Final Fantasy XV

Informacje o grze Nazwa gry: Final Fantasy XV Gatunek: jRPG Producent: Luminous Productions Dystrybutor: Cenega S.A. Cena: 179,99 PLN Recenzent: Piotr „Klemens” Kociubiński Ocena: 70%

Są produkcje, ktĂłre uchodzą za reprezentatywne dla całego nurtu. Często jest to opinia krzywdząca dla ogółu, niejednokrotnie sprzeczna nawet z zamierzeniami „beneficjentĂłw” danej renomy, walka z takową opinią przypomina jednak prĂłby zawrĂłcenia rzeki. Za tego rodzaju „reprezentanta” japońskich wariacji na temat gier cRPG nie sposĂłb jednak nie uznać serii Final Fantasy, i to pomimo utyskiwań miłośnikĂłw róşnorakich Zeld etc. Nic więc dziwnego, iĹź cykl ten doczekał się odsłon opatrzonych liczbami z przedziału „nastek”. Czy potrafią one jednak współcześnie zaoferować cokolwiek nowego?

Stare prawidło głosi - sÄ cycki, rośnie sprzedaĹź (i podatność na wykonywanie zrzutĂłw ekranu)

Akcja Final Fantasy XV rozgrywa się w specyficznym świecie, o którym właściwie każdy użytkownik mógłby powiedzieć, iż skądś go już zna. Z jednej strony postaci noszą stroje właściwe dla choćby warszawskiej ulicy (jakkolwiek bliżej centrum), przynajmniej w zakresie materiałów, poruszają się samochodami bądź pociągami. Z drugiej jednak walczą one tak z wykorzystaniem broni palnej, jak i różnorakiego oręża ręcznego, w postaci mieczy, katan tudzież sztyletów.

Jakby tego było mało, główny bohater jest oficjalnie księciem, bynajmniej nie z monarchii konstytucyjnej, i posługuje się magią, natykając się na swej drodze na przerośnięte pająki, szkielety oraz jeszcze bardziej przerośnięte gady, nie zapominając o różnorakich bogach. W końcu, mamy do czynienia z latającymi pojazdami, których poruszanie bardziej opiera się na jakowejś antygrawitacji niźli sile nośnej, dane nam będzie również walczyć z czołgami czy mechami, jak tez uchylać się przed strzałami laserów. Chyba trudno by było o większy kolaż, czyż nie? I bardziej japoński?

Usatysfakcjonowani powinni być miłośnicy ładnych widoków - wszelakich

W trakcie pierwszych kilku godzin zabawy gra łudzi uĹźytkownika potencjalną swobodą, oferując mu szereg aktywności pozostających poza nurtem głównej fabuły – moĹźemy więc oddać się iście wiedĹşmińskim zleceniom, moĹźemy rĂłwnieĹź poszukać nowych części do naszego auta, w końcu moĹźna oddać się urokom chociaĹźby wędkarstwa. Sęk w tym, iĹź dość szybko uświadamiamy sobie, iĹź padliśmy ofiarą złudzenia i tak naprawdę mamy do czynienia z potiomkinowską wioską, pod ktĂłrej warstwą nie kryje się niemal nic. Ot, wspomniany samochĂłd moĹźemy pomalować w taki czy inny sposĂłb, lecz juĹź nie zmienić go na inny model, liczba zadań pobocznych jest zaś bardzo mocno ograniczona, moĹźemy teĹź zapomnieć o autentycznej swobodzie przemieszczania się, albowiem co i rusz natrafimy na taką czy inną, lepiej bądĹş gorzej zakamuflowaną barierę, powierzchnia zdatna do rzeczywistej eksploracji stanowi zaś tylko nieznaczny ułamek tej właściwej dla tytanĂłw roleplay’owego gatunku.

Tutaj jednak naleĹźy oddać autorom, Ĺźe dotyczy to „pierwotnej” wersji danego tytułu, albowiem autorzy podejmowali szereg krokĂłw ukierunkowanych na rozbudowę ich tytułu. Pomijając fakt pojawienia się kilku „w-miarę-pełnoprawnych” dodatkĂłw DLC, wzbogacili oni swe dzieło (ba, wciąż to czynią!) o szereg tzw. eventĂłw, swego rodzaju questĂłw czasowych, porzucających zupełnie wątek główny i pozwalających nam eksplorować światy zupełnie poboczne.

W tym roku nie ma co liczyć na nagrodę Greenpeace'u

Sam wątek główny nie jest w mej ocenie specjalnie absorbujący, przynajmniej na tle nawet nie tytanĂłw gatunku, co i całej serii. Niby rozpoczyna się on hitchcockowskim trzęsieniem ziemi, lecz tak naprawdę przewidywalnym juĹź od pierwszych sekund. Później opowieść nieco przyspiesza, zyskuje na dynamizmie, następuje to jednak w typowy dla przeciętnych produkcji animacji z Kraju Kwitnącej Wiśni – postacie hamletyzują, ronią łzy bez skrępowania i zapewniają o swych afektach wykrzyknieniami, wychodząc z załoĹźenia, iĹź bez takowych uczucia nie mają miejsca. Nie oznacza to bynajmniej, iĹź nie cenię sobie kultury wyrazu właściwej dla Nipponu, lecz w przypadku FFXV daleko jej do wyrafinowania dzieł Kurosawy, czy choćby legendarnej siĂłdmej odsłony serii.

Final Fantasy XV - recenzja