Logan: Wolverine - recenzja filmu

Od kilkunastu lat obserwujemy istny wysyp ekranizacji popularnych komiksĂłw, nade wszystko ze stajni wydawnictwa Marvel, a w mniejszym stopniu z DC Comics i innych. MoĹźna się dopatrywać róşnorakich przyczyn tego stanu – wzmocnienia pozycji ekonomicznej pierwotnych odbiorcĂłw tej literatury („dziecięcej”) czy teĹź znacznego postępu technologicznego, umoĹźliwiających zastosowanie koniecznych efektĂłw specjalnych. Niestety, większość z tych produkcji jest miałkich, formą zdecydowania przesłaniając treść. Czy „Logan: Wolverine” jest kontynuacją tego trendu – czy teĹź odstępstwem od niego.

Przyznaję uczciwie, Ĺźe komiksowa seria „X-Men” nie zachwyciła mnie od razu – wydawała się ona przesycona licznymi postaciami i bohaterami, gąszcz relacji pomiędzy ktĂłrymi był zaś tłamszący niczym w telenoweli. O ileĹź bardziej prostolinijny był taki Mroczny Rycerz czy Dziecko Kryptonu. Pewnym punktem przełomowym była jednak dla mnie lektura „Broni X”, ukazująca komplikację losĂłw – i samej sylwetki – Wolverine’a. X-Men nagle ukazali się w nowym świetle, jako postaci niezwykle złoĹźone i w całej swej niecodzienności na wskroś ludzkie.



Niestety, właśnie tej perspektywy brakowało w dotychczasowych hollywoodzkich ekranizacjach, skupiających się nade wszystko na nadludzkich mocach poszczegĂłlnych bohaterĂłw, podobnie zresztą jak ich adwersarzy. I tu właśnie naleĹźy dopatrywać się największego novum w „Loganie” – jest to bowiem nade wszystko opowieść o człowieku, ktĂłry się starzeje i odkrywa, Ĺźe nie jest juĹź tak niezniszczalny jak mu się zdawało w najlepszych latach.

Co więcej, ten sam proces dostrzega on rĂłwnieĹź w swoim otoczeniu – profesora Xaviera dopada choroba Alzheimera, co w jego przypadku stanowi zresztą szczegĂłlnie niebezpieczną (dla otoczenia) przypadłość. Pozostali iksmeni odeszli, jak się okazuje zresztą, na zawsze. Szkoły talentĂłw juĹź nie ma, a wykonywana praca wywołuje frustrację, rozgoryczenie – oraz niedosyt związany z jej niesatysfakcjonującą opłacalnością.



W konsekwencji Frank Logan odkrywa w sobie tęsknotę za emeryturą na bezkresnym oceanie oraz samym Końcem, zwalczaną głównie poczuciem odpowiedzialności za „rodzica” Charlesa. Nagle jednak wszystko wywraca pojawienie się w jego Ĺźyciu nowej istoty, jeszcze pełnej nadziei i oczekiwań – co oznacza, Ĺźe wciąż trzeba się trochę postarać.

Ciekawy motyw stanowi takĹźe przeciwstawienie sobie szczegĂłlnych – lecz naturalnych – talentĂłw mutantĂłw osiągnięciom technologii, np. niepoddających się wpływowi telepatii ciężarĂłwek kierowanych przez sztuczne inteligencje czy „zwykłych” homo sapiens obficie poddających się cyborgizacji. Do kogo będzie naleĹźała przyszłość? Czy człowiek zdominuje technikę, czy teĹź ta ostatnia osiągnie prymat?



Naturalnie, film nie jest wolny od uproszczeń właściwych dla kina akcji, by wskazać chociażby na błyskawiczne postępy osiągane przez Meksykankę Laurę w znajomości języka angielskiego czy porównywalną prędkość ludzkiego biegu oraz samochodowego pościgu. Większość jednak motywów tego rodzaju mieści się w konwencji i nie obraża inteligencji gimnazjalisty.

„Logan: Wolverine” to film absolutnie wyróşniający się spośrĂłd produkcji właściwych dla tego podgatunku. Jak rzadko kiedy pozwala on utoĹźsamić się z przecieĹź nadnaturalnym bohaterem, sceny akcji zaś są raczej przerywnikiem niĹź esencją produkcji. Joker Heatha Ledgera zyskał właśnie godnego adwersarza w postaci podstarzałego Franka Logana w wykonaniu Hugha Jackmana, a cierpienie Charlesa Xaviera w wykonaniu Patricka Stewarta jest wiarygodniejsze niĹź bĂłl Michaela Caine’a. W przypadku rozlicznych słabych sequeli zwykło się wyraĹźać nadzieję, Ĺźe kolejna odsłona juĹź nie powstanie. Taką nadzieję Ĺźywię takĹźe wobec „Logana” – lecz z szacunku wobec niego.