W tym miejscu wypadałoby przedstawić czytelnikom czym w zasadzie jest Songbringer. Omawiana pozycja jest przedstawioną „z lotu ptaka” grą zręcznościową z pewnymi elementami gatunku „rougelike”. Główny bohater porusza się po w znacznej mierze losowo generowanej planecie starając się zebrać odpowiedni ekwipunek, zrozumieć o co w tym wszystkim chodzi, oraz – przemierzyć określoną liczbę podziemi, tocząc walki z dość niepokojącymi w swoim wyglądzie przeciwnikami. W eksploracji, i co nieco w walce pomaga mu jego sterowany przez AI – towarzysz. Gra przewiduje moĹźliwość wspĂłlnej gry z kolegą (ktĂłry wcieli się wĂłwczas w kompana protagonisty), choć nie testowałem jej w praktyce. Sterowanie jest bardzo proste. Choć gra w toku krĂłtkiego procesu konfiguracji za pomocą piktogramĂłw (przynajmniej ja to tak odbieram) sugeruje korzystanie z pada, to przy uĹźyciu samej klawiatury nie miałem większych problemĂłw ze sterowaniem. Postać w mojej ocenie zachowywała się responsywnie, nie odczuwałem w toku gry irytacji spowodowanej przez czynniki programowe, czy sprzętowe.

W toku naszej przygody przemierzamy świat generowany proceduralnie, kompletujemy ekwipunek, powiększamy ilość „serduszek” na pasku zdrowia (ktĂłre tutaj nazywane są odwagą) i przemierzamy kolejne podziemia walcząc z dość wymagającymi przeciwnikami, czy rozwiązując niekiedy zagadki logiczne. Kompletujemy ekwipunek, ktĂłry czyni bohatera silniejszym, oraz zwiększa jego moĹźliwości ofensywne i defensywne. Raz na jakiś czas walczymy z wyjątkowo silnymi przeciwnikami (tzw. bossami), przy czym gra w moim odczuciu nie wybacza błędĂłw – co jest typowe dla produkcji z lat 80-90 ubiegłego wieku. Wystarczy chwila dekoncentracji, czy złe wymierzenie odległości i musimy wracać do punktu kontrolnego. Kolejne obszary na mapie „zamknięte” są w formie pojedynczych ekranĂłw (kwadratĂłw), pomiędzy ktĂłrymi przechodzimy określonymi ścieĹźkami. Gra daje znam znaczną swobodę w eksplorowaniu świata, co rĂłwnieĹź moĹźe doprowadzić do sytuacji, w ktĂłrej – obierając zły kierunek podróşy – narazimy się na utrudnienie sobie rozrywki. Innymi słowy – nikt nas za rączkę prowadził nie będzie. Pewną pomocą pozostaje tutaj znajdująca się na ekranie gry mapa, ktĂłra oznacza symbolami najwaĹźniejsze lokacje. Oczywiście znaczenie symboli musimy poznać empirycznie, bo nikt ich nam nie wytłumaczy – co absolutnie nie jest wadą. W razie wirtualnego zgonu, jeśli nie gramy w trybie dla masochistĂłw trafiamy do ostatniego punktu w jakim doszło do automatycznego zapisu gry, a wszyscy przeciwnicy, ktĂłrych przenieśliśmy na „tamten” świat – powracają.



W tym miejscu dochodzimy do punktu zwrotnego niniejszej recenzji. Cała gra dawała mi uczucie jednego, wielkiego deja vu. Począwszy od pierwszych chwil w grze czułem się, jakbym grał w starusieńką Legend of Zelda po niewielkim tuningu, ale za to ze wszystkimi jej zaletami jak i – ograniczeniami. Recenzowana gra okazała się nie tylko stylizowaną na grę retro, ale – archaiczną w swojej mechanice. Jako, Ĺźe potrafię godzinami zagrywać się w róşne „starocie” to nie odbieram tego jako wady, po prostu mi to – nie przeszkadza. Tym niemniej cześć graczy i recenzentĂłw moĹźe odbierać to jako wadę i nie sposĂłb im się dziwić. Z drugiej strony sami twĂłrcy lojalnie nie ukrywali swoich inspiracji. Chciałby się rzecz „widziały gały co brały”.

