Horizon: Zero Dawn

Informacje o grze Nazwa gry: Horizon: Zero Dawn Gatunek: cRPG Producent: Guerrilla Games Cena: 179,99 PLN Recenzent: Piotr „Klemens” Kociubiński Ocena: 85%

Rok 2020 kaĹźe nam z nieco większym zastanowieniem spojrzeć na perspektywy rozciągające się przed rodzajem ludzkim – bynajmniej nie tylko koronawirus, lecz rĂłwnieĹź wyraĹşnie cieplejsza zima, jak teĹź gigantyczne poĹźary szalejące w róşnorodnych zakątkach świata poddają pod refleksję pytanie, czy aby nie zbliĹźamy się do pewnego punktu przesilenia, po ktĂłrym wszystko gotowe jest runąć, skutki tego zaś mogą być niewyobraĹźalne. Katastrofalne dla ludzkości, lecz moĹźe niekoniecznie dla samej przyrody. Taki świat zamieszkuje Aloy – główna bohaterka Horizon: Zero Dawn.

Poznajemy ją juĹź „od pieluch”, momentu jej swoistej inicjacji, odkrywając, Ĺźe cechuje ją pewne tajemnicze pochodzenie skutkujące statusem wywołańca. W konsekwencji niejako z konieczności od najwcześniejszego dzieciństwa zaprawiała się ona tropieniu oraz polowaniu, cechując się atletyką oraz wygimnastykowaniem, ktĂłrego pozazdrościć by jej mogli złoci medaliści igrzysk olimpijskich.

Motyw tyleż powtarzalny, co niemal zawsze piękny

Akcja gry rozgrywa się w świecie dość pierwotnym, rządzącym się prawami plemiennymi, tylko punktowo natykając się na bardziej „zaawansowane” formacje społeczne w postaci miast, częściej zaś tylko nieco większych przysiółkĂłw. Jest tylko jedno „ale” – są nimi maszyny, swego rodzaju cyborgi, ktĂłre stanowią wyrazisty dowĂłd przeszłości, ktĂłra została zapomniana, ale teĹź i podstawowe zagroĹźenie.

Stworzenia te są wyraĹşnie stylizowane na dinozaury (jakkolwiek nie wszystkie), zachowują się w sposĂłb wybitnie zwierzęcy, lecz z reguły zostały w ten czy inny sposĂłb „podrasowane” – zioną ogniem bądĹş chłodem, plują kwasem bądĹş rażą elektrycznością. Wszystko jednak ma swoją cenę, z reguły bowiem cierpią na specyficzne nadwraĹźliwości, ktĂłrych wykorzystywanie niejednokrotnie stanowi nawet nie preferowaną, co jedyną drogę do sukcesu w bezpośrednim starciu z nimi.

Piękna w tej grze jednak nie zabraknie

Opowiadana historia jest dość spójna, jakkolwiek nie rozwiewa wszystkich wątpliwości i zagadek. Pomimo jej liniowej struktury gracz raczony jest również szeregiem aktywności pobocznych. Nie są to tylko questy (choć także), lecz różnorakie wyzwania czasowe i zręcznościowe, miłośnicy kolekcjonerskiego zbieractwa także winni się czuć usatysfakcjonowani. Co więcej, są one dość różnorodne, w konsekwencji czego trudno o monotonię rozgrywki.

Czasami jednak gracz natknie się na takie bądĹş inne nielogiczności, choć autorom oddać naleĹźy, iĹź z reguły są one dość zręcznie zakamuflowane i niekoniecznie rzucają się w oczy. Ot, tytułem przykładu raz w czasie misji zostałem fabularnie zmuszony do konfrontacji z dwoma „niemilcami”. TwĂłrcom jednak nie przyszło do głowy, Ĺźe za dane zadanie zabiorę się juĹź po znaczącym rozwinięciu własnej postaci, między innymi posiadłszy umiejętność tzw. zdominowania danego gatunku. W konsekwencji zniszczyłem tylko jednego antagonistę, drugiego zaś trwale „ujeĹşdziłem”, jednakĹźe dla pchnięcia fabuły naprzĂłd i tak musiałem go następnie celowo zniszczyć, choć wszak juĹź nie stanowił zagroĹźenia.

Czy wspominałem już o pięknie?

Trochę doskwierała mi rĂłwnieĹź dość ograniczona liczba interakcji. Nasza bohaterka moĹźe się bowiem wspinać tylko w ściśle określonych miejscach, sztucznie oznaczonych pewnymi wypukłościami bądĹş (żółtymi) uchwytami. Przy całym jej wygimnastykowaniu – umoĹźliwiającym nawet bieganie po linach – zadziwia jej nieporadność w skakaniu po skałach sięgających niejednokrotnie jedynie do kolana, wynikająca jedynie z faktu, Ĺźe twĂłrcy nie przewidzieli w danym miejscu stosownego punktu zaczepienia. Nie da się ukryć, iĹź stanowi to bezpośredni skutek pierwotnie konsolowego przeznaczenia danego tytułu – a w konsekwencji ograniczenia liczbą przyciskĂłw właściwą dla pada.

Horizon: Zero Dawn - recenzja