Indiana Jones i Artefakt Przeznaczenia - recenzja filmu

Od premiery pierwszej odsłony opowieści o Indianie Jonesie minęły juĹź ponad cztery dekady – w konsekwencji nie sposĂłb się dziwić, Ĺźe cykl ten tak naprawdę ukształtował wiele wyobraĹźeń kolejnych pokoleń, jak teĹź stał się ĹşrĂłdłem wielu ikon popkultury. Czy jednak po tak długim okresie jest on w stanie zaoferować cokolwiek nowego?

„Artefakt Przeznaczenia” rozpoczyna się tak, jakby przez te dziesięciolecia nic się nie zmieniło – młody Harrison Ford z impetem i swadą rozprawia się z dziesiątkami kolejnych nazistĂłw na tle wysoce atrakcyjnych plenerĂłw, wszystko to zaś z tajemniczymi i nadnaturalnymi reliktami w tle. Jeśli ktoś miał wątpliwości co do potęgi technologii deepfake i jej perspektyw, to powinien się ich błyskawicznie wyzbyć – to ewidentna przyszłość.



Później zaś Indy budzi się starym ramolem, pozostaje mu zaś uświadamiać sobie przemijalność chwały, jak też własną zramolałą nieprzystawalność do współczesności. To coraz częstsze posunięcie współczesnych scenarzystów, czasami całkiem udane (a nawet ocierające się o wybitność), przy innych jednak dość wymuszone.

Niestety w przypadku „Artefaktu” mamy do czynienia z drugim przypadkiem, autorzy nie odwaĹźyli się na jakiekolwiek pogłębienie treści czy choćby konstrukcji głównego bohatera, przeciwnie, ich odpowiedzią na chwile zadumy jest erupcja scen akcji prezentowanych ze zmieniających się w dyskotekowym tempie ujęć, w trakcie ktĂłrych główny bohater nie tylko wykazuje się istną nieśmiertelnością, co rĂłwnieĹź witalnością, ktĂłrej nie powstydziłby się przed dekadami. JuĹź w „Kryształtowej Czaszce” Indiana sprawiał wraĹźenie starszego człowieka – widać twĂłrcy wycięli waĹźną scenę zaĹźycia przez Archetyp Archeologa jakiegoś serum ibiszyzacji…



W filmie niemal kompletnie brakuje rĂłwnieĹź często niedocenianych, a jednakĹźe istotnych dla cyklu scen „umysłowych”, polegających na rozwiązywaniu zagadek. W przypadku „Artefaktu” trudno nie pozbyć się wraĹźenia, Ĺźe zaimplementowane zostały one niejako na siłę, a pretensjonalność „niezwykłości” jest szczegĂłlnie namacalna (choć jeden z końcowych konceptĂłw akurat jest całkiem „fikuśny”).

Podobnie rzecz się ma z licznymi easter eggami czy mrugnięciami oka do przeszłości. W filmie zetkniemy się z niejedną autoparodią, a sceny z Johnem Rhys-Daviesem czy Karen Allen charakteryzują się potencjałem, który jednak zostaje zmarnotrawiony poprzez sprowadzenie ich do cameo. Coś dla fanów, lecz zbanalizowane.



„Indiana Jones i Artefakt Przeznaczenia” oglądałem w towarzystwie osoby, ktĂłra nigdy nie miała do czynienia z jakąkolwiek odsłoną cyklu (tak, istnieją takie osoby!). Jej pierwsza reakcja na seans sprowadzała się do hasła „porĂłwnując, to James Bond to słabiak” – tylko czy tego rodzaju kina naprawdę oczekiwali widzowie?