Jedna szczególnie irytująca walka skonfrontowała postać z przeciwnikiem, który otrzymywał dodatkowe tury za każdym razem, gdy jego słudzy byli atakowani. Mimo że pokonanie go za drugim podejściem było możliwe, było to frustrujące na tyle, że strategia została odłożona na bok, a celem stało się jak najszybsze ukończenie tej części historii. Chociaż walka była opcjonalna, stanowiła część zadania towarzysza Psykera Idry.



W międzyczasie bitwy na statkach stają się coraz bardziej ekscytujące, w miarę zdobywania nowych sojuszników i lepszego sprzętu, ale wyzwanie zaczyna zanikać. Nie jest to negatywne, ale Rogue Trader miał trudności z osiągnięciem idealnej równowagi, która pozwoliłaby graczowi czuć się stale rozwijającym się i usatysfakcjonowanym. Mimo że starcia były emocjonujące, ich przedłużanie bywało męczące.

Pomimo pewnych wahnięć, Rogue Trader zawsze dostarczał imponujących scenerii. Większość gry przenosi uczestników do ludzkich światów, gdzie mogą doświadczyć zapachu brudu i zanieczyszczenia, tak charakterystycznego dla miejsc jak Footfall. Porównując to z pokładem statku kosmicznego, którego gotycka i industrialna estetyka sprawia, że wydaje się on majestatyczny i przytłaczający, uzyskuje się imponujący kontrast między lokalizacjami.



Część tej atmosfery zawdzięcza swoją gwiezdną aurę muzyce i ogólnemu projektowi dźwiękowemu. Motyw statku kosmicznego wyróżnia się szczególnie dzięki niskiemu chórowi, który nadaje mu niepokojący charakter. Inne utwory delikatnie rozbrzmiewają w tle lub wykorzystują dźwięki otoczenia, ale wszystkie są starannie zaprojektowane dla każdej sceny.

Chociaż styl graficzny Rogue Trader skutecznie buduje nastrojową oprawę, brakuje mu jakości tekstur, co jest szczególnie frustrujące podczas akcji. Wydajność gry bywa zaskakująco niestabilna na przyzwoitym komputerze do gier, a liczba klatek na sekundę często spada poniżej 60, nawet przy włączonym DLSS. W przypadku tego typu gry nie jest to wielka wada, ale nigdy nie jest przyjemnie doświadczać nagłych spadków wydajności w kluczowych momentach, takich jak na statku kosmicznym. Podobne problemy z wydajnością pojawiły się również w Pathfinder: Wrath of the Righteous, co jest naprawdę rozczarowujące.



Jeszcze dziwniejsze są pojawiające się błędy, które pogarszały się z czasem gry. Chociaż dominowały problemy z wydajnością, po 45 godzinach gry zaczęły pojawiać się poważniejsze problemy, takie jak NPC pozujący w dziwnych pozycjach, a nawet momenty, gdy wszyscy zatrzymywali się nagle, zmuszając do ponownego uruchomienia gry. Owlcat rzeczywiście wydaje łatki do Rogue Trader, ale trudno nie odnieść wrażenia, że świadczą one o coraz głębszych problemach gry.

Mimo tych poważnych problemów, trudno nie polubić Rogue Tradera za to, czym jest. Serwitory na statku kosmicznym mogą czasem zachowywać się dziwnie, ale gotycki design statku pozostaje niesamowitym centralnym punktem. Walki w późniejszych etapach gry mogą być uciążliwe, ale satysfakcja z synergii w drużynie sprawia, że wciąż wraca się po więcej.



Rogue Trader jest czasami ogromnym wyzwaniem i irytującym doświadczeniem, ale jednocześnie fascynującym i wspaniałym. Poprzez swoją prezentację oddaje to, co sprawia, że świat Warhammer 40,000 jest tak pociągający i przerażający, tworząc atmosferę, która trzyma w napięciu nawet w najgorszych momentach. Owlcat wydaje się być studiem, które potrafi tworzyć diamenty RPG. Mimo że ich produkcje mają swoje ostre krawędzie, można mieć nadzieję, że w przyszłości będą w stanie doskonalić swoje rzemiosło.