Songbringer

Informacje o grze Nazwa gry: Songbringer Gatunek: action cRPG Producent: Wizard Fu Games Cena: 79,99 PLN Recenzent: Mateusz „Matis” Cholewiak Ocena: 70%

Gry „indie” od co najmniej kilku lat biją rekordy popularności. W zasadzie trudno się temu nurtowi dziwić. Od pewnego czasu gry z nazwijmy to „głównego nurtu” rzadko wprowadzają do świata rozrywki wirtualnej rozwiązania, ktĂłre moĹźna określić mianem innowacyjnych. Tymczasem gry niezaleĹźne, tworzone przez kilku – kilkunastoosobowe zespoły niejednokrotnie wprowadzają do skostniałej branĹźy powiew ekstremalnej świeĹźości – ktĂłry bardziej niĹź letnia bryza przypomina niewielki huragan. Oczywiście pośrĂłd gier „niezaleĹźnych” niezwykle łatwo jest trafić na produkty przereklamowane, wtĂłrne, czy teĹź zwyczajnie słabe. Jak wygląda sytuacja z Songbringerem?

Songbringer został wyprodukowany i wydany przez developera kryjącego się pod nazwą Wizard Fu, Inc. Wedle strony producenta za nazwą tą kryje się Nathanael Weiss, weteran branĹźy od ponad 20 lat. Jego ostatni produkt, Songbringer właśnie, opisywany jest przez samego producenta zwrotem, ktĂłry moĹźna przetłumaczyć jako „WyobraĹş sobie Legend of Zelda generowaną losowo, osadzoną w świecie zbliĹźonym do Gwiezdnych Wojen”. Dzięki uprzejmości GoG miałem moĹźliwość przetestować i zrecenzować wyĹźej opisaną produkcję. Gdyby miał zrecenzować grę w jednym słowie pokusiłbym się o zwrot „nieĹşle”. AĹź nieĹşle i tylko nieĹşle.



Zaczynając od strony technicznej – miałem pewne problemy z uruchomieniem gry. UwaĹźam jednak, Ĺźe wina leĹźy po stronie mojego komputera (ktĂłry ma wyĹźszą wartość historyczną niĹź materialną), jak i leciwego 32 – bitowego systemu operacyjnego. Szybkie przeszukanie sieci Internet wskazało na konieczność uzupełnienia pewnych bibliotek dla systemu operacyjnego. Po dokonaniu tych niezbyt wysublimowanych zabiegĂłw quasi-informatycznych mogłem cieszyć się grą.

Pierwszym, co rzuca się w oczy po uruchomieniu pozycji jest bardzo ładna grafika i piorunujący klimat. Oprawa graficzna została wykonana techniką, jaka według bardziej obytych w tej tematyce nazywać ma się „pixel art”. PowyĹźsze przywoływać ma na myśl gry z ubiegłego wieku, jakie mogliśmy oglądać na ekranach na przykład kineskopowych telewizorĂłw przy zabawie z konsolą NES, czy Atari 2600. Zabieg ten - względem mnie – odniĂłsł zamierzony skutek. Oprawa graficzna jest wykonana bardzo estetycznie i – co dość typowe dla produkcji tego typu – sprawia wraĹźenie ponadczasowej. Paradoksalnie, gry, ktĂłre dawno temu prĂłbowały udawać fotorealistyczne zazwyczaj nie wytrzymują konfrontacji z coraz to nowszymi produkcjami i z perspektywy czasu nie moĹźna ich uznać za estetyczne – w przeciwieństwie do gier, ktĂłre nigdy nie usiłowałyby być mimetyczne. W Songbringerze obok powierzchni jakie udają grafikę sprzed dwĂłch i pół do trzech dekad znaleźć moĹźna subtelne efekty graficzne, w tym świetlne, ktĂłre gdyby były moĹźliwe do przedstawienia w tamtej epoce, niechybnie doprowadziłby Ăłwczesnych graczy do zachwytu. JuĹź za ten styl gra na starcie uzyskała duĹźego plusa. Nie musi być fotorealistycznie, aby było bardzo ładnie.



Styl graficzny tworzy w Songbringer klimat. A ten jest oniryczny. Przypomina (troszeczkę) ten z Superbrothers sword & sworcery ep. Recenzowana gra serwuje nam tajemniczy świat po futurystycznej apokalipsie. Dzika przyroda (fauna oraz flora) nie przypominająca niemal tej ziemskiej, kontrastująca z grobowcami i podziemiami, ktĂłre łączą w sobie futurystkę sci-fi i elementy fantasy. Wszystko to daje wraĹźenie bardzo dziwnego, miejscami trochę niepokojącego snu. Gdybym był jurorem w wątpliwej jakości telewizyjnym show, to w tym miejscu zbierałbym się do ceremonialnego „Jestem na tak!”. Całość onirycznego klimatu podtrzymuje jeszcze przyzwoita muzyka elektroniczna.

Fabuła gry jest po jej uruchomieniu zagadką. Nasz bohater trafia na losowo generowaną planetę pełną niebezpieczeństw. Odnalezienie przez niego pewnego miecza rozpoczyna łańcuch doniosłych wydarzeń – dla całego świata. W odkrywaniu i eksploracji pomaga mu jego wierny towarzysz – latający konstrukt, ktĂłrego – w kontekście dalszych wydarzeń fabularnych – raczej nie moĹźna nazwać robotem, pomimo pozoru, Ĺźe nim jest. Fabuły nikt nie przedstawia nam na tacy, gracz musi sam zbierać jej strzępki z rozmĂłw z innymi postaciami, a takĹźe z retrospekcji, ktĂłre nawiedzają bohatera gry w niektĂłrych miejscach. Nie będę wdawał się w szczegóły – nie po to gra przewiduje dla gracza taki a nie inny „rytm” fabularny, aby moĹźna było natknąć się na streszczenie losĂłw bohatera w recenzji. Choć fabuła ostatecznie prezentuje się jak dla mnie jako lekki (ale tylko lekki) przerost formy nad treścią, to podana jest w sposĂłb jaki lubię. Kolejny plusik, choć mniejszy niĹź w sferze grafiki.

Songbringer - recenzja