James S.A. Corey - Wrota Abaddona

Informacje o ksiÄ Ĺźce Tytuł : Wrota Abaddona (Abaddon’s Gate) Autor: James S.A. Corey (wł. Daniel Abraham i Ty Franck) Cykl : Ekspansja (Expanse) Tom: III Ilość stron: 596 Wydawnictwo: Mag Rok wydania: 2018 Cena: 39,00 PLN Autor recenzji: Piotr „Klemens” Kociubiński Data recenzji: 2020-07-16 Ocena: 65/100

Od pokoleń Układ Słoneczny – Mars, Księżyc, pas asteroid – był pograniczem ludzkości. AĹź do teraz. Obcy artefakt, wykonujący swĂłj program pod pokrywą chmur Wenus, wyłonił się stamtąd, tworząc olbrzymią strukturę poza orbitą Urana: wrota prowadzące w bezgwiezdny mrok.

Jim Holden i załoga Rosynanta są elementem wielkiej flotylli statków naukowych i okrętów wojennych wysłanych do zbadania artefaktu. Jednak w ukryciu rozgrywa się skomplikowana intryga, której celem jest zniszczenie Holdena. Podczas gdy emisariusze ludzkości starają się odkryć, czy wrota stanowią okazję czy zagrożenie okazuje się, że największe niebezpieczeństwo przywieźli ze sobą.

Cykl „Ekspansji” rozpoczął się gdzieś na rubieĹźach Układu Słonecznego (patrząc z perspektywy ziemskiej), drugi tom pozwolił zaś czytelnikowi odwiedzić matecznik ludzkości, cały czas jednak akcja czyniła zadość twierdzeniom wielu współczesnych astrofizykĂłw (i przedstawicieli innych dyscyplin tzw. „twardej” nauki), iĹź nigdy nie opuścimy naszego bezpośredniego sąsiedztwa. Autorzy skrywający się jednak za pseudonimem James S.A. Corey’a postanowili jednak wyzbyć się tych ograniczeń przy okazji „WrĂłt Abaddona” – na dobre i złe.

Treść rzeczonej pozycji pozwala uznać za prawidłowość technikę zastosowaną przy okazji „Wojny Kalibana”, a mianowicie praktykę polegającą na przywiązaniu do jednej znanej juĹź wcześniej postaci – Jima Holdena – oraz wprowadzeniu do osnowy powieści osĂłb zupełnie nowych. Gdzieniegdzie pojawią się rĂłwnieĹź nawiązania do niegdysiejszych bohaterĂłw właściwie-pierwszoplanowanych, lecz dość luĹşne.



Pewną nowinką jest fakt, Ĺźe autorzy nieco więcej uwagi poświęcają rĂłwnieĹź postaci (niemal) typowego szwarccharaktera, choć trudno tu liczyć na niejednoznaczności i odcienie szarości właściwe chociaĹźby dla prozy George’a R.R. Martina. Szkoda tylko, Ĺźe twĂłrcy jednocześnie wyzbyli się jakiejkolwiek tajemniczości zagroĹźenia, przynajmniej tego o ludzkim charakterze.

Niestety ciąg nieprawdopodobieństw, jak też zbyt dogodnych zbiegów okoliczności sprawia, iż całość jest w coraz mniejszym stopniu przedstawicielem sci-fi, w coraz większym zaś staje się operą kosmiczną, o niespecjalnie angażującym charakterze.

„Wrota Abaddona” to pozycja o dobrym tempie akcji, ani zbyt ślamazarnym, ani zanadto gwałtownym, dość dobrze balansująca pomiędzy perspektywami róşnych postaci. Jej największą wadę stanowi niemal brak jakiegokolwiek nowatorstwa, przeciwnie, twĂłrcy podążyli – jakkolwiek z niemałą zręcznością – ścieĹźkami wytyczonymi przez poprzednikĂłw.