzędnik będzie znał ten znak. Ku mojej uldze, starzec uśmiechnął się, po czym odwrĂłcił pergamin, ktĂłry przed chwilą wypełniłem, i na odwrotnej stronie wpisał mĂłj znak zodiaku. Czemu nie wpadłem na to, by owy pergamin odwrĂłcić? NiewaĹźne… Ciekawe, o co mnie jeszcze zapyta i kiedy będę mĂłgł wyjść na wolność… Nie miałem pojęcia, czemu tak nagle, w środku nocy, w kopalni jaj Kwama mnie obudzono i pospiesznie załadowano na statek, ani dlaczego bez słowa wyjaśnienia są gotowi mnie uwolnić w tej krainie. Liczyło się teraz tylko jedno… po latach ciężkiej pracy… latach, ktĂłre wydawały mi się wiecznością, latach, ktĂłre były dla mnie istnym piekłem… miałem być wolny…

- Hmm. To ciekawe. Zanim wystawię pieczęć, przejrzyj te dane jeszcze raz, dobrze? – staruszek podał mi ponownie owy zwĂłj z uprzejmą miną, lecz je gestem dłoni odmĂłwiłem. Byłem pewny, Ĺźe dobrze wszystko wypełniłem… a nawet, jeśli się coś nie zgadzało, nikt nie będzie tego sprawdzać. Moja przeszłość jest pogrzebana, a ja będę teraz Ĺźyć nowym Ĺźyciem… - Wychodząc stąd, pokaĹź te dokumenty kapitanowi – juĹź mniej Ĺźyczliwym tonem, dodał urzędnik, po czym przystawił pieczęć pod dokument i podpisał się.

Sięgnąłem po pergamin, zwinąłem go i powstawszy, ruszyłem w kierunku straĹźnika, ktĂłry pospiesznie wyjął klucz i odkluczył drzwi przede mną, mĂłwiąc: „PrzejdĹş do drugiego budynku i porozmawiaj z Sellusem Graviusem”.

Morrowind: Prolog