Tym, co mi najbardziej przeszkadzało w toku rozrywki było pojawiające się od czasu do czasu poczucie lekkiej monotonii. System prowadzenia walki – pomimo pewnych modyfikacji związanych z ulepszeniami jakie moĹźemy uzyskać w toku gry – jest mocno powtarzalny. Pomimo tego, Ĺźe za sprawą generowania losowego map przy kaĹźdorazowej „nowej grze”, kaĹźda kolejna rozpoczęta od nowa partia powinna odbiegać od poprzedniej, na chwilę obecną nie miałbym ochoty po raz kolejny podchodzić do tego tytułu – choć moĹźe to ulec zmianie, gdyĹź developer zapowiedział garść ulepszeń do swojego tytułu, ktĂłre mają zostać podobnieĹź nieodpłatnie wprowadzone w następnej „łatce”. Pozostając w sferze systemu generowania map – jest on bardzo ciekawy. Zaczynając „nową grę” musimy wpisać słowo – a raczej nie tyle słowo, co sześć liter. PowyĹźsze doprowadzi do wygenerowania jednego z wielu proceduralnych światĂłw . Z tego co rozumiem, jeśli inny gracz wpisze słowo (bądĹş niepowiązanych logicznie ze sobą 6 znakĂłw) takie same jak my – otrzyma na swoim komputerze zbieĹźny świat. PoszczegĂłlne światy róşnią się choćby ułoĹźeniem punktĂłw kluczowych, zawartością sklepĂłw i znajdziek. Tak więc siłą rzeczy jedne ze światĂłw mogą okazać się trudniejsze od innych. Z czasem, gdy społeczność gry się rozszerzy (a do czego niechybnie dojdzie) być moĹźe dowiemy się, ktĂłry z wygenerowanych światĂłw jest najlepszym z moĹźliwych (niczym u Leibniza).



PowyĹźszy wywĂłd moĹźe sprawiać wraĹźenie, Ĺźe gra mi się nie podobała – przy czym z gĂłry wskazuję, Ĺźe będzie to wraĹźenie błędne, gdyĹź przy grze bawiłem się dość przyzwoicie. Tym niemniej, jeśli ktoś będzie chciał ją przetestować, to polecam poczekać na znaczną obniĹźkę cen, albo na to, aĹź trafi do jakiegoś „bundla”. Recenzowana gra moĹźe być miłą przygodą zarĂłwno dla młodych graczy, jacy nie poznali nigdy serii Legend of Zelda (a ktĂłrych nie zrazi archaiczny charakter gry) jak i dla miłośnikĂłw gier retro. Jednocześnie zdaje sobie sprawę, Ĺźe nie kaĹźdemu będzie odpowiadała – jednak bądĹş co bądĹş specyficzna konwencja graficzna, oraz dość historyczna mechanika, mogą odrzucać, stąd teĹź gra ta moĹźe być skrajnie róşnie odbierana przez róşnych graczy. Omawiana produkcja wybija się nieco ponad przeciętność, ale nie sądzę, abym miał przy niej spędzić dziesiątki czy setki godzin.

Bardzo dziękujemy serwisowi GOG.com za udostępnienie kodu recenzenckiego w celu umożliwienia powstania niniejszego tekstu - https://www.gog.com/game/songbringer

Grafika 75% Muzyka 60% Grywalność 65% Ocena końcowa 70%

10 20 30 40 50 60 70 80 90 100 10 20 30 40 50 60 70 80 90 100

PLUSY klimat oprawa wizualna fabuła (zasadniczo) swoboda w eksploracji świata

MINUSY to juĹź było nieco przerost formy nad treściÄ monotonna

Intel Pentium IV 1 GHz, 1 GB RAM, karta grafiki Intel HD lub lepsza, 1 GB HDD, Windows 7