Gwiezdne Wojny: Przebudzenie Mocy

J.J. Adams stanął przed potencjalnie niewdzięcznym zadaniem – a mianowicie koniecznością zmierzenia się z legendą, wręcz mitem nie mającym niemal nic wspĂłlnego z rzeczywistością. Z drugiej strony jednak ten mit został dość zszargany przy okazji „nowej” (tj. niepierwotnej) trylogii, więc wielu fanĂłw poczułoby się usatysfakcjonowanych chociaĹźby powrotem do ducha oryginalnej serii. Czy twĂłrcy sprostali tym oczekiwaniom?

W istocie „Przebudzenie Mocy” ma znacznie więcej wspĂłlnego z Lukem Skywalkerem, Leią Organą czy Darthem Vaderem niĹşli Jar Jar Binksem czy hrabią Dooku. Stroje postaci są zgrzebne, tak jak ciężkie czasy po upadku Imperium, ale dalekie od radosnych melodii celebry na planecie Endor. Koniec Imperium nie okazał się bynajmniej końcem dziedzictwa Palpatine’a, na gruzach poprzedniego reĹźimu powstał bowiem nowy, nieodmiennie posługujący się szturmowcami czy teĹź TIE-fighterami.



Trzydzieści lat, ktĂłre minęło od premiery „Powrotu Jedi” było jednak bardziej rewolucyjne, niĹź mogłoby się zdawać. Nie moĹźe więc dziwić fakt, iĹź głównymi bohaterami są murzyn („Afroamerykanin” w kontekście jedi i sithĂłw brzmiałoby dość dziwnie) oraz dziewczyna (kobieta?), daleka od słabości i tak wyzwolonej jak na swoje czasy książniczki Lei. Owszem, w „nowej” trylogii uświadczyliśmy czy to Mace’a Windu, czy to księżniczkę Amidalę, wcześniej zaś był i Lando Calrissian, były to jednak mimo wszystko postacie drugoplanowe. Polityka afirmacji zawitała więc takĹźe w uniwersum Gwiezdnych Wojen.

Trzeba to raz jeszcze stwierdzić wprost – „Przebudzeniu Mocy” jest o wiele, wiele bliĹźej do ducha oryginalnego cyklu, co tylko w pewnym stopniu moĹźna by było uzasadniać względami fabularno-chronologicznymi. Jest to zasługa nie tylko sięgnięcia po starych znajomych (Han Solo postarzał się pięknie, Leia takĹźe nieodmiennie pozostała sobą), ale takĹźe zdolności samoograniczenia się. J.J. Adams mĂłgł bowiem skorzystać z absolutnie wszystkich fajerwerkĂłw dostępnych dla współczesnych realizatorĂłw, nic nie zostałoby mu odmĂłwione – ale tego na szczęście nie uczynił. Jakkolwiek bowiem pod względem technicznym jego dzieło pozostaje bez jakiegokolwiek zarzutu, to nie epatuje on efektami specjalnymi, mają one fabularny sens, a nie wysuwają się na pierwszy plan, niejako zmuszając scenarzystĂłw do dostosowania się do konieczności zaprezentowania „wodotryskĂłw”.



„Przebudzenie Mocy” wrĂłciło teĹź do subtelnego poczucia humoru właściwego dla wczesnego Lucasa. Droidy jak były, tak pozostają słodkie, rozbawienie jednak wywołają niedomĂłwienia czy po prostu dobra gra aktorska. Czasami roześmieje się kaĹźdy, czasami zaś konieczna jest znajomość poprzednich odsłon by docenić chociaĹźby jakość komplementu Hana Solo pod adresem fryzury Lei.

Czymś więcej niĹź sympatycznym jest teĹź fakt obecności aktorĂłw znanych z pierwowzoru, ktĂłrzy w sposĂłb naturalny się postarzeli, ale teĹź znakomicie potrafią zagrać swym wiekiem. Czasami jednak ich młodzieńczy wigor – i niereformowalność – moĹźe nieco zadziwiać, niekoniecznie z szacunkiem dla psychologicznego prawdopodobieństwa.



Najsłabszą stroną „Przebudzenia Mocy” jest niestety warstwa muzyczna. Nie chodzi o to, Ĺźe razi czy krzywdzi ona melomańskie uszy, jest jednak wtĂłrna, nie posiada motywu, ktĂłry by się kojarzył tylko z tą odsłoną, a jednocześnie głęboko zapadałby w pamięć.

Wiele grzeszkĂłw moĹźna by zarzucić „Przebudzeniu Mocy” – z najbardziej irytującymi przewidywalnością i patosem na czele – Ĺźaden z nich jednak nie ma charakteru śmiertelnego ani niewybaczalnego. Jest to film adresowany do starszych widzĂłw, wychowanych na pierwotnej serii, jak teĹź prequelowej z przełomu tysiącleci, ktĂłrzy zakochali się w młodym Anakinie i Amidali, później jednak dorośli. Jest to hołd wobec kultu, z powaĹźnymi zadatkami na to, by stać się jego pełnoprawnym składnikiem.