Erica

Informacje o grze Nazwa gry: Erica Gatunek: przygodĂłwka Producent: Flavourworks Cena: 39 PLN Recenzent: Piotr „Klemens” Kociubiński Ocena: 70%

Mało kto współcześnie pamięta jak wielkim przełomem dla procesu tworzenia gier było upowszechnienie nośnikĂłw laserowych, pozwalających gromadzić monstrualną – wobec wcześniejszych standardĂłw – objętość danych. Początkowo obrodziło to róşnorakimi tworami gropodobnymi opierającymi się w znacznej mierze na filmach aktorskich, gdy rola uĹźytkownika sprowadzała się w istocie do wskazania ścieĹźki, ktĂłrą miał podążyć główny bohater, co wiązało się z obejrzeniem kolejnej scenki. Jakość tychĹźe produkcji z reguły była miałka i gatunek szybko wymarł, po dzień dzisiejszy przypominając o sobie tylko w odstępach właściwie liczonych w latach. Nie oznacza to jednak, iĹź został on w ogĂłle zapomniany przez wydawcĂłw, czego przykładem jest chociaĹźby Erica.

Już na wstępie należy zauważyć, że jest to tytuł jak najbardziej profesjonalny, może nie raczący gracza mainstreamowymi aktorami z bogatym portfolio, żadnego z nich jednak nie sposób uznać za amatora-naturszczyka (no, może poza dziecięcą główną bohaterką, która z natury rzeczy nie mogła się cechować dużym doświadczeniem ani solidnie wypracowanym warsztatem). Dotyczy to zresztą każdego technicznego elementu sztuki filmowej, a więc również zdjęć, montażu czy scenografii bądź charakteryzacji.

Głodna? Na co czekasz?!

Historia opowiadana przez twĂłrcĂłw jest dość mroczna, jakkolwiek towarzyszą jej ujęcia pogodne, moĹźe nie rozrywkowe, lecz pozwalające wytchnąć. Gracz jednak ani przez moment nie ma jednak wątpliwości, iĹź ma do czynienia nie tyle nawet z kryminałem, co thrillerem z pogranicza horroru – trup bowiem ścieli się gęsto…

Uporanie się z linią fabularną wymaga około półtoragodzinnego zaangaĹźowania, przy czym poznanie wszystkich zakończeń, jak teĹź wątkĂłw pobocznych wymaga kilku podejść. Niestety tak naprawdę fabuła jest mocno liniowa i zdecydowana większość wydarzeń zaistnieje tak czy owak, a rola gracza tak naprawdę sprowadza się do tego, czy będzie miał on krew na rękach (i w jakiej ilości), czy teĹź zachowa swego rodzaju niewinność do samego końca. Autorom nie udało się ustrzec uĹźytkownika przed wraĹźeniem „boskiej machiny”, tak iĹź kaĹźde kolejne podejście jest coraz większym rozczarowaniem…

Czasami jednak groziłaby nam niestrawność

Autorom zabrakło rĂłwnieĹź wyrozumiałości wobec bardziej zdeterminowanego gracza, nie zaimplementowali oni bowiem mechanizmĂłw będących pewnym standardem gatunku, jak chociaĹźby moĹźliwości wyboru inicjowanego rozdziału czy powrotu do fabularnego „rozgałęzienia”. Skutkuje to sztucznym „spulchnieniem” czasu rozgrywki, co w istocie jednak budzi irytację i pozwala dostrzec wielość konstrukcyjnych próşni niĹşli słuĹźy immersji.

Atutem gry jest niewątpliwie muzyka, zwłaszcza ze specyficznym motywem przewodnim, sprawiającym wraĹźenie zasięgniętego z muzyki popularnej, stanowiącym jednak oryginalny wkład Austina Wintory’ego, znanego chociaĹźby z Journey czy trylogii The Banner Saga. Samo udĹşwiękowienie rĂłwnieĹź reprezentuje sobą stan powyĹźej średniej właściwej dla tej dziedziny sztuki.

Wróżka-zębuszka?

Erica to ciekawy przedstawiciel gatunku, niezdolny jednak przełamać stereotypowych opinii na jego temat. Pozycja ta jest ze wszech miar profesjonalna, wolna od częstych przywar właściwych dla tak zwanego FMV, acz trudno ją uznać za prawdziwie interaktywne doświadczenie. Jest to raczej punkt wyjścia dla dalszego rozwoju gatunku niźli nowy właściwy dlań kanon.

Grafika 80% Muzyka 85% Grywalność 65% Ocena końcowa 70%

10 20 30 40 50 60 70 80 90 100 10 20 30 40 50 60 70 80 90 100

PLUSY klimat gra aktorska subtelna muzyka kilka rozdroĹźy umiarkowana cena

MINUSY dość niewielkie replayability (pomimo kilku odmiennych zakończeń) deus ex machina

PS4