Tak naprawdę tutaj w pełni dostrzegamy powrĂłt do korzeni i piękno rozgrywki związane z ogromną ilością ścieĹźek i rozwiązań. KaĹźda ze stron to nie tylko inni przyjaciele, postaci kluczowe czy ekwipunek, ale to takĹźe całkowicie inna linia fabularna, questy dodatkowe czy ścieĹźka rozwoju bohatera, ktĂłrych razem mamy 3, adekwatnie do liczby nacji. I tak o to opowiadając się po stronie bandytĂłw czeka nas usłana niekoniecznie róşami droga myśliwego, skupiającego się na walce w zwarciu oraz na wykorzystywaniu broni dystansowych. Przy wyĹźszym stopniu zaawansowania moĹźemy przystąpić do zabawy w prymitywnego czarodzieja, ale wydawanie setek złota na magiczne zwoje (bo tylko tych moĹźemy uĹźywać będąc bandytą) mija się tak naprawdę z celem. Chcąc korzystać z naprawdę potężnej magii powinniśmy się zatem udać do wulkanicznej twierdzy (ktĂłra zrobiła na mnie piorunujące wraĹźenie, ale o tym za chwilę) w celu rozpoczęcia szkolenia magicznego. Pewnego rodzaju połączenie obu ścieĹźek stanowi zostanie wojownikiem inkwizycji. Jest to coś w rodzaju paladyna z części II serii Gothic czy wojownika starego obozu (będącego pod opieką magĂłw ognia) z części pierwszej, czyli ktoś kto potrafi zarĂłwno korzystać z magii (bardziej zaawansowanej niĹź ta bandytĂłw, ale o wiele niĹźej rozwiniętej od tej dostępnej dla uczniĂłw twierdzy), jak i nienajgorzej sobie radzi w zwarciu (inkwizycja jest wyposaĹźona w kostury bojowe, ktĂłre z czasem moĹźemy wymieniać na lepsze – jest to jedna ze „świętych zasad” inkwizycji uniemoĹźliwiająca korzystanie z innej broni białej takiej jak miecze czy topory). Ciekawym zabiegiem jest niezauwaĹźalne na pierwszy rzut oka zastosowanie wyjątkowo wymyślnego poziomu trudności, co jest szczegĂłlnie zauwaĹźalne zaraz po podjęciu decyzji gdzie chcemy dołączyć. Na bagnach większość zadań będzie polegała na zręczności i „obiciu komuś mordy” (cytując jednego z członkĂłw moczar). Wstępując do magicznej twierdzy natomiast musimy się przygotować się na rozwiązywanie zagadek i zadania nieskupiające się w 100% na walce, trening jest tu zaledwie dodatkiem, a my zajmujemy się przede wszystkim pogłębiając wiedzy magicznej. Niemniej ciekawe zajęcia czekają nas w mieście portowym, tu z kolei od wojownikĂłw inkwizycji dostajemy zadania iście wywiadowcze, w ktĂłrych wytężymy nie tylko swoje szare komĂłrki, ale takĹźe palce operujące myszką podczas walki.



Risen niesie za sobą wiele nowości, ktĂłrych Gothic nie posiadał. Nieco bardziej rozwinięty jest teĹź „system wirtualnego teatru”. Sięgając pamięcią do historii bezimiennego w Khorinis moĹźemy sobie przypomnieć, Ĺźe stosunek innych do naszej osoby był zaleĹźny przede wszystkim od reputacji (no chyba Ĺźe komuś wyrządziliśmy krzywdę). Tu zaś kaĹźda postać ma o nas zdanie wyrobione całkowicie indywidualnie, dlatego teĹź moĹźe zdarzyć się sytuacja taka, Ĺźe na 10 nienawidzących nas inkwizytorĂłw trafi się jeden czujący do nas sympatię.

Odwiedzane przez nas lokacje są wykonane z największą starannością. Zarówno miasto portowe czy obóz na bagnach mają swój urok i swoją własną, unikatową konstrukcję. Największe wrażenie zrobiła na mnie jednak wulkaniczna twierdza usytuowana na szczycie górskim. Mistyczne labirynty, przepiękne widoki i wyjątkowe połączenie technologii z magią i naturą naprawdę robią wrażenie. Bardzo ładnie wygląda również sama wyspa. Zwiedzając ją natrafimy na bardzo zróżnicowane tereny zaczynając wędrówkę od gór, na kolorowych dżunglach kończąc.

Od strony technicznej gra z jednej strony zaskakuje, a z drugiej strony zawodzi na całej linii. OgĂłlnie rzecz biorąc wygląda bardzo ładnie, a muzyka świetnie współgra z tym co oglądamy na ekranie. ŚcieĹźka dĹşwiękowa jest bowiem zrobiona w starym, dobrym stylu pierwszego Gothica dając wraĹźenie ciągłego napięcia i niepokoju. Problem w tym, Ĺźe autorzy obiecywali nam rewolucję graficzną i produkt przygotowany w technologii HDR, ktĂłrej tutaj w Ĺźadnym wypadku nie dostrzegamy. Tekstury moĹźe i są ostre, efekty bardzo ładne (chociaĹź mam pewne zastrzeĹźenia do „płaskich” fal wodnych), a zjawiska pogodowe robią wraĹźenie (szczegĂłlnie burze), ale Ĺźadnego High-Definition tu nie ma.



Oczywiście nie ma róşy bez kolcĂłw i na niespełnionych obietnicach graficznych lista wad się nie kończy. Program daje plamę przede wszystkim w systemie walki, co szczegĂłlnie odczują fani pierwszych dwĂłch odsłon Gothica gdzie był on systemem bardzo skomplikowanym. Tu natomiast twĂłrcy poszli za bardzo w zręcznościową stronę, dlatego teĹź potyczki odbywają się na zasadzie „trzech kliknięć lewego przycisku myszki i jednego kliknięcia prawego przycisku myszki”, co w znacznym stopniu odbija się na poziomie trudności rozgrywki, ktĂłry jest zdecydowanie za niski. Grając na najwyĹźszym stopniu trudności, mimo kiepskiego oręża i niskiego poziomu postaci bez problemu pokonywałem tzw. „obozowe grube ryby” będące postrachem wszystkich innych postaci. Podobna sytuacja była z róşnej maści kreaturami, ktĂłre mimo swoich gabarytĂłw padały pod moim ostrzem niczym muchy pozostawiając bezimiennego bez Ĺźadnych zadrapań. Na ostrą krytykę zasługuje rĂłwnieĹź końcowy przeciwnik. Walcząc z nim miałem wraĹźenie, Ĺźe gram w produkcję zręcznościową, a nie grę z kategorii RPG.

Risen nie ustrzegł się kilku błędów, aczkolwiek nieoficjalnie zaciera czarny ślad jaki pozostawiła na serii Gothic część trzecia. Cieszy przede wszystkim fakt, że wersja premierowa nie posiada katastrofalnej ilości błędów umożliwiając przyjemną rozgrywkę. Mimo że nie stanowi on pełnoprawnej kontynuacji serii, to warto w niego zagrać chociażby ze względu na sympatię do serii. Grę polecam przede wszystkim fanom Gothica, choć zaznaczam, że reszta graczy również spędzi miłe chwile przy tym tytule.

Grafika 80% Muzyka 85% Trudność 35% Grywalność 90% Ocena końcowa 80%

10 20 30 40 50 60 70 80 90 100 10 20 30 40 50 60 70 80 90 100

PLUSY stary dobry Gothic w nowym wydaniu ścieżka dźwiękowa klimat fabuła (sposób jej przedstawienia)

MINUSY system walki zręcznościowa końcówka zbyt niski poziom trudności

Core 2 Duo 3 GHz, 2 GB RAM, karta grafiki 512 MB (GeForce 8800 lub lepsza), 2.5 GB HDD, Windows XP/Vista.