Joker - recenzja filmu

Ideologię postaci Jokera z uniwersum Człowieka-Nietoperza moĹźna było z reguły sprowadzić do hasła „niech świat plonie”, lecz z reguły niewiele moĹźna było się dowiedzieć o motywacji ku takowej, moĹźe poza dość mrocznym „brakiem jakiegokolwiek planu” rodem z „Mrocznego rycerza” Nolana. Poniekąd moĹźna było to tłumaczyć faktem jego drugoplanowym charakterem, ale te tłumaczenie w końcu naleĹźy uznać za przebrzmiałe.

Rzeczony tytuł jakkolwiek rozpoczyna się sceną wysoce charakterystycznego nawet nie śmiechu, co po prostu chichotu, tym niemniej jest dość odległy od tego, czego widz głęboko zapoznany z uniwersum mĂłgłby się spodziewać. Oglądamy bowiem nade wszystko nawet nie Jokera, co jego „realne” alter ego w stanie głębokiego nawet nie zagubienia, co przygnębienia, nade wszystko zaś chorego. Jest to wizja głęboko przekonująca, bardziej niĹşli to miało miejsce w przypadku Burtona.



Niedawno w „Złotym domie GoldenĂłw” Salman Rushdie odmalował wizję Ameryki głosującej na Donalda Trumpa jako kraj przedkładający postać Jokera nad Batmana, ku uciesze tłumĂłw – czy wręcz motłochu – malującego sobie twarze i nakładającego peruki w jaskrawych kolorach. Nie sposĂłb nie zadać sobie pytania, czy twĂłrcy „Jokera” w istocie nie zainspirowali się tym motywem, bowiem przez przedmiotowy film stale przewija się motyw sporu dwĂłch światĂłw, zadowolonego z siebie i sytego, niespecjalnie czułego, a wręcz butnego wobec Ĺźyciowych wykolejeńcĂłw.

Cichym bohaterem przedmiotowego filmu jest niewątpliwie scenografia, poszczególne sceny sprawiają wrażenie ze wszech miar realnych, zasmucając swoim smutnym nawet nie nieporządkiem, co po prostu brzydotą, jakże kontrastującą z nielicznymi ujęciami rodem z żurnali.



Postać Jokera o dziwo zwykła mieć ogromne szczęście do swych odtwĂłrcĂłw – tym razem moĹźna bowiem mĂłwić juĹź o trendzie, temperatura sporĂłw bowiem moĹźe tylko wzrosnąć po tym, gdy do Jacka Nicholsona i Heatha Ledgera dołączy teraz Joaquin Phoenix. JakĹźe zarazem odmienna jest to kreacja! Trzeba doprawdy znakomitego aktorstwa, by zagrać tak słabego komika.

„Joker” to uczta dla koneserĂłw, dowodząc, iĹź w przypadku komiksu moĹźna mĂłwić o kanwie dla prawdziwej sztuki i frapujących opowieści. Paradoksalnie jednak obawiam się, Ĺźe wobec przedmiotowego filmu najbardziej sceptyczni będą ci, ktĂłrzy nade wszystko oczekiwaliby feerii kolorowych obrazkĂłw. Szkoda tylko, Ĺźe sama postać Jokera przestała być w ogĂłle przeraĹźająca…