The Procession to Calvary

Informacje o grze Nazwa gry: The Procession to Calvary Gatunek: przygodĂłwka Producent: Joe Richardson Cena: 35,99 PLN Recenzent: Piotr „Klemens” Kociubiński Ocena: 80%

Jedną z odwiecznych cech ludzkiej natury jest skłonność do utyskiwań nad teraĹşniejszością i zestawiania jej z rzekomo doskonalszymi czasami minionymi, nawet jeśli w oczywisty sposĂłb owe były skrajnie dalekie od doskonałości, jak chociaĹźby podczas wojny. W konsekwencji od pewnego czasu modne jest zbiorowe wzdychanie za nieodĹźałowanym „Latającym cyrkiem Monty Pythona”, zwłaszcza uwzględniając fakt, iĹź Ponury Kosiarz juĹź zakasał rękawy przy Ĺźniwach wśrĂłd członkĂłw tworzącej Ăłw cykl ekipy. Zagrywając się jednak w produkcje Joego Richardsona czasami jednak nietrudno o wątpliwości, czy brytyjski zespół (z amerykańskim dodatkiem) aby nie zabrał się za tworzenie gier.

The Procession to Calvary to kontynuacja Four Last Things w każdym rozumieniu tego pojęcia. Jest ona utrzymana w tożsamym duchu, odwołując się do zbieżnych środków wyrazu, przesyca ją niemal identyczne poczucie humoru, o nawiązaniach fabularnych nie wspominając.

Obrazoburstwo, bluĹşnierstwo czy teĹź komizm?

Skoro juĹź mowa o fabule – autor pozwolił sobie tutaj na mały zwrot, w swej absurdalności jednak odpowiadający konstrukcji całości. Nasz Every-Jan z pierwszej odsłony cudem nieziemskim przeĹźył Skok Wiary i w ramach zemsty na Niebiańskim Piotrze toczy z nim istną wojnę, ktĂłra zasadniczo kończy się sukcesem, do istnego triumfalnego zwieńczenia brakuje mu zaś głowy adwersarza na stole. Wysyła więc po nią swą najwydajniejszą żółnierkę, istną boginię wojny (Bellonę – jej imię co prawda nie pada ani przez moment, choć…), acz surowo jej przykazując, by na nikim po drodze nie dopuszczała się zabĂłjstw, co znacząco komplikuje jej misję. Co prawda moĹźemy nie posłuchać tego zalecenia i osiągnąć kres rozgrywki po raptem kilku minutach, aczkolwiek…

Rzeczona produkcja jest bardziej złoĹźona pod względem stawianych przed graczem wyzwań, częściej jest on zmuszony przemieszczać się pomiędzy poszczegĂłlnymi lokacjami, jest rĂłwnieĹź zdolny do większej liczby potencjalnych interakcji – ot, choćby poprzez sięgnięcie po wspomniany miecz, nawet nie w morderczych wobec istot inteligentnych celach. Ich duch jest jednak nieodmiennie nawet nie absurdalny, co prawdziwie groteskowy.

Zarzucić można brak umiaru, ale nie gustu

Autor pełnymi garściami odwołuje się do twĂłrczości Renesansu i w mniejszym stopniu epok następujących, choć moĹźe niekoniecznie intelektualnie – dość powiedzieć, Ĺźe jego reinterpretacja chociaĹźby tytułowego dzieła Pietera Breugla Starszego (znanego bliĹźej chociaĹźby ze znakomitego filmu „Młyn i krzyĹź”, ktĂłry na marginesie serdecznie polecam) jest, cóş, niezwykle odległa od właściwie kaĹźdego znanego kanonu.

Nieodmiennie atutem twĂłrczości Joego Richardsona jest fakt, Ĺźe nie prĂłbował on wywaĹźyć szeroko otwartych drzwi, lecz postanowił całymi garściami czerpać z dorobku kultury europejskiej. KaĹźda scena pobudza intelektualnie i uświadamia na barkach jakich kolosĂłw – w tym jakĹźe licznych i niejednokrotnie na swĂłj sposĂłb zapomnianych – opiera się nasza cywilizacja. Choćby w imię pewnego dokształcenia się w tym zakresie warto sięgnąć po rzeczoną produkcję.

Śpiewać każdy może...

Niestety twĂłrca nie ustrzegł się wad pierwowzoru – The Procession to Calvary to wciąż pozycja dość krĂłtka, ktĂłra dla bardziej zaawansowanych graczy nie będzie stanowiła wyzwania, ktĂłre mogliby nawet odmierzać godzinami, lecz co najwyĹźej kwadransami rozgrywki. Co więcej, jeśli ktoś uznał się za dotkniętego w swych uczuciach (nade wszystko religijnych) przy Four Last Things, to stopień obrazoburstwa w przypadku rzeczonej pozycji uległ wręcz spotęgowaniu – zresztą nawet pod względem daty premiery, przypadającej na Wielki Czwartek – na ktĂłrego tle pythonowski „Ĺťywot Briana” jawi się jako niewinna igraszka.

The Procession to Calvary to pozycja niewątpliwie niebanalna, choć niejednokrotnie można sobie zadać pytanie o sensowność niektórych gagów. Jeden z pythonów przy okazji okrągłego jubileuszu wspomniał, iż oglądając się wstecz sugerowałby kolegom nieco większą powściągliwość w kpinie wymierzonej w niektóre tematy. I być może radę tą do serca winien sobie wziąć również Joe Richardson, bo porównywalnego talentu i śmiałości nie sposób mu odmówić.

Grafika 90% Muzyka 75% Grywalność 75% Ocena końcowa 80%

10 20 30 40 50 60 70 80 90 100 10 20 30 40 50 60 70 80 90 100

PLUSY niezwykła i zachwycajÄ ca oprawa humor i gagi absurdalne, lecz wewnętrznie logiczne zagadki cena

MINUSY za prosta przeraĹşliwie krĂłtka obrazoburczo przekracza granice niesmaku

Intel Dual Core 2.0 GHz, 4 GB RAM, karta grafiki 512 MB GeForce 9800 lub lepsza, 1 GB HDD, Windows Vista/7/8/10