Jeśli idzie o towarzyszy, to celowo wstrzymywałem się z rozgrywką do czasu publikacji uaktualnienia dodającego postać Ooma – pozwalającego czerpać prawdziwą satysfakcję z mechanizmu NurtĂłw, czyli swego rodzaju charakteru. Ale dodać naleĹźy, Ĺźe właściwie nie ma nudnej postaci (no, moĹźe trochę przesadziłem, niektĂłre aĹź tak zajmujące nie są, róşnorodność kreacji jest zaś mniejsza niĹź w przypadku P:T), ich jakość stanowczo została postawiona nad ilością, nawet jeśli jednoczesne kierowanie maksymalnie czwĂłrką osĂł… tzn. bytĂłw trudno uznać za satysfakcjonujące.

Rzadko bo rzadko walki jednak nie da się ominąć – i to z myślą o niej pomyślany jest rozwĂłj zdolności bojowych, jak teĹź róşnorakich enigmatĂłw, czyli swego rodzaju wszczepĂłw (ktĂłre tak poza tym są niemal zupełnie zbędne). UwaĹźam, Ĺźe jest to najsłabszy element rozgrywki, ktĂłremu pomĂłgłby system aktywnej pauzy. TwĂłrcy świadomie – wsłuchując się w opinie graczy opowiedzieli się – za mechanizmem turowym, ktĂłry jednak o ile świetnie sprawdzał się w przypadku takiego Fallouta, o tyle usypia i nuĹźy w przypadku nowego Tormenta.

...i nieco futuryzmu rodem z science-fiction

Niestety, Torment: Tides of NumenĂŠra jest jednak skaĹźony grzechem budĹźetowości – niby zbiĂłrka nań biła swego czasu rekordy Kickstartera, niby twĂłrcy dysponowali własnymi środkami, jednakĹźe nie sposĂłb nie zauwaĹźyć, Ĺźe czasami ich kreatywność była powściągana przez materialne ograniczenia. O ile bowiem lokacje są wypełnione interesującymi postaciami pozostającymi w pajęczynie wzajemnych powiązań, o tyle samych tych miejsc nie ma tak duĹźo. Dość powiedzieć, Ĺźe dziennik mej rozgrywki pod sam koniec niezwykle intensywnej i wnikliwej rozgrywki wskazywał na 52 godziny – nie jest to oszałamiająca liczba, biorąc nawet pod uwagę fakt, Ĺźe kilka questĂłw nie znajdowało stosownego odzwierciedlenia, jak teĹź konieczność przeładowania niektĂłrych zapisĂłw gry dla poznania innych wątkĂłw (co zresztą uwaĹźam za rażącą sztucznością wadę). Planescape: Torment był po prostu (duĹźo) większy – a przynajmniej sprawiał takie wraĹźenie. Śmiem twierdzić, Ĺźe właśnie ograniczenia finansowe stanowią ĹşrĂłdło większości wad tej produkcji.

Duże wrażenie zrobiła na mnie oprawa audiowizualna. W samej muzyce rozmiłowałem się niemal od pierwszego usłyszenia (choć nie jest to uczucie aż tak gorące, jak w przypadku P:T), która zresztą wybitnie pasuje do prezentowanych lokacji, wyzwalając emocje niewątpliwie bliskie tym, które towarzyszyłyby graczowi w przypadku możliwości rzeczywistego odwiedzenia prezentowanych miejsc. Te ostatnie zaś są efektem prawdziwego kunsztu grafików, wyzwolonych ze sztywnych ram fabularnych, mogących popuścić wodzy swym fantazjom.

Każdy miłośnik monumentalnej ilości tekstu będzie wniebowzięty

Warto teĹź wspomnieć o lokalizacji – Techland zdecydował się bowiem na pełne spolszczenie, jak to w czasach produkcji z Black Isle bywało. Mamy więc do czynienia z ogromną ilością tekstu, ktĂłrej jednak towarzyszy znacznie, znacznie skromniejszy voice acting. Niestety, głosy znanych aktorĂłw i aktorek są na tyle charakterystyczne, iĹź gracz szybko sobie uświadamia, Ĺźe ich ilości są w istocie śladowe. Ot, taki zabieg marketingowy, ale jeszcze raz warto podkreślić, Ĺźe i tak praca zespołu lokalizatorskiego była monumentalna.

Niestety, produkcja jest zaniedbana pod względem róşnorakich łatek. O ile beta testerzy wykonali kawał porządnej pracy – róşnorakie bugi są rzadkie – o tyle juĹź po premierze twĂłrcy niemal zarzucili dalsze poprawki. Te zaś mimo wszystko są wskazane, czasami nawet uniemoĹźliwiają one ukończenie niektĂłrych zadań, odbierając graczowi część satysfakcji.

Torment: Tides of NumenĂŠra to gra, jakich obecnie się nie produkuje, a za jaką przez wiele lat tęskniłem. MoĹźna jej wypomnieć niejedną wadę – największą zaś jest brak przesłania, ktĂłre byłoby wspominane jeśli nie po latach, to choćby miesiącach i kwartałach – lecz brak pełnoprawnej kontynuacji w ciągu najbliĹźszej dekady uznam za przejaw degeneracji świata gier. Nie stanowi on ziszczenia marzeń, nie lecz ponownie pozwolił je snuć, o czymś tak ponadczasowym jak pierwowzĂłr. Jeśli pamiętasz Planescape: Torment, od oceny końcowej odejmij 10%; jeśli nie, to taki sam wskaĹşnik moĹźesz dodać.

Grafika 85% Muzyka 95% Grywalność 80% Ocena końcowa 85%

10 20 30 40 50 60 70 80 90 100 10 20 30 40 50 60 70 80 90 100

PLUSY powrĂłt do starych dobrych czasĂłw niemal quest moĹźna ukończyć na bardzo wiele róşnych sposobĂłw Oom i Rhin grę moĹźna ukończyć niemal bez sięgania po oręż estetyczna oprawa graficzna znakomita muzyka rozsÄ dne jak na współczesne czasy wymagania sprzętowe profesjonalna pełna lokalizacja

MINUSY niezbyt liczne, ale irytujÄ ce bugi budĹźetowość wychodzÄ ca to tu, to tam jak na baldurowo-planescape'owe standardy - krĂłtka skromny voice acting brak przesłania czyniÄ cego całość ponadczasowÄ

Intel Core 2 Duo 2.4 GHz/Phenom x4 9850 2.5 GHz, 4 GB RAM, karta grafiki 512 MB GeForce GTX 260/Radeon HD 4850 lub lepsza, 30 GB HDD, Windows XP/Vista/7/8/8.1/10 64-bit