Deponia Doomsday

Informacje o grze Nazwa gry: Deponia Doomsday Gatunek: przygodĂłwka Producent: Daedalic Entertainment Dystrybutor: Techland Cena: 59,99 PLN Recenzent: Piotr „Klemens” Kociubiński Ocena: 80%

Cykl Deponii był dla mnie jednym z najprzyjemniejszych doznań w ostatnich latach, budując w moich oczach wielkie uznanie dla studia Daedalic Entertainment – na ktĂłrego renomę składają się rĂłwnieĹź inne pozycje – stanowiąc połączenie wciągającej fabuły, smakowitego poczucia humoru (czasem wyrafinowanego, przy innej okazji germańsko rubasznego, acz niepozbawionego dystansu i inteligencji), pięknej oprawy audiowizualnej oraz satysfakcjonującego poziomu wyzwania. Niebanalne zakończenie serii takĹźe nie pozwalało przejść obok siebie obojętnie – tak więc w ramach tyleĹź marketingowej oczywistości, co i psikusa spłatanego fanom, twĂłrcy powaĹźyli się na kontynuację.

Deponia Doomsday zgodnie z tytułem zaczyna się kompletną zagładą – co od razu uświadamia miłośnikom serii, Ĺźe bynajmniej nie będą mieli do czynienia ze zwykłym „odcinaniem kuponĂłw”. Paradoksalnie jednak elementy zręcznościowe na samym początku mogą sprawić niekorzystne wraĹźenie, mimo Ĺźe jak się okaĹźe później, są one kompletnie niereprezentatywne. Niemal kaĹźdorazowo moĹźna je takĹźe pominąć bądĹş teĹź nie stanowią one Ĺźadnego wyzwania.

Miłośnicy twĂłrczości Daedalic Entertainment będÄ zachwyceni

Gracz dość szybko uświadamia sobie, Ĺźe idĂŠe fixe przyświecającą całej pozycji jest koncepcja podróşy w czasie. W ten oto sposĂłb stają oni przed nadzieją na odmianę losĂłw Rufusa oraz Goal, umoĹźliwiając im połączenie się. Na przeszkodzie jednak staje kolekcja kieliszkĂłw Toni oraz… róşowy słoń. Prawda, Ĺźe moĹźna było się tego spodziewać?

Gra jak zwykle skrzy się od aluzji i nawiązań do popkultury, mają one jednak nienachalny charakter, nie jestem nawet przekonany, czy sam wyłapałem wszystkie tego rodzaju „mrugnięcia okiem”. Z uznaniem naleĹźy takĹźe się odnieść do dbałości twĂłrcĂłw o szczegóły, ktĂłre czasami potrafią odciągnąć uwagę gracza od wątku głównego, by wskazać chociaĹźby na Goal co chwilę poprawiającą ułoĹźenie sukni ślubnej na piersiach (to oczywiste, Ĺźe męski recenzent musiał to wyłapać).

Nieustannie coś nowego, a i melodia w tle tak jakby znana

Jak to typowe dla produkcji Daedalic, w grze występują też elementy niemające żadnego związku z fabułą, by wskazać na steamowe osiągnięcia, czy też poszukiwania ukrytych kapeluszy, właściwe dla gier reprezentujących sobą (pod)gatunek hidden object. Zabawy te można bez żadnego uszczerbku zignorować, ale i tak gracz odczuwa od czasu do czasu pragnienie zmarnowania nań swojego czasu.

Oprawa wizualna gry pozostała nieodmiennie utrzymana w tonacji ciepłych kolorów, nawet przedstawiając zmrok twórcy nie omieszkali wrzucenia gdzieś intensywnego różu etc. Mogłoby to kierować całą produkcję w stronę kiczu, niemniej jednak jest to płonna obawa, artyzm cechuje bowiem każde pociągnięcie wirtualnego pędzla.

Dobrze, Ĺźe to nie o nas - maszyny budowlane nie sÄ nasza tematykÄ

Rozczarowała mnie z kolei muzyka – Ĺźaden z wątkĂłw muzycznych nie zapada szczegĂłlnie w pamięć, z wyjątkiem tych, ktĂłre gracz uświadczył juĹź wcześniej. Nie oznacza to bynajmniej, by dĹşwięki dobiegające z głośnikĂłw raziły uszy, nie potrafią one jednak wzbudzić zachwytu.

Deponia Doomsday okazała się godna odsłoną cyklu, nie podważając w jakimkolwiek zakresie wagi poprzedniczek, mogąc pełnić rolę ostatecznego zakończenia, ale zarazem stwarzając nadzieję na przyszłość. Paradoks? Owszem, i to doprawdy stanowi kolejne potwierdzenie klasy twórców.

Grafika 85% Muzyka 70% Grywalność 90% Ocena końcowa 80%

10 20 30 40 50 60 70 80 90 100 10 20 30 40 50 60 70 80 90 100

PLUSY fabuła pomimo łamańcĂłw daje radę wszechobecne aluzje niebanalność humor i komizm niemal brak elementĂłw zręcznościowych (wszystkie moĹźna teĹź pominÄ Ä‡) niczego nie zepsuto

MINUSY muzyce brak pazura trochę zbyt mało łamigłówek

Dual Core 2 GHz, 2 GB RAM, karta grafiki 512 MB GeForce 9400/Radeon HD 3400 lub lepsza, 3.2 GB HDD, Windows Vista(SP1)