The Batman - recenzja filmu

Wydawnictwo DC zwykło pozostawać nieco w cieniu bardziej znanego Marvela, z ktĂłrym zresztą nieraz zwykło być utoĹźsamiane, by nie rzec, iĹź wrzucane do jednego worka. Wbrew pozorom i uogĂłlnieniom skala róşnic między tymi podmiotami nie jest jednak bagatelna – z pewnością księgowi pierwszego z nich nieraz odczuwali zazdrość na widok słupkĂłw przychodowych swych konkurentĂłw, widzowie ekranizacji jednak zazwyczaj z większym uznaniem odnosili się dzieł traktujących o herosach (bądĹş ich protagonistach) spod dwuliterowego loga. Czy tegoroczny „The Batman” wpisuje się choćby w ostatni ze wspomnianych trendĂłw?

Postać Człowieka-Nietoperza zalicza się do najczęściej ekranizowanych w historii obu ekranĂłw i niewątpliwie juĹź choćby częściowo przeniknęła do kodu kulturowego licznych współczesnych społeczeństw. Co więcej, dotyczy to zwłaszcza jej „ruchomych” odsłon, wątki istotne dla komiksĂłw, lecz zaniechane przez scenarzystĂłw i reĹźyserĂłw zwykły być nieznane. W konsekwencji największym wyzwaniem stojącym przed Mattem Reevesem i Peterem Craigiem było zajęcie pewnego stanowiska wobec poprzednikĂłw, jak teĹź graficznego pierwowzoru.



Ich odpowiedĹş okazała się dość prosta, a zarazem najlepsza z moĹźliwych – otóş dokonali oni zupełnego odcięcia się od uznanych obrazĂłw Tima Burtona czy Christophera Nolana, nie wspominając o kiczu Joela Schumachera i mu podobnych. Zarazem jednak pozostali oni świadomi, Ĺźe sięganie po oryginalne komiksowe wątki byłoby ślepą uliczką, w konsekwencji czego dokonali oni reinterpretacji szeregu z nich. Nie wszystkich, rzecz jasna, niezmienny (choć lekko zmodyfikowany) pozostał „mit załoĹźycielski” Bruce’a Wayne’a, lecz juĹź choćby osoba głównego adwersarza, choć znana nie tylko fanom uniwersum, jest jednak nową jakością, bardziej przywodzącą na myśl Jokera w wersji Joaquina Phoenixa, niĹşli chociaĹźby przeciwnikĂłw Christiana Bale’a, o karykaturze w wykonaniu Jima Carrey’a nie wspominając.

Co ciekawe, przynajmniej kilkukrotnie nie mogłem się pozbyć wraĹźenia, iĹź twĂłrcy „The Batman” nie tylko zapoznali się, lecz i czerpali z rynku gier, a mianowicie przygodĂłwkowej dylogii studia Telltale, tak w zakresie samej konceptu restartu, jak i jego wykonania. W najlepszym razie moĹźna jednak mĂłwić wyłącznie o inspiracji.



Odwołanie się do ostatniej wizji Todda Phillipsa jest zaś tym sensowniejsze, iż oba obrazy łączy ze sobą niezwykle ponura, w najlepszym razie beżowo-sepiowa stylistyka i dość depresyjna atmosfera. Uczciwie pisząc nie jestem w stanie sobie przypomnieć niemal żadnej sceny, która obejmowałaby jakiekolwiek ujęcie wypełnione słońcem, a przynajmniej przyjemnym w odbiorze sztucznym światłem. To niemałe osiągnięcie jak na film, któremu raptem kilku minut brakuje do trzech godzin.

Najmniejszego sensownego zarzutu nie moĹźna rĂłwnieĹź postawić grze aktorskiej. Robert Pattinson jakoś nigdy nie zaliczał się do moich ulubieńcĂłw (Ĺźeby nie było, mĂłj stosunek wobec niego był letni, bez Ĺźadnych negatywnym podtekstĂłw), tymczasem śmiem twierdzić, Ĺźe o ile jako Bruce Wayne ustępuje pola wspomnianemu Bale’owi czy Michaelowi Keatonowi, o tyle jego zamaskowana postać właśnie rozsiadła się na tronie. Nie przytłacza on jednak obrazu tak jak choćby Heath Ledger, jego partnerzy i partnerka stają na wysokości zadania.



„The Batman” nie jest arcydziełem zupełnie wolnym od wad, lecz ich szersze eksponowanie stanowiłoby jednak zaburzenie obrazu całości. Największe zastrzeĹźenia mam jednak wobec samego tytułu, ktĂłry będzie w przyszłości wymagał uzupełnień z odwołaniami do osĂłb odtwĂłrcy głównej roli, reĹźysera bądĹş choćby roku premiery, podczas gdy ze wszech miar zasługuje on na rolę samodzielnego punktu odniesienia. To najlepsza filmowa opowieść o Człowieku-Nietoperzu jak dotychczas, a konkurencja jednak była niebagatelna.