Gwiezdne Wojny: Skywalker. Odrodzenie - recenzja filmu

„Przebudzenie Mocy” wywołało zwłaszcza wśrĂłd fanĂłw uniwersum spory entuzjazm, ktĂłry jednak z upływem czasu uległ pewnemu osłabieniu. Przyczyną tego stanu mogło być najpierw ogĂłlne rozczarowanie drugą trylogią George’a Lucasa, wywołującą nieraz wśrĂłd miłośnikĂłw dziejĂłw Luke’a oraz Hana wręcz zaĹźenowanie, później zaś uświadomienie sobie, Ĺźe widzowie tak naprawdę byli raczeni juĹź tego rodzaju daniem i w istocie stanowi ona niemal jedynie wykorzystanie starych pomysłów w nowej oprawie. Ten sposĂłb działania twĂłrcĂłw trzeciej trylogii był szczegĂłlnie widoczny przy okazji premiery Epizodu VIII, ktĂłry rĂłwnieĹź był wyzuty z jakiejkolwiek autentycznej treści. Czy więc „Skywalker. Odrodzenie” przełamuje ten trend?

Akcja zwieńczenia kolejnego podcyklu – podejrzewam bowiem, iĹź i tak kiedyś doczeka się on kolejnych i kolejnych epizodĂłw – rozgrywa się nieco po tych przedstawionych w „Ostatnim Jedi”, co w sumie nie powinno dziwić. Na tym tle wciąż jednak razi przeskok, ktĂłry uświadczyły poszczegĂłlne postaci – Rey jest juĹź zaawansowanym rycerzem, ktĂłry mĂłgłby zawstydzić swymi umiejętnościami padawana Obi Wan Kenobiego odwiedzającego Tatooine, Finna zaś juĹź w Ĺźadnym razie nie moĹźna pomylić ze szturmowcem, biorąc pod uwagę jego celność w strzelaninie oraz ogĂłlną zaradność i bitewny kunszt. Czym trzeba być karmionym, by tak szybko dojrzewać?



Film cechuje się nie tyle wartką, co wręcz permanentnie straceńczą akcją, momentów wyciszenia, w trakcie których można by było rozkoszować się muzyką Johna Williamsa wręcz nie sposób się rozkoszować. Trochę wręcz szkoda, gdyż osoby odpowiedzialne projekty statków czy poszczególnych lokacji zadały sobie mnóstwo trudu, by przyciągały one oko, co jednak jest niemal niemożliwe z uwagi na teledyskową manierę prezentacji.

Wiele dobrych słów moĹźna zresztą powiedzieć o oprawie jako takiej – mimo iĹź rzeczony obraz jest nasycony od pierwszej do ostatniej sekundy efektami CGI (w tym juĹź dość wysoce przekonującymi, choć dość oszczędnie dozowanymi technologiami pozwalającymi wykorzystać wizerunki aktorĂłw juĹź zmarłych bądĹş postarzałych), to ze smakiem i umiarem, ktĂłremu brakowało Epizodom I-III. TwĂłrcy zdecydowali się na powrĂłt do nieco bardziej steampunkowej konwencji, co w praktyce sprawdza się całkiem nieĹşle.



Z pewnym zdziwieniem stwierdzam jednak, że w przypadku tej produkcji o tak monstrualnym budżecie, zdolnym przyciągnąć niemal każdego wirtuoza sceny i ekranu, zastrzeżenia wzbudzała u mnie gra aktorska. Niejednokrotnie potrafiło mnie razić przedramatyzowanie niektórych scen, sztuczność pewnych reakcji. Być może stanowi to jednak pokłosie życzeń reżysera i scenarzystów, nie da się bowiem przeoczyć faktu, iż produkcja ta fabularnie jest nastawiona na tzw. onelinery w stopniu niemal wybitnym.

Po powyĹźszych utyskiwaniach pewnym zaskoczeniem moĹźe być stwierdzenie, Ĺźe przez większość czasu projekcji film zasadniczo mi się podobał, acz uczucie to moĹźna porĂłwnać ze spoĹźywaniem bynajmniej nie fabrycznego, ale sporządzonego z uczuciem właściwym dla kucharza prowadzącego indywidualną gastronomię i bez pośpiechu hamburgera – zmysły były pobudzane w przyjemny sposĂłb i pragnąłem ciągu dalszego, mimo Ĺźe i tak wiedziałem, ku jakiemu zwieńczeniu to zmierza oraz iĹź będzie ono rozczarowujące.



„Gwiezdne Wojny: Skywalker. Odrodzenie” to dzieło tolerowalne, w pełni profesjonalne pod względem technicznym, stanowiące jednak produkcję o wartości wyłącznie marketingowej. TwĂłrcom zabrakło odwagi, by nieco zwolnić i sprĂłbować zaryzykować nieco głębszą refleksję nad opowiadaną historią.