Uwypuklić jednak naleĹźy, iĹź zrozumienie wszystkich czy niemal wszystkich gagĂłw będzie niemal niemoĹźliwe – liczba nawiązań do kultury, popkultury, polityki mniej czy bardziej aktualnej, lecz na wskroś amerykańskiej (Al Gore!) jest doprawdy przytłaczająca. Momentami gracz nawet sobie nie uświadamia, Ĺźe właśnie powinien trzymać się brzucha ze śmiechu.

Caritas in veritate

Pozycja ta zgodnie z filmowymi kanonami jest rĂłwnieĹź obrazoburczo obrazoburczy – ciężko przeklinające dzieciaki są normą, autorzy nie lękają się Ĺźadnej świętości (dosłownie), wyśmiewają wszystko i wszystkich. NiektĂłre z tych ĹźartĂłw potrafią wzbudzić prawdziwy wybuch śmiechu, inne wprawiają w zakłopotanie bądĹş wręcz poczucie niesmaku.

Podkreślić naleĹźy rĂłwnieĹź fakt dobrej kinowej lokalizacji danego produktu – potencjalne wulgaryzmu czyni to siarczystszymi, lecz sama oryginalna angielszczyzna nie jest wolna od znacznych ilości slangu (takĹźe w wymowie), tak Ĺźe nawet osoba „fluentna” mogłaby mieć pewne trudności. Szkoda tylko, iĹź czasami do tłumaczenia wkradły się ewidentne błędy, jak choćby nakazujące nam przyciskanie lewego klawisza myszy, podczas gdy tak naprawdę powinien być prawy…

Nazikrowy to dopiero zapowiedĹş oryginalnego bestiariusza gry

Do gustu przypadła mi oprawa audiowizualna gry. Jak wspomniałem wcześniej, kreskĂłwkowa konwencja zdawała się tyleĹź oczywistością, co potencjalnym przekleństwem – jednakĹźe w istocie stała się ona błogosławieństwem. Pozwoliła ona zakamuflować absurdalność rzeczonej produkcji, stworzyć potencjalnie przyjazne pierwsze skojarzenie, i drugie, i trzecie… Podobnie rzecz się ma z muzyką – ta zasadniczo jest niewinna niczym…w sumie w tej grze nic nie jest niewinne. Dość wskazać, Ĺźe grzecznie towarzyszy ona graczowi w tle, jednocześnie niepostrzeĹźenie zapadając w pamięć.

Warto również podkreślić, że produkcja ta cechuje się bardzo niskimi jak na współczesnych przedstawicieli gatunku z kategorii AAA wymaganiami sprzętowymi. I w sumie jest to ze wszech miar logiczne, jej mechanika nie jest bowiem złożona bardziej niż pozycji sprzed dekady, zaś w epoce DVD i Blu-ray odtwarzanie cut-scenek nie powinno stanowić żadnego problemu.

Tak, nasze alter ego właśnie podglÄ da swoich rodzicĂłw

South Park: Kijek Prawdy okazał się dla mnie duĹźym pozytywnym zaskoczeniem – spodziewałem się prostackiego skoku na mĂłj portfel, tymczasem tenĹźe okazał się wręcz wyrafinowany i wysublimowany. Ocena końcowa jest więc moĹźe o pięć punktĂłw na wyrost (biorąc choćby pod uwagę fakt niĹźszego oszacowania takiego Pillars of Eternity), stanowi jednak nagrodę za fakt, Ĺźe powrĂłt do gry nie był obowiązkiem lecz wypływał z najszczerszego pragnienia frajdy. Czas po raz kolejny zabić Kenny’ego!

Grafika 90% Muzyka 75% Grywalność 85% Ocena końcowa 80%

10 20 30 40 50 60 70 80 90 100 10 20 30 40 50 60 70 80 90 100

PLUSY komizm sprawdza się jako cRPG oryginalność szeregu rozwiÄ zań wiele wyzwań moĹźna ukończyć na szereg sposobĂłw oprawa audiowizualna aĹź się prosi o wykonywanie zrzutĂłw ekranu rozsÄ dne jak na współczesne czasy wymagania sprzętowe lokalizacja kinowa

MINUSY niezbyt wygodne sterowanie potknięcia w tłumaczeniu majÄ ce wpływ na rozgrywkę czasami obrazoburcza na siłę

Core 2 Duo 2.0 GHz, 4 GB RAM, karta grafiki 512 MB (GeForce 8800 GT lub lepsza), 4 GB HDD, Windows XP(SP3)/Vista(SP2)/7(SP1)/8