Sunday Gold

Informacje o grze Nazwa gry: Sunday Gold Gatunek: przygodĂłwka Producent: BKOM Studios Cena: 99 PLN Recenzent: „FaultyGear” Ocena: 80%

Kiedy uwielbia się gry RPG trzeba się liczyć z tym, Ĺźe zagłębianie się w ich świat to niejednokrotnie całe dni wyjęte z Ĺźyciorysu. Nawet najbardziej liniowe jRPG wiążą się z długimi godzinami poznawania fabuły, świata, oraz grzebania się w grindzie i dodatkowych zadankach, jak kompletowanie bestiariusza czy zdobywanie sprzętu. Sunday Gold pokazuje jednak, Ĺźe moĹźna zrobić w ramach gatunku grę ktĂłra będzie „krĂłtko i na temat”.

W Londynie z niedalekiej przyszłości nie Ĺźyje się za wesoło. Bezdomność i bieda z jednej strony, a z drugiej bezkarność potężnych korporacji sprzyjają rozkwitowi przestępczości. W tej rzeczywistości wcielamy się we Franka Barbera – doświadczonego włamywacza, „współczesnego Robin Hooda”, prawdziwego profesjonalistę w swoim fachu… ale obecnie cierpiącego na dotkliwy brak kasy. Przyparty nieco w tej kwestii do muru spotyka się ze swoja kumpelą Sally Wheeler, ktĂłra twierdzi Ĺźe szykuje się potencjalna robota. Otóş z Sally skontaktował się Gavin Dorsey – były pracownik Hogan Industries. Gavin po utracie roboty postanowił się zemścić, planując wrĂłcić do swojego byłego miejsca zatrudnienia, by ukraść wraĹźliwe dane w celu późniejszego zarobienia na ich sprzedaĹźy. Cała trĂłjka rusza na łowy o zmroku, ale nawet najlepszy i najprostszy plan moĹźe wymknąć się spod kontroli, kiedy przeciwnikiem jest nieliczący się z ludzkim Ĺźyciem miliarder Kenny Hogan. Dorzućmy do tego jeszcze to, iĹź firma Hogana tworzy między innymi cyborgi bojowe z martwych psĂłw na uĹźytek miejscowej superbrutalnej wersji wyścigĂłw, zaś ich największym osiągnięciem jest tytułowy potworny Sunday Gold – potencjalni złodzieje mają się czego obawiać!

Tytułowy psiaczek, ale raczej nie daje się głaskać

Gra jest połączeniem eRPeGa z turową walką, z nieco przygodĂłwkowym podejściem do eksploracji świata. Mamy trzy postaci, kaĹźda z nieco innymi zdolnościami, jak to grach fabularnych. Nie mamy wprawdzie duĹźych drzewek rozwoju, ale dalej jest moĹźliwość przydzielenia po kaĹźdym awansie dwĂłch punktĂłw na ulepszenia. Postaci mają głównie umiejętności związane z walką (zdobywane wraz z kolejnymi poziomami), ale teĹź zdolności pasywne i takie przydatne do eksploracji. Tak więc odpowiednio Frank potrafi otwierać zamki, Sally jest wyjątkowo silna, zaś Gavin jest w stanie hakować urządzenia. KaĹźda z tych umiejętności jest opatrzona własną minigierką. Szczerze powiedziawszy, dość łatwych – no, moĹźe z wyjątkiem tej od Gavina. Na poziom trudności minigierek, oraz koszt ich inicjacji, wpływają właśnie poziomy pasywnych umiejętności, a ja rozwinęłam te juĹź na dzień dobry do maksimum.

Chwileczkę, ale o co chodzi z „kosztem”? Otóş, turowa jest nie tylko walka, ale teĹź eksploracja. KaĹźda postać ma domyślnie siedem punktĂłw akcji ktĂłre moĹźemy spoĹźytkować. MoĹźemy wydać ponad miarę, ale okupimy to mniejszą liczbą punktĂłw w następnej turze. Tylko kluczowe akcje kosztują punkty – przykładowo przeszukiwanie schowkĂłw. Samo przyglądanie się czy przejście do danego miejsca nie kosztuje nic. MoĹźemy zwiększyć naszą liczbę punktĂłw akcji zarĂłwno w trakcie eksploracji jak i walki, przy pomocy znalezionych przedmiotĂłw. Jest to przydatne, ale rzecz jasna ma często skutki uboczne.



OprĂłcz standardowych punktĂłw Ĺźycia oraz wspomnianych punktĂłw akcji, waĹźny jest jeszcze współczynnik opanowania. W miarę kolejnych tur sytuacja się zmienia, więc coś moĹźe pĂłjść nie tak – moĹźemy zostać zauwaĹźeni, patrol moĹźe znaleźć ślady naszej obecności… albo my moĹźemy znaleźć coś niepokojącego. W takich wypadkach moĹźemy zacząć tracić punkty opanowania, co moĹźe doprowadzić do negatywnych statusĂłw, nerwowości ktĂłra nadaje limit czasowy turom w walkach, lub nawet kompletnych atakĂłw paniki ciągnących za sobą konflikt w ekipie. Na szczęście moĹźemy odzyskać opanowanie dzięki przedmiotom lub pewnym akcjom, a nawet, jeĹźeli gra będzie łaskawa, gdy nastąpi zmniejszenie poziomu alarmu dzięki raportowi jakiegoś straĹźnika.

Gra broni się zarĂłwno w kwestii eksploracji i zagadek, jak i turowej walki. Wszystko to jest bardzo przyjemnie wykonane. Mamy teĹź czasem moĹźliwość wyboru tego jak chcemy podejść do np. przedostania się przez przeszkodę – czy chcemy zrobić to bardziej brutalnie, czy moĹźe uciec się do czegoś subtelnego. Warto jednak, niezaleĹźnie od obranych metod, starać się maksymalnie wykorzystywać nasze moĹźliwości ruchu w czasie tury do eksploracji – dodatkowe łamigłówki mogą zapewnić nam lepszy sprzęt i broń. Broni nie ma zbyt wiele – kaĹźda postać moĹźe mieć wyekwipowaną maksymalnie jedną broń białą i jedną palną. To jaką broń wybierzemy zaleĹźy nie tylko od jej statystyk, ale teĹź tego jak rozwijamy postać i tego jakie obraĹźenia chcemy zadawać. Istnieją cztery rodzaje obraĹźeń – obuchowe, cięte, przebijające i technologiczne. NiektĂłrzy przeciwnicy mogą być odporni na konkretne rodzaje, dlatego trzeba zadbać o róşnorodność, zwłaszcza, Ĺźe nasza trĂłjka bohaterĂłw moĹźe czasem musieć się rozdzielić.



KrĂłtkość gry moĹźe być plusem, zwłaszcza dla osĂłb cierpiących na chroniczny brak czasu. Niestety jednak, gra nie uniknęła pary problemĂłw wynikających z owej krĂłtkości. Fabuła i świat nie mają czasu na powaĹźniejsze rozwinięcie skrzydeł, nie ma co oczekiwać tu skomplikowanych relacji, wielu wzlotĂłw i upadkĂłw druĹźyny. Całość zawiera się w ledwie trzech rozdziałach i krĂłciutkim prologu będącym bardziej tutorialem niĹź czymkolwiek innym. Z jednej strony sprawia to wraĹźenie przeniesieni do gry historii na tzw. heist film, ale z drugiej nie wykorzystuje potencjału tkwiącego w historii i naszych antybohaterach, ktĂłrzy są całkiem sympatyczni i chciałoby się jeszcze z nimi trochę pobyć. W grze pojawiają się wątki ledwie liĹşnięte: długi Franka, nieudany skok sprzed dwĂłch lat, dzienna praca Sally, czy pewien „niestabilny” element postaci Gavina. Wydaje mi się, Ĺźe gra mimo wszystko skorzystałaby nieco na przedłuĹźeniu rozgrywki i rozwinięciu materiału.

Sunday Gold - recenzja