James S.A. Corey - Gniew Tiamat

Informacje o ksiÄ Ĺźce Tytuł : Gniew Tiamat (Tiamat’s Wrath) Autor: James S.A. Corey (wł. Daniel Abraham i Ty Franck) Cykl : Ekspansja (Expanse) Tom: VIII Ilość stron: 560 Wydawnictwo: Mag Rok wydania: 2020 Cena: 39,00 PLN Autor recenzji: Piotr „Klemens” Kociubiński Data recenzji: 2020-11-08 Ocena: 55/100

Otwarto ponad tysiąc trzysta wrót do układów słonecznych rozsianych w galaktyce, ale w miarę jak ludzkość buduje swe międzygwiezdne imperium na ruinach obcych, coraz bardziej wzbierają tajemnice i zagrożenia.

W martwych układach, gdzie wrota prowadzą do czegoś dziwniejszego od obcych planet, Elvi Okoye prowadzi desperackie badania natury ksenocydu, do którego doszło zanim pojawiły się pierwsze istoty ludzkie i poszukiwania broni do walki z siłami na granicy niewyobrażalnego. Choć cena wiedzy może być wyższa, niż będzie gotowa zapłacić.

W sercu imperium Teresa Duarte przygotowuje się na przyjęcie ciężaru boskich ambicji jej ojca. Socjopatyczny naukowiec Paolo Cortázar i mefistofelesowski więzień James Holden to tylko dwa niebezpieczeństwa w pałacu pełnym intryg, lecz Teresa też ma swoje tajemnice i plany, których nie domyśla się jej ojciec, cesarz.

Rozrzucona po imperium załoga Rosynanta prowadzi zajadłą walkę opóźniającą umacnianie się autorytarnego reĹźimu Duarte. Zanikają wspomnienia starego ładu, a coraz pewniejsza wydaje się przyszłość wiecznej władzy Lakonii, a wraz z nią bitwa, ktĂłrej ludzkość nie moĹźe wygrać, bo odwaga i ambicja nie wystarczą, by uporać się z koszmarem kryjącym się między światami…

TwĂłrcy „Ekspansji” daleko odeszli od swych początkĂłw. Co prawda juĹź u zarania ich uwaga koncentrowała się nie tylko na problematyce podboju Układu Słonecznego (czy teĹź Sol) jako takiego, ale wprowadzili rĂłwnieĹź wątek obcego bytu, niemniej mogłoby się zdawać, Ĺźe obce światy na zawsze pozostaną tylko mglistym potencjałem. W „Gniewie Tiamat” postanowili oni jednak podjąć kolejny wręcz nieśmiertelny motyw literatury sci-fi – wątek Kontaktu.

Osoby nieco zmęczone tempem „ProchĂłw Babilonu” oraz atmosferą „Wzlotu Persepolis” uświadczą podczas lektury Ăłsmej odsłony cyklu pewnego uśmierzenia skołatanych nerwĂłw – pomimo rozmiarĂłw książki jej akcja posuwa się naprzĂłd w dość sennym tempie. Co jest zresztą dość niemałym osiągnięciem, albowiem uświadczymy w niej kosmicznych bitew, spiskĂłw oraz pałacowych intryg.



Zgodnie z wypracowanym modelem nie tylko dane nam będzie poznać nowe postacie, co i poĹźegnać się z kilkoma juĹź „oswojonymi” przez czytelnika, a nawet przezeń polubionymi. W przypadku jednych z nich niejako nastąpi to „przy okazji” oraz z pewnej psychologicznej konieczności, co do innych będzie jednak budziło pewne uczucie buntu, niewiarę w ostateczność rozstania… zwłaszcza Ĺźe uczucie to nie okaĹźe się bezpodstawne.

Największą wadą przedmiotowej pozycji jest jej niewątpliwa „przechodność” – nie tworzy ona zwartej konstrukcji, wymaga tyleĹź znajomości licznych wątkĂłw uprzednich, co teĹź (wybaczcie spoilerowanie!) nie zamyka definitywnie Ĺźadnego z aktualnych wiodących. Mało tego, zakończenie, ktĂłre miało być klasycznym „przytupem” pod kątem ciągu dalszego okazuje się tupnięciem właściwym dla teatrzyku dziecięcego.

„Gniew Tiamat” wbrew tytułowi to pozycja spokojna – jakkolwiek nie oniryczna – stanowiąca olej wylewany na fale. Nie sposĂłb nie odnieść wraĹźenia, Ĺźe stanowi ona raczej wprawkę motywowaną raczej ekonomicznie niĹşli literacko